ἅλιος

2012-01-17T21:06:00.000+02:00

προσφυγιὰ δὲν εἶναι μόνο νὰ σὲ διώχνουν ἀπὸ τὰ χώματά σου.

προσφυγιὰ εἶναι κι ὅταν τὰ χώματά σου δὲν σὲ σηκώνουν πιά.

ὅταν τὰ χώματα γίνονται ἁλάτι.

καὶ πῶς νὰ σταθῆς πάνω στὸ ἁλάτι;

πῶς νὰ καρπίσης;

προσφυγιὰ εἶναι νὰ μὴν καρπίζης.

Be-liar.2

2011-11-11T15:03:00.001+02:00

Death wants only one thing: dominion, total dominion.

Deathexists only as dominion, and dominion can be only as anall-pervasive, all-mighty lie.

butlie is what is not; hence lie is all-weak, what is all-futile.

so,they who seek power and dominion are the totally weak who want tocontrol in order to be; but they cannot truely be since their beingis all-lie, and as such they are dead, and their work is death.

:::

ὁΘάνατος ἐπιζητᾶ μόνο ἕνα: κυριαρχίαἀπόλυτη.

ὁΘάνατος ὑπάρχει μόνο σὰν κυριαρχίακι αὐτὴ μπορεῖ νὰ συμβαίνη μόνο σὰνἕνα ψεῦδος ποὺ διαπερνᾶ τὰ πάντα καὶἰσχύει πάντων.

ὅμωςτὸ ψεῦδος εἶναι ὅ,τι δὲν εἶναι·καὶ ἔτσι τὸ ψεῦδος εἶναι ὅ,τι κατὰπάντα ἀνίσχυρο, ὅ,τι κατὰ πάντα μάταιο.

συνακόλουθα,ὅσοι ἐπιζητοῦν ἐξουσία καὶ κυριαρχίαεἶναι οἱ καθολικὰ ἀνίσχυροι ποὺἐπιθυμοῦν νὰ ἐλέγξουν ὥστε νὰὑπάρξουν· ὅμωςδὲν μποροῦν ἀληθινὰ νὰ εἶναι καθὼςἡ φύση τους εἶναι ὅλη ψεῦδος, καὶ σὰντέτοιοι εἶναι νεκροί, καὶ τὰ ἔργα τουςεἶναι θάνατος.

Be-liar

2011-11-05T14:28:00.000+02:00

στὴνκαρδιὰ τοῦ κυβερνᾶν βρίσκεται τὸψεῦδος·

ὄχιἁπλᾶ σὰν κυβερνητικὴ πρακτικὴ ἢσυμπεριφορὰ ἀλλὰ σὰν οὐσία, σὰνὑπαρξιακὴ προϋπόθεση τῆς ἐξουσίαςπάνω στὸν ἄνθρωπο καὶ τὰ πράγματα. ἡκυβερνησία θεμελιώνεται στὸ οὐσιαστικὸψεῦδος ὅτι ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ φύσηἔχουν ἀνάγκη διακυβέρνησης, ἄλλωςεἶναι χαμένοι. ὅλη της ἡ ἐνέργειακαταναλώνεται στὸ νὰ βεβαιώνει συνεχῶςαὐτὸ τὸ δόγμα καὶ νὰ διασφαλίζει τὴνἐξάπλωση καὶ τὴν ἐπιβίωσή του στὶςσυνειδήσεις τῶν ὑπηκόων της. γιατὶ τὸψεῦδος, ἂν καὶ κενὸ τὸ ἴδιο, ἀποχτᾶβάρος μὲ τὴν λαφυραγώγηση τοῦ βάρουςτῶν συνειδήσεων ὅπου αὐτὸ ἔχειἐγκατασταθεῖ.

εἰδικὰστὶς μέρες μας, ποὺ ὁ ἐξουσιαστικὸςπολιτισμὸς ἔχει ξεπέσει σὲ ἁπλὸἀπείκασμα τῆς μονεταριστικῆς ἀγορᾶς,αὐτὸ τὸ ψεῦδος ἔχει βαθύνει ἀπροσμέτρητακαθὼς στὴν καρδιά του δρᾶ τὸ μέγαψεῦδος: τὸ νόμισμα –τὸ μή ὂν ποὺἀξιώνει νὰ ἀνταλλάξη ὅλα τὰ ὀνόματα(τῶν ὄντων) μὲ τὴν (αὐθαίρετη) τιμήτους.

:::

atthe heart of governing stands the lie;

notsimply as a governing practice or behavior but rather as the essence,the substantial [pre]condition for the authority over man and things.governing is founded over the original fable that man and nature needbeing ruled; otherwise they will be lost. governance’s wholeactivity is spent to confirm continually this dogma and to secure theexpansion and continuation of it in the consciousnesses of hersubjects. since the lie, though empty itself, acquires weight byplundering the weight of the consciousnesses where it has been satupon.

particularlynowadays, when the authoritative civilization has ended up into aplane effigy of the monetary market, this lie has deepenedfathomlessly since in its core it is acting the great lie: money –thenon-being which demands to exchange all the names (of beings) withtheir (arbitrary) value.

ƑƑƑ.4

2011-05-25T15:32:00.002+03:00

τεχνολόγοι
ταριχευτές
φυλακώνουν το μέσα τους ζωντανό
το κατατέμνουν
το ξαναρράβουν σε χίμαιρα
το εκτρέφουν μ' αλάτι και ξύδι
το ντύνουν με πετσί κοκαλωμένο
τ' ονομάζουν Αθανασία ή Γνώση ή Αέναο Τέλος
το υψώνουν είδωλο άφωνο στο σκοτεινό του βάθρο
το υμνούν με ονόματα βλασφημίας

αποχωρούν στο ουρλιαχτό

:::

technologists
taxidermists
imprison their inner living thing
they cut it up
they sew it again into a chimaera
they breed it with salt and vinegar
they dress it with ossified skin
they name it Immortality or Knowledge or Endless End
they raise it as dumb idol on its murky pedestal
they praise it with blasphemous names

they are leaving for the howl

ƑƑƑ.3

2011-05-19T19:48:00.000+03:00

τα φιλιά τους είναι κατασπαραγμός
το χάδι τους μαχαίρωμα
ζούνε την έκσταση της αποσάρθρωσης
μασκαρεμένα βατράχια σε σάπιο έλος
χορεύουνε τη βακχεία της υπερηφάνειας
λατρεύοντας τον Μέγα Βάτραχο της ακαθαρσίας
τον μεγάλο υπερήφανο
μ' ένα απόλυτο πόθο: να σβήσουν τελικά τα πρόσωπά τους

:::

their kisses are laceration
their caress is stabbing
they are living into the ecstasy of decay
masqueraded frogs in a rotten mire
are dancing the bacchanalia of pride
worshiping the Great Toad of filth
the great proud
with an absolute desire: to die out finally their faces

ƑƑƑ.2

2011-05-14T21:30:00.003+03:00

it will give food
but it will be foul
full of filth
there is no life in it
there is no freedom after it
only darkness
upon the eyes whose will taste it
only darkness
and swollen tongues
unable to cry out

:::

θα δώση τροφή
μα θάναι χαλασμένη
γεμάτη ακαθαρσία
δεν υπάρχει ζωή σ' αυτήν
δεν υπάρχει ελευθερία μετά από αυτήν
μόνο σκότος
στα μάτια όσων την γευτούν
μόνο σκότος
και πρησμένες γλώσσες
ανίκανες να φωνάξουν

ƑƑƑ

2011-05-02T20:24:00.006+03:00

they are seeking for [total] freedom by looking [in]to the future (which does not exist) with the chimera of capturing the being in it. so, the presence remains endlessly unfulfilled, since its fulfillment is lurking in the [coming] end of the future. an end which is forever present in/through the anxiety of being: the agony of freedom as accomplishment [of its image]. therefore, the future they are looking for is not only non-existed; it is, after all, really denied —it is a phantom: the death as endlessly present/frozen.

:::

αποζητούν την [απόλυτη] ελευθερία με το να διώκουν στο μέλλον (που δεν υπάρχει) την χίμαιρα της κυριαρχίας στην ύπαρξη-ζωή μέσα του. έτσι, το παρόν παραμένει ατέρμονα ασυντέλεστο, καθώς το πλήρωμά του καραδοκεί στο [ερχόμενο] τέλος του μέλλοντος. ένα τέλος που διαρκώς είναι παρόν στην αγχόνη της ύπαρξης: η αγωνία της ελευθερίας σαν πλήρωμα [της εικόνας της]. έτσι, το μέλλον που αποζητούν δεν είναι μόνο ανύπαρχτο, είναι τελεσίδικα αρνημένο —ένα φάντασμα: ο θάνατος σαν ατελείωτα παρών/παγωμένος.

Babel's bankruptcy

2011-04-29T17:16:00.001+03:00

οι ιδιωτικές γλώσσες των σκλάβων της βασιλείας στόμωσαν μέσα στον κουρνιαχτό της αγοράς τους.
η λάσπη που έχτιζε τον πύργο—το νόμισμα του άρχοντα των λογισμών τους—κούφωσε κάτω από τον ήλιο.
ο πύργος έγινε η χτισμένη άβυσσος, ο λαβύρινθος που έκρυψε από τα μάτια των χτιστάδων τον ουρανό που κάποτε αψήφισαν.
ένας σεισμός θα ολοκληρώση το τέλος του ψέματος, το ξεφύσημα της γης που της πλακώνει το στήθος το βάρος της ακαθαρσίας του.
γένοιτο, γένοιτο.

:::

the individual tongues of kingdom's slaves have been hushed in the humming dust of their market.
the mud which was building the tower—the currency of their thoughts' master—hollowed out under the sun.
the tower became the built abyss; the maze which veiled from builders' eyes the sky once they challenged it.
an earthquake will complete the end of this guile; a snort of earth, whose chest is buried by the burden of this filth.
amen,amen.

αν/.5 [on Rom.7:5]

2011-03-01T15:42:00.003+02:00

ο ουροβόρος όφις
οι ιδιωτικές επιθυμίες συγκροτούνται σε συλλογικό φαντασιακό. αυτό υποστασιάζεται σε Νόμο. ο Νόμος είναι η μηχανή που χαλκεύει τις συνειδήσεις, τις μήτρες των ιδιωτικών επιθυμιών.

:::

the tail-eating serpent
private desires are constituted into collective imaginary. this is hypostasized as Law. the Law is the machine which fabricates consciousnesses, the matrices of private desires.

αν/.4

2011-02-28T15:40:00.005+02:00

η βία της ομάδας είναι ο κυρίαρχος παράγοντας ενότητας, η συνεκτική της δύναμη, η βεβαίωση της ετερότητάς της. εσωτερικά όμως αυτή η βία καθίσταται στο χρόνο διαλυτική για την ομάδα. και για να διατηρήση η ομάδα-κοινότητα την εσωτερική της τάξη η βία πρέπει να μετασχηματισθή. αυτή η μεταμόρφωση της προς τα μέσα βίας είναι ο Νόμος. στον αυτονομημένο όμως άνθρωπο αυτός ο ιδιωτικός νόμος, η εσωτερική βία της ετερότητας, βιώνεται σαν βαριά συνείδηση, σαν άπατη άβυσσος. την άβυσσο αυτή την υποστασιάζει στις σχέσεις του με τα άλλα αυτονομημένα υποκείμενα.

ϭ
“λόγον γὰρ συντελῶν καὶ συντέμνων ποίησει κύριος ἐπὶ τῆς γῆς.” [Ησ.10:23]
αυτή η γη, αυτό το ζωντανό χώμα, είναι η ανθρώπινη καρδιά. αλλά στην περίπτωση του αυτονομημένου υποκειμένου, αυτό το χώμα μένει ατέρμονα ασυντέλεστο —χώμα νεκρό, αδρανές, στέρφο:
η μελαγχολία της ύπαρξης.

:::

the violence of a group is the prevailing factor for its unity, its binding force, the affirmation of its alterity. yet, internally, this violence in the course of time becomes destructive for the group. and, in order to retain her internal order, the group-community has to amend the violence. this alteration of the internal violence is the Law. however, for the autonomised man, this private law, the internal violence of alterity, is being experienced as a heavy consciousness, as a bottomless abyss. this abyss is being hypostasized in the relations with the other autonomised subjects.

ϭ
“for the Lord will carry out his sentence upon the earth fully and without delay.” [Is.10:23]
this earth, this breathing soil, is man's heart. nevertheless, for the case of the autonomised subject, this soil remains endlessly unfulfilled —dead soil, inert, barren:
the melancholy of being.

αν/.3.1 : The Spiritual Animal Kingdom [on Lk.8:26-33]

2011-02-08T21:28:00.001+02:00

στην άκρη της αβύσσου είδα να στέκονται τρεις μορφές˙ ένα γυμνό άνδρα, μια σκιά και ένα γουρούνι. μία-μία μου συστήθηκαν:
— “Είμαι ο Γερασηνός. έπαψα να είμαι άνθρωπος όταν η Λεγεών έγινε συνείδηση μου. όταν έγινα ένα κτήνος που κατανάλωνε τις επιθυμίες που αυτή μου υποδείκνυε˙ που ζούσε μέσα στα λύματα αυτής της κατανάλωσης.”
— “Είμαι η Λεγεών. οι άνθρωποι με λένε Νόμο. δεν έχω πρόσωπο. ζω μέσα τους, τρέφομαι με τη ζωή τους. είμαι το παράσιτο της καρδιάς τους. ορίζω το καλό και το κακό. είμαι το θέλημα τους.”
— “Είμαι το γουρούνι. το παλάτι της Λεγεώνας. η μαγεία της κρίσης της με έριξε στη θάλασσα της φλυαρίας των κενών συμβόλων, άφωνο, όλο θέλημα, όλο άδειο, ατελείωτα νεκρό.”

:::

I saw three figures standing at the brink of the abyss; a naked man, a shadow and a pig. one by one they introduced themselves:
— “I am Gerasene. I ceased to be a man when Legion became my consciousness. when I turn into a beast which consumed the desires she nominated to me; which was living in the excrement of that consummation.”
— “I am Legion. people call me Law. I do not have a face. I'm living in them; I'm feeding on their lives. I am their hearts' parasite. I assign the good and the evil. I am their will.”
— “I am the pig. the palace of Legion. the magic of her judgment threw me into the sea of the prattle of empty signs, mute, all will, all empty, endlessly dead.”

αν/.3

2011-01-03T21:43:00.001+02:00

ο Νόμος, ο Νόμος, ο Νόμος.
ο Νόμος είμαι Εγώ.
Εγώ ανέβηκα στο ράφι του πολυκαταστήματος τον Οκτώβρη, πουλήθηκα στις γιορτές, μπήκα στις εκπτώσεις το Γενάρη, αποσύρθηκα και ανακυκλώθηκα την Άνοιξη.
οι επιθυμίες μου διαφημίστηκαν σε όλες τις οθόνες.
οι επιθυμίες μου είναι πάντα φρέσκιες, πάντα νωπές.
οι επιθυμίες μου είμαι Εγώ, ο Νόμος.
ο Νόμος είμαι άδειος —χωρώ τα πάντα, αδειάζω τα πάντα.

:::

the Law, the Law, the Law.
the Law is Me.
I was put on the shelf in October; I was sold during the feast; I was withdrawn and recycled in Springtime.
my desires were advertised in every screen.
my desires are always fresh and crisp.
my desires is Me, the Law.
the Law am empty –I contain everything; I discharge anything.

sarξ

2010-12-25T18:41:00.004+02:00

η σάρκωση του Λόγου κάνει την σάρκα απελεύθερη της βίας της ζωής
~ η εξουσία πια δεν έχει τόπο, παρά μόνο αρνούμενη το Λόγο [:η άβυσσος η άπατη]

the incarnation of Logos makes flesh redeemed from the violence of life
~ power does not claim place any more; but only by denying Logos [:the fathomless abyss]

is.tan.bul

2010-12-02T23:56:00.001+02:00

πέρ' απ' τους ξεθωριασμένους τοίχους, τι μένει ίδιο; το αίμα ξεπλύθηκε απ' τα λιθόστρωτα σοκάκια. ο ανήσυχος όχλος έσβησε όπως ο τρόμος των ανήλικων ερωμένων του γερο-Ανδρόνικου. η αποφορά από τις ξεσκισμένες σάρκες ξεπλύθηκε απ' την βίαιη αρμύρα του Μαρμαρά. τι μένει ίδιο;
μόνο οι γλάροι
—οι ίδιοι πάντα κουρνιάζουν στον ψηλό τρούλο όταν ο καιρός κατεβαίνει σκληρός από τη Μαύρη Θάλασσα.

:::

apart from the worn out walls, what remains the same? the blood has been washed out from the cobbled alleys. the restive crowd went out like the fright of the minor mistresses of the old Andronicus. the fierce brine of Marmara washed out the stench from the mangled flesh. what remains the same?
only the sea-gulls
—always the same perching on the high dome, whenever the weather comes down harsh from the Black Sea.

αν/.2 (~historicism.4)

2010-11-22T23:03:00.000+02:00

ο,τι ο Νόμος προσπαθή είναι να ιδρύση κοινές έννοιες
με μέσον του το λόγο του οποίου η αδυναμία να σαρκώση νοήματα είναι ουσιαστικό του ιδίωμα
έτσι ο Νόμος αποκαλύπτεται σαν διαστροφή της λογικότητας
όπου λογικότητα η ανοιχτότητα της κοινωνίας των προσώπων
έτσι η τάξη που φέρει ο Νόμος ιδρύει την αταξία των σχέσεων

:::

what Law aspires is to constitute universals
by means of language whose inability to embody concepts is its trait
so Law is being reveled as wryness of logos
whereas logos is the openness of personal relations
so the order Law bears founds the disorder of relations

αν/

2010-11-19T00:00:00.001+02:00

ο Μωϋσής νομοθετεί —με βία υπερφυσική— η πηγή όμως του Νόμου, η νομιμοποίησή του, δεν βρίσκεται στην αυθαίρετη κρίση-θέλημά του. προηγήθηκαν σαράντα χρόνια νηστείας, αποχής από την εξουσία της Αιγύπτου, το θρόνο της γνώσης, το βασίλειο της αυθαίρετης ερμηνείας των πραγμάτων. η ρίζα του Νόμου ήταν μια αποκάλυψη: η αποκάλυψη της ακατάλυτης ύπαρξης-ζωής. (και όχι η παράδοση των εντολών.)
αυτό ήταν το πρώτο στάδιο —ο Νόμος σαν μοναδικό νόημα ζωής, πέρα από κάθε τάξη διάρκειας.
στο δεύτερο στάδιο, η ίδια η πηγή του Νόμου αναστρέφει τη βία εις Εαυτόν. εδώ το τέλος του Νόμου: η εντολή της αγάπης χωρίς όρια —ο Σταυρός.

:::

Moses legislates –with a supernatural violence— still the source of Law, its justification, it's not found at his arbitrary judgment-will. forty years of fasting receded; abstinence from the power of Egypt, the throne of knowledge, the kingdom of absolute evaluation of things. the root of Law was a revelation: the revelation of the imperishable being-life. (and not the delivery of commandments.)
this was the first stage –Law as the only substance of life, beyond any order of duration.
at the second stage, the source of Law itself turns the violence back to Himself. here the end of Law: the commandment of love without limits –the Cross.

ακαρπες κουβεντες καπως

2010-10-09T13:48:00.000+03:00

συλλογικότητες ατομικών συγχύσεων
αγωνίζονται να συντηρήσουν την ιδιωτικότητα του καθημερινού θανάτού τους.
κοινωνικές ανησυχίες υπαλλήλων γραφειοκρατών.
δάσκαλοι αγράμματοι και φθονεροί της νεότητας,
ιερείς τοκογλύφοι του φόβου,
πουτάνες με ανησυχίες επενδυτικές,
ποδοσφαιριστές, προπονητές, επίσκοποι, δημαρχαίοι, έμποροι, ιδιοκτήτες, καταναλωτές,
ψηφοφόροι, ψηφοφόροι, ψηφοφόροι.
ατελέσφοροι και άδειοι.
και μέσα σε αυτόν τον πολτό, κάθε μέρα να συναντάς εξαιρετικούς ανθρώπους.
αφελείς, ενοχλητικά επίμονους, στην πίστη τους στο συλλογικό, στο “κοινό”.
η παράλυση του κριτικού πνεύματος:
υπάρχει πάτος; υπάρχει ταβάνι;
υπάρχει νόημα να ρωτάς τέτοιες ερωτήσεις;
...
αν όλο αυτό είναι η φαντασμαγορία των μορφών
—οι αλήθειες που παράγει η γλώσσα—
τότε που σταματά η δυσμορφία
και που αρχίζει η ομορφιά;
ανόητο ερώτημα
διατυπωμένο σε λάθος μέσο.
ο ευγενής Χ.
ο τίμιος αγωνιστής Π.
ο καλόψυχος Λ.
ο συνεπής και αξιόπιστος Β.
υπάρχουν πολύ πριν τα έργα τους.
μετράνε πολύ πέρα από τα έργα τους.
αυτή η αλήθεια είναι φυσική ή πολιτική;
μάλλον κάτι άλλο,
κάτι που δεν χρειάζεται σώνει και καλά να το ορίσουμε.
αυτό το “άρρητο” πιθανόν ανήκει στο προ-λογικό στάδιο του βρέφους.
αλλά πώς να ελεγχθή κάτι τέτοιο;
γιατί να ελεγχθή κάτι τέτοιο;
(με τι εργαλεία; αυτά της φαντασμαγορίας; άστο καλύτερα)

historicism.3 (contra ius utendi et abutendi)

2010-09-17T00:06:00.002+03:00

η “Κοινότητα”, σαν αμυντική ετερότητα, εσωτερικεύει την βία του περιβάλλοντος—
γίνεται ο χώρος των βεβαιοτήτων·
κι αυτό ακυρώνει την εμπειρία και κάνει την πολιτική ελευθερία αδύνατη.
¬
η εμπειρία της έλευσης μιας νέας ζωής—
η μορφή του βρέφους—
απογυμνώνει τον πολιτισμό σαν εικόνα θανάτου
τακτοποιημένου στην σιωπή της νομιμότητας.

:::

“Community”, as a defensive alterity, internalizes environment's violence—
it becomes the space of convictions;
and this cancels experience and makes political freedom impossible.
¬
the experience of a new life's coming—
the thing of a newborn—
shows up civilization as an image of death
ordered into the silence of law.

historicism.2

2010-06-24T07:03:00.004+03:00

η αλήθεια ούτε έρχεται ούτε ήταν κάποτε και τώρα δεν είναι: η αλήθεια είναι τέτοια μόνο σαν διαρκές παρόν.
η μνήμη της αλήθειας έχει νόημα σαν αναγνώριση στο τώρα αυτού που πάντα ήταν εδώ.
η προσδοκία της αλήθειας έχει νόημα σαν βεβαιότητα ότι θα είναι εδώ και αύριο αυτό που ήδη είναι.
|:
αυτό που ήταν κι αυτό που έρχεται είναι αληθινά μόνο σαν μορφές της ίδιας αλήθειας. αλλιώτικα, είναι ιδέες, πλαστές εικόνες της αυτονομημένης φαντασίας και της “γνώσης” της, που κρύβουν την αλήθεια. οι ιδέες αυτές επαγγέλονται ελευθερία και σκλαβώνουν το υποκείμενο της ελευθερίας. επαγγέλονται δύναμη και υποτάσουν το υποκείμενο της δύναμης.
οι ιδέες κρύβουν την αλήθεια και δικαιώνουν τον θάνατο.

:::

truth neither comes nor was sometime and now is not: truth is such only as ever present.
truth's memory has meaning as recognition in now of this which was ever here.
truth's expectation has meaning as certainty that tomorrow will be here what already is.
|:
this which was and this which comes are true only as forms of the same truth. otherwise, they are concepts, spurious images of autonomised imagination and her “knowledge”, which conceal the truth. these ideas profess freedom and enslave the subject of freedom. they profess power and subordinate the subject of power.
ideas conceal the truth and justify death.

historicism

2010-06-22T19:54:00.002+03:00

ο θάνατος δεν έχει δική του αλήθεια,
απλά διαστρέφει το παρόν.
εγκλωβισμένη στο πάντα ανύπαρκτο μέλλον, η ουμανιστική αντίδραση τού παραδίδει όλη την εξουσία—
η ακρισία του γνωστικισμού κάνει τελεσίδικα αδύνατη την επιθυμητή απελευθέρωση.
ποτέ μια μάσκα δεν αναίρεσε το ψεύδος,
όσο κι αν αυτός που την φέρει βαυκαλίζεται για αληθινός.

:::

death has no a truth of his own;
he simply deforms the present.
the humanistic reaction, trapped in the ever nonexistent future, delivers up all power to him—
gnosticism's thoughtlessness makes the desired emancipation finally impossible.
never a mask discredited the untruth;
however he who bears it deludes himself to be true.

2010-06-07T21:00:00.001+03:00

είπαν, “κοινωνία είναι όταν μοιραζόμαστε το ίδιο πράγμα”·
όταν όμως αυτή η “μοιρασιά” μας χωρίζει βαθύτερα;
όταν το κοινό πράγμα έχει καταντήσει άθυρμα της φαντασίας του αυτονομημένου εγώ;

:::

it is said, “there is communion whenever we share the same thing”;
but, when this “sharing” divides us more deeply?
when the common thing has being reduced into a plaything of the imagination of autonomised self?

αγένεια τελεία

2010-05-07T21:06:00.001+03:00

[πρέπει να γράψω]
η βαθύτερη ουσία του αστισμού
—ο τρόπος που υποστασιάζεται—
είναι η απώλεια της κοινής εμπειρίας:
τα πάντα είναι ιδιωτικά, φαντασιακά, εφήμερα.
εδώ η βία της απώλειας του πολιτικού,
εδώ ο θάνατος του υποκειμένου.
και τώρα τί;
τί μπορεί να αντιστρέψη την λοβοτομή τούτη;
πώς μπορούν μονάδες έγκλειστες στο ιδιωτικό τίποτα να συμμετάσχουν στην εμπειρία του κοινού κάτι;
μήπως με την κοινή αίσθηση αυτής της βίας;
την κοινή αίσθηση της απώλειας;
αλλά, μπορεί να υπάρχη πια όποια κοινή αίσθηση;
όσο η ανθρώπινη φύση είναι ακόμη φύση, υπάρχει.
εξαίρεση: όπου ο αστισμός εκπλήρωσε την δαιμονική ουτοπία του, όπου κατάφερε να αλλάξη τελικά την ανθρώπινη φύση.
γίνεται; μήπως είναι μια φαντασίωση ακόμη;
είναι ο βασιληάς γυμνός ή η δαλματική άδεια;
[πρέπει να γράψω;]

:::

[i have to write]
bourgeoisie's deepest essence
—the way it is being hypostasized—
is the loss of common experience:
everything is private, imaginary, transient.
here the violence of the loss of the political,
here the death of the substance.
and now what?
what can reverse this lobotomy?
how can units enclosed in private nothingness participate in the experience of common something?
may by the common awareness of this violence?
the common awareness of the loss?
but, could be anymore any common awareness?
as long as human nature is still a nature, it can.
exception: where bourgeoisie fulfilled its demonic utopia; where it has achieved to alter human nature.
is it possible? may it be one more fancy?
is the king nude or the regalia empty?
[have i to write?]

αγένεια

2010-05-02T15:28:00.001+03:00

από την άνοια εκρέει η κακοήθεια
—η δημόσια και ιδιωτική βία που συγκροτεί ό,τι καλούμε, ψευδώς, δράση.
αυτή η άνοια, όμως, από που εκρέει;
από την άβυσσο της αυτονομημένης φαντασίας,
το βασίλειο του “συστήματος αξιών”.
στην καρδιά αυτής της Ντίσνεϋλάντ στέκει ο ναός με το χρυσό μοσχάρι: η νομισματική αξία.
όπου οι λατρευτές ασκούν την καθημερινή τους ιερή πορνεία
—σφάγια οι ίδιοι στο βωμό που ιερουργούν το τίποτα.
αγοραία γενναιότης! η δραστικότατη αγένεια.

:::

from folly issues malignity
—the public and individual violence which makes up what we, falsely, call action.
yet, where from this folly comes?
from the abyss of the automomized phantasy,
the realm of “value system”.
at the heart of this Disneyland stands the temple of the golden ox: the monetary value.
where the worshippers exercises their daily sacred prostitution
—offering themselves to the altar where they officiate the naught.
market bravery! the most active un-descendedness.

2010-04-21T19:19:00.000+03:00

η δημόσια άνοια, η μετάλλαξη του δήμου σε καταναλωτική μάζα, κάνει την αστική Δημοκρατία αποκρουστικό τσίρκο θανάτου.
σ'αυτό το τσίρκο κάθε κριτική στάση καλείται “τρόμος”.
και δίκαια, αφού δεν έχει άλλη κόλαση το Tίποτα από τον καθρέφτη στο καμαρίνι του.

:::

the public folly, the deformation of the public into consumeristic pulp, turns bourgeois Republic into a terrific circus of death.
in this circus any critical stance is called “terror”.
and justly so, since there is no other hell for the Nothing but the mirror in its dressing room.

..../

2010-03-27T20:57:00.002+02:00

ο Λόγος μιλά με τη σιωπή της Φύσης
╫
ο θάνατος φλυαρεί την ιδιοτέλεια της διάκρισης
—ένα βασίλειο που δηλώνει την κυριαρχία του
διαρκώς καταρρέοντας σε μιά άβυσσο
από κούφια λόγια και μουσικές
⌐όσο ηχηρότερος ο θόρυβος, τόσο πυκνότερο το σκοτάδι.

:::

Logos speaks with the silence of Nature
╫
death babbles the selfishness of differentiation
—a realm which signifies its dominion
by falling constantly in an abyss
of empty talks and musics
⌐the louder the noise, the denser the darkness.

cyberoque.4 [after Mk.5:1-13]

2010-03-17T16:08:00.001+02:00

Ιδού! οι λεγεώνες των νέων φυλάκων
με τις δυαδικές καρδιές.
φύλακες εαυτών.
μεταπράτες εαυτών.
λατρευτές εαυτών.
καταναλωτές εαυτών.
αδυσώπητα ευαίσθητοι, μουσικά άφωνοι,
μουρμουράνε την νέα ωδή:
“φαντασιώσου παγκόσμια, αδρανοποιήσου ατέρμονα”

:::

Lo! the legions of the new wardens
with the binary hearts.
wardens of themselves.
hawkers of themselves.
worshippers of themselves.
consumers of themselves.
ruthlessly sensitive, musically mute,
murmur the new ode:
“fancy yourself globally, innert yourself endlessly”

cyberoque.3.1

2010-03-07T14:25:00.001+02:00

the innumerable faces of the new Master
is his facelessness, his non-being:
the power as endless emptiness,
the totalism of nothingness

:::

η δαψιλεία των μορφών του νέου Αφέντη
είναι η αμορφία του, η μη-υπόσταση του:
η ισχύς σαν ακατάληκτη κενότητα,
ο ολοκληρωτισμός του τίποτα

cyberoque.3

2010-03-01T16:00:00.001+02:00

στο νέο φασισμό που αναδύεται
Αφέντης είναι ο που ελέγχει τη φαντασία
ο Κύριος των νυχτοπεταλούδων.
το όνομα του: Άλλυδας ή Μυσαγέτης.
δόγμα του: το θέλημα.
έργο του: η βία όλων εναντίον όλων.

:::

in the new fascism which is emerging
Master is he who controls imagination
the Lord of Noctuidae.
his name: Alludas or Musagetes.
his doctrine: the fancy.
his work: violence of all against all.

cyberoque.2

2010-02-17T20:49:00.002+02:00

ένας πολτός απλώνεται σαν δυσώδης λάβα που
καταπίνει κάθε έκφραση αληθινής ζωής κάθε
φώς εμπειρίας.
το νέο μπαρόκ βιάζεται να γεννήση
τον νέο φασισμό—
τον φασισμό της φλύαρης εκκωφαντικής αυτοβιογραφίας που
μνημονεύει ό,τι διδάχθηκε να επιθυμή—
την επιθυμία χωρίς Τέλος

:::

a pulp is smearing like a foul lava which
swallows any expression of true life any
light of experience.
the new baroque is in a haste to bear
the new fascism—
the fascism of garrulous loud autobiographie which
remembers what it was taught to desire—
the desire without Telos

cyberoque.1

2010-02-14T10:44:00.003+02:00

η νέα βία: όπου όλοι γυμνώνονται ενώπιον όλων.
μια γύμνωση εικονική, του φαντασιακού τους εγώ, που συσκοτίζει έτι το ήδη σκότος.
ο νέος αστός δεν κρύβεται πια στο κλειστό πλαστό εγώ του,
θάβει βαθειά το πρόσωπο του κάτω από αλλεπάλληλα στρώματα "αποκαλύψεων"
σε μια παράκρουση διαφήμισης των ατελείωτα ανακυκλούμενων προσωπείων του.
η νέα γραφειοκρατία: όπου όλοι ελέγχονται από όλους.
ο νέος αόρατος αφέντης: η μάζα των γυμνών.

:::

the new violence: where each one is being stripped naked in front of all;
a virtual stripping, of their imaginary self, which obscures more the already darkness.
the new bourgeois does not shield himself into his closed spurious self;
he buries his face under perpetual layers of "publications"
into a frenzy of advertisement of his endlessly recycled masks.
the new bureaucracy: where all are controlled by all.
the new invisible master: the mass of the naked.

kairos

2010-01-07T21:07:00.002+02:00

πικρό νερό ποτίζει νέα πόδια
έως-να-φτάσουν το ξύλο-που-'μερώνει

:::

bitter water saturates young feet
till-they-reach the wood-that-pacifies

return.7

2009-12-25T10:54:00.002+02:00

όταν η αποσάρκωση του ανθρώπινου λόγου σε αφηρημένο αυθαίρετο νόημα κάνει την συμμετοχή αδύνατη εισάγοντας την βία στον κόσμο,
η ενσάρκωση του Λόγου δίνει στην συμμετοχή τις άπειρες διαστάσεις της πραγματικότητας, που η εμπειρία χωρίς φθορά κάνει πραγματική κάθε στιγμή που αυτή ανοίγεται στα πράγματα
►

“Εν αρχηι ην ο λογος,...
εν αυτωι ζωη ην, και η ζωη εγενετο το φως των ανθρωπων·...
Ην το φως το αληθινον, ο φωτιζει παντα ανθρωπον, ερχομενον εις τον κοσμον...
Και ο λογος σαρξ εγενετο και εσκηνωσεν εν ημιν, και εθεασαμεθα την δοξαν αυτου” [Ιω.1:1,4,9,14]

:::

when de-carnation of human language-logos into abstract arbitrary concept makes participation impossible and, thus, introduces the violence into the world,
Logos' incarnation gives to participation the innumerable dimensions of reality, which the without-decay-experience makes real every time she opens herself to real things
►

“In the beginning was the Word,...
In him was life; and the life was the light of men...
That was the true Light, which lighteth every man that cometh into the world...
And the Word was made flesh, and dwelt among us, and we beheld his glory” [Jn.1:1,4,9,14]

return.6.2 [on 2Pe.1:4]

2009-12-23T11:48:00.002+02:00

μετέχοντας, η χωμάτινη καρδιά γίνεται διάφανη και διαπερνά το σύμπαν των πραγμάτων—ο χρόνος γίνεται ένα ατελεύτητο παρόν—κι αυτό είναι δυνατό μόνο όταν η επιθυμία συντονίζεται με την αλήθεια των πραγμάτων
₪
όταν η επιθυμία αποζητά το αφηρημένο είδωλο της αυτάρκειάς της, η ιδέα διαστρέφει το φώς της αλήθειας σε λάσπη μοναξιάς, η καρδιά γίνεται μιά πέτρα που κυλώντας λιώνει το καθετί, κι ο χρόνος είναι μόνο διάλυση

:::

participating, the earthen heart becomes transparent and runs through the universe of things—time becomes an endless now—and this is possible only when desire attunes with the truth of thimgs
₪
when desire is after the abstract idol of her self-assertion, idea distorts the light of truth into a mud of loneliness,heart becomes a stone which crushes anything in her tumbling, and time is only dissolution

return.6.1

2009-12-21T07:33:00.001+02:00

η βούληση είναι πάντα λόγος·
και αυτός ο λόγος είναι είτε βία πάνω στη φύση των πραγμάτων
—ο ψευδής λόγος της κυριαρχίας—
είτε μετοχή στην αλήθεια των πραγμάτων
—ο κοινός λόγος της ειρήνης—.
ο πρώτος ομιλεί ονόματα που διαστρέφουν την εικόνα,
ο δεύτερος ομιλεί ονόματα που επιστρέφουν στην εικόνα.

:::

volition always is language;
and this language is either violence over the nature of things
—the false language of dominion—
or partcipation in the truth of things
—the common language of peace—.
the former speaks names which distort the image,
the latter speaks names which return to image.

grafting—return.6 [on Rom.11:17]

2009-12-17T18:16:00.001+02:00

η μετοχή μεταλλάσει την λογική φύση του μετέχοντος.
ότι η μετοχή μόνο λογική μπορεί να είναι—
πα' να πη, στην σφαίρα της αυτεπίγνωσης
...
στη σφαίρα της βούλησης

:::

participation translates the linguistic nature of the participant
'cause partcipation can be only linguistic—
that is, in the order of self-awareness
...
in the order of volition

return.5 [on Eph.4:13-5]

2009-12-11T09:01:00.001+02:00

ο Νόμος ερμηνεύει την συμμετοχή παγώνοντας την εμπειρία σε σύστημα σχέσεων
και έτσι εισάγει μια νέα “συμμετοχή”
—μια πλαστή εμπειρία και, συνεκδοχικά, μια πλαστή συνείδηση.
αυτή είναι η βία του συστηματικού λόγου,
η 'κυβεια των ανθρωπων'.
₪
η ανοιχτή συμμετοχή στην αλήθεια των πραγμάτων φέρνει 'εις ανδρα τελειον' τον μέσα λογικό νόμο σε αντινομική σχέση με την βία του Νόμου.
αυτό είναι το πάθος του αλμυρού λόγου, του 'αληθεύοντος εν αγάπη'.

:::

Law interprets participation by freezing experience into a system of relations
and thus it introduces a new “participation”
—a false experience and, synecdochically, a false consciousness.
this is the violence of systematic language,
'the sleight of men'.
₪
open participation to the truth of things brings the inner linguistic law 'unto a perfect man', in an antinomian correlation with the violence of Law.
this is the pathos of the salty language, which is 'being true in love'.

return.4.1.2

2009-12-05T08:23:00.001+02:00

η συμμετοχή είναι πόνος
γιατί βγάζει τον άνθρωπο από το κλειστό φαντασιακό του είδωλο
από τό σκοτάδι της αυτοαναφορικότητας, όπου το εγώ μέσω του πλαστού λόγου είναι “άλλος”, στο φως.
η συμμετοχή είναι χαρά
γιατί ανοίγει τον άνθρωπο στο φως
στο φως του αληθούς κοινού λόγου, όπου το κάθε άλλο είναι εγώ.

:::

participation is pain
'cause it gets man out of his exclusive imaginary idol
out of the murk of self-refering, where the self through spurious language is “other”, to light.
participation is bliss
'cause it opens man to light
the light of true common language, where every other is self.

return.4.1.1 [on Mt.6:23b]

2009-12-03T07:37:00.000+02:00

as long as language stays on truth is light
and makes things visible
if not (when language prates concepts)
it is darkness
and makes experience impossible

:::

όσο ο λόγος στέκεται στην αλήθεια είναι φως
και κάνει τα πράγματα ορατά
αλλιώς (όταν ο λόγος φλυαρεί έννοιες)
είναι σκότος
και κάνει την εμπειρία αδύνατη

return.4.1

2009-12-01T22:09:00.001+02:00

light makes language doable
language makes light visible
₪
language is light's form

:::

το φως κάνει τον λόγο δυνατό
ο λόγος κάνει το φως ορατό
₪
ο λόγος είναι η μορφή του φωτός

hiatus

2009-11-29T12:21:00.000+02:00

δεν γνωρίζω άλλο πιο σιωπηλό πράγμα από το σκαμμένο χώμα
και δεν είδα άλλο πιο φορτωμένο ιστορίες απ'αυτό.
όσο πιο βαθύ τόσο πιο σιωπηλό
όσο πιο απάτητο τόσο πιο σοφό

:::

i do not know other more silent thing but digged soil
and i have not seen other more charged with stories but this.
the deeper the more silent
the more untrodden the wiser.

return.4 [on Mt.6:22-3 & 1Jn.1:5b-7a]

2009-11-22T15:27:00.001+02:00

μετέχοντας σ'αυτό που δεν μπορώ να δω μπορώ και βλέπω
κι έτσι μπορώ να μιλώ
κι έτσι υπάρχω σε σχέση
κι αν αυτή η σχέση είναι αληθινή —αγάπη—
μπορώ να υπάρχω σαν αυτό που δεν μπορώ να δω

:::

participating in what i cannot see i can see
and so i can speak
and so i exist in relation
and if this relation is true —love—
i can be as this i cannot see

return.3 [on 1Cor.8:1b-3]

2009-11-11T11:11:00.003+02:00

what blanks out participation
—the incoclusive (yet inclusive) love—
is the conclusive Wissenschaft; the public folly.
...
the absolute knowledge is the root of this individual mourning we call consumerism:
the end of experience in an endless sea of empty Now.

:::

ό,τι ακυρώνει την δυνατότητα της μετοχής
—την ά[κατα]ληκτη (μα περιχωρητική) αγάπη—
είναι η καταληκτική Επιστημοσύνη· η δημόσια άνοια.
...
η απόλυτη γνώση είναι η ρίζα αυτού του ιδιωτικού θρήνου που ονομάζουμε καταναλωτισμό:
το τέλος της εμπειρίας μέσα στην ατελέσφορη θάλασσα του άδειου Τώρα.

return.2.2 [on Lk.23:42]

2009-11-07T21:07:00.001+02:00

η μνήμη αφορά το παρόν
και αυτό το παρόν δεν υπάρχει παρά μόνο σαν μετοχή.
το αμέτοχο άτομο—το αυτοπροσδιοριζόμενο υποκείμενο—είναι μια πέτρα που βυθίζεται στην άβυσσο της λήθης.
η λήθη είναι η ουσία του.

:::

remembrance touches the present
and this present does not exist but as participation.
the solitary individual—the self-asserted subject—is a stone sinking into the abyss of oblivion.
oblivion is its substance.

return.2.1

2009-11-03T08:40:00.001+02:00

μνήμη ονομάζουμε την απορία της [εμπειρίας της] ύπαρξης

:::

we call remembrance the aporia of [the experience of] being

return.2 [on Jn.17:26]

2009-11-01T17:17:00.003+02:00

το βήμα από την παρουσία στην μετοχή είναι η μετάληψη των φυσικών ιδιωμάτων.
αυτή η μετάληψη γίνεται εμπειρικά γνωστή σαν παραμένουσα ανάμνηση.
λογικά αυτή η διαδικασία φανερώνεται σαν όνομα. (ακόμη κι αν παραμένει ανείπωτο.)

:::

the step from parousia to participation is the communion of natural properties.
this communion is becoming empirically known as abiding anamnesis.
logically (that is, linguistically) this process is being manifested as name.
(even if it remains ineffable.)

return.1.1 [on Jn.3:6]

2009-10-29T00:09:00.000+02:00

the only immanent truth is death
and imagination is her prophet

:::

η μόνη ενθαδική αλήθεια είν' ο θάνατος
και η φαντασία η προφήτης της

return.1 [on Jn.20:25]

2009-10-27T07:14:00.002+02:00

participation presupposes a parousia, a presence,
and the condition for that is eidos, a knowable form.
imagination hides parousia
through the self-sufficient blindness of an aboundance of pseudo-forms in a crazy dance of emergence and death of any possible compination of symbolic formations.
imagination, as a profuse formative matrix, deforms experience, annul nature and, thus, blanks out the metaleptic in-stand.

:::

η μετοχή προϋποθέτει την παρουσία,
και αναγκαία συνθήκη γι'αυτό είναι το είδος, η αναγνωρίσιμη μορφή.
η φαντασία αποκρύπτει την παρουσία
μέσω της αυτάρκους τυφλότητας μιας πληθώρας ψευδών μορφών σε έναν τρελλό χορό ανάδυσης και θανάτου κάθε πιθανού συνδυασμού συμβολικών διαμορφώσεων.
η φαντασία, σαν ακατάσχετη μήτρα διαμορφώσεων, αποστερεί μορφής την εμπειρία, κενώνει την φύση και, έτσι, ακυρώνει το μεταληπτικό παρόν.

nexus [on Jn.6:57]

2009-10-21T20:34:00.002+03:00

το 'ρώτημα:
"τι πα' να πη (συμ)μετοχή;"
είναι τούτο ένα αληθές ερώτημα;
μ' άλλα λόγια,
είναι μια (συμ)μετοχή στην απορία της λογικής εμπειρίας;
κι αν, ναι· μπορεί ν' απαντηθή χωρίς να πάψη νάναι αληθινό(-απορούμενο);

:::

the question:
"what does participation mean?"
is that a true question?
in other words,
is it a participation to the aporia of the linguistic experience?
and if so; could it be answered without not being true(-aporetic) anymore?

before the End: oil and soil

2009-10-17T15:55:00.001+03:00

όταν η ελιά πεθάνη,
η πατρίδα μου δεν θάχη πια παρόν:
ένας σωρός λαμαρίνες
κι απορρίματα.
αυτός ο αλμυρός τόπος δεν είναι τίποτ' άλλο
από ελιές και πέτρες:
από λάδι και χώμα πλάστηκε η γλώσσα μου.

:::

when olive-tree dies,
my land will not have any presence:
a heap of ironware
and trash.
this salty land is nothing else but
olive and rocks:
my language is made of oil and soil.

capital-carnival

2009-10-11T08:34:00.001+03:00

in this social as all-things[-that-matters]
a hero is a criminal (against the order of nothingness of the social individual);
here, life/investment is a mask-of-death/transvestment,
(a circus where excellence deprives into accumulation)

:::

σ'αυτό το κοινωνικό μόρφωμα που αυτοκαθορίζεται σαν άπαν,
ο ήρωας είναι ένας εγκληματίας (ενάντια στην τάξη του τίποτα του κοινωνικού ατόμου)·
εδώ, η ζωή/επένδυση είναι μια θανάτου μάσκα/παρένδυση,
(ένα τσίρκο όπου η διάκριση ξεπέφτει σε συσσώρευση)

2009-10-07T07:22:00.001+03:00

...γιατί κοντύναν τα βουνά
κι η θάλασσα μωράνθηκε...

:::

...'cause mountains were shortened
and sea became tasteless...

poetics.6.1 (linguistics.0)

2009-10-01T15:23:00.003+03:00

καβάλα σ' άλογο τυφλό και φλύαρο
κωφάλαλος αναβάτης ονειροπαρμένος

:::

astride on a blind and garrulous horse
a deaf-and-dumb rider, a daydreamer

poetics.6

2009-09-29T20:54:00.001+03:00

η γλώσσα υποζύγιο
—όταν ο άνθρωπος φορτώνει το φορτίο της εμπειρίας της τάξης της ύπαρξης στη ράχη της—
η ποίηση σαμάρι

:::

the language jument
—when man suddles the burden of his experience of the order of being over her—
the poetry saddle

[usur]poetics.5

2009-09-17T13:19:00.001+03:00

society produces “law” (that is, a babylonian tower of legal or moral rules to house society's “order”, or her sovereignty over nature and life), and law shapes society (as the realization of his imaginary will for order).
a diaphanous architect playing the God by turning the soil (language) into mud-bricks (norms).
still, there is always a sky generous of waters. a heavy rain may disolve the mud-bricks and turn the barren soil into a garden.
...but, what about the “architect”?

:::

η κοινωνιά παράγει “νόμο” (δηλαδή, έναν βαβυλώνιο πύργο από δικαιϊκούς ή ηθικούς κανόνες για να στεγάση την “τάξη” της, την κυριαρχία της πάνω στην φύση και την ζωή) και ο νόμος διαμορφώνει την κοινωνία (σαν πραγμάτωση του φαντασιακού του θελήματος για τάξη).
ένας διάφανος αρχιτέκτονας που παίζει τον Θεό μετατρέποντας το χώμα (λόγο) σε ωμόπλινθους (κανόνες).
όμως, είναι πάντα εδώ ένας ουρανός ξέχειλος από νερά. μια βίαιη βροχή μπορεί να διαλύση τις πλίνθους και να μετατρέψη το άγονο χώμα σε κήπο.
...αλλά, τι γίνεται με τον “αρχιτέκτονα”;

poetics.4 (politics.0)

2009-09-05T14:28:00.002+03:00

παράλληλα σύμπαντα ίσον κανένα σύμπαν.
η παιδική αρρώστια του λόγου: ο επεκτατισμός της ομιλίας· η φλυαρία σαν άρνηση ενηλικίωσης.
ένας ακατάπαυστα ομιλών αυτισμός.
όταν η φαντασία είναι η μόνη υπαρξιακή σταθερά.
όταν η βία της ατέρμονης διάσπασης είναι το μόνο πολιτικό παρών.
όταν το φως (λόγος) είναι σκοτάδι πηχτό (αυτοαναφορά).
η καταναλωτική κατάσταση του αστού: ένα ενυδρείο μέσα στο ενυδρείο—ψέμα μέσα στο ψέμα.
η αλήθεια σαν ψέμα που αυτο-επαληθεύεται δια της ατέρμονης ψευδολογίας: “είμαι η αλήθεια μου· είμαι το εκκωφαντικό τίποτε που υπάρχει όσο φωνάζει την άβυσσο του· είμαι η ΒΙΑ χωρίς τέλος.”

:::

parallel universes equals no universe.
the childhood illness of language: the expansionism of speech; prattle as a denial for adulthood; a ceaselessly speeking autism.
when imagination is the only existential constant.
when the violence of endless fragmentation is the only political presence.
when light (language) is thick darkness (self-reference).
bourgeois' consumerist state: an aquarium in the aquarium—lie in the lie.
truth as a lie self-verified by endless lying: “I am my truth; I am the deafening nothing, which exists as long as it boasts its abyss; I am the VIOLENCE witout end.”

poetics.3

2009-08-11T20:44:00.002+03:00

η πληθώρα των ενασχολουμένων με την ποίηση μαρτυρά τον θάνατό της,
το τέλος του κοινού λόγου, της κοινής εμπειρίας
—αλλιώς—
μαρτυρά τον θρίαμβο της γραφειοκρατίας και τις ομοφυλοφιλίας
σαν έσχατα στάδια του αστισμού
:::
poets' plethora witnesses poetry's death;
the end of common word, of common experience
—otherwise—
it witnesses the triumph of bureaucracy and of homosexuality
as the ultimate stage of burgeiosie

poetics.2 (on Mt.15:11)

2009-08-01T15:18:00.000+03:00

ο,τι λέγει ο λόγος δίνει σχήμα στη φύση του.
...
όταν ο λόγος ιδιωτεύει στην φαντασία του, το σχήμα αυτό είναι μάσκα που αποστερεί την φύση του από τον ήλιο της πηγής του·
όταν ο λόγος λέγει τον κοινό λόγο των πραγμάτων, το σχήμα είναι κάτοπτρο αυτού του ήλιου.
:::
what speech speaks shapes its nature.
...
when speech retires in its private phantasy, this shape is a mask which deprives its nature of the sun of its source;
when speech speaks the common word of things, this shape is a mirror of this sun.

poetics.1

2009-07-27T21:11:00.001+03:00

η συνείδηση είναι ή σωματική ή πλαστή·
κι αν η ποίηση είναι η προσπάθεια της συνείδησης να αδειάση από την γλώσσα
με εργαλείο την γλώσσα,
τότε η ποίηση είναι ή σωματική ή πλαστή
:::
consciousness is either bodily or spurious;
and if poetry is consciousness' labour to empty herself from language, using language as the instrument for that,
then poetry is either bodily or false

aesthetics.7.1

2009-07-19T11:41:00.000+03:00

η εικόνα είναι το φως μέσα στο οποίο το εγώ του θεατή της αναγνωρίζει εαυτό — προ-λογικά.
(από αυτήν την άποψη, το λογικό υποκείμενο είναι υποκείμενο της).
η λογική σχέση που αναδύεται από αυτήν τη θέαση κρίνεται από την απλότητα του οφθαλμού.
η διάρκεια του υποκειμένου είναι αυτή η λογική σχέση: η εμπειρία αυτού του φωτός είτε σαν ζωή είτε σαν βαρειά φωτιά που καταναλώνει την αίσθηση της ύπαρξης.

:::

the image is the light in which her viewer's self recognizes itself — pre-logically.
(from this point of view, the rational subject is subject to her).
the logical relation which emerges from this viewing is being judged by the simplicity of the eye.
subject's duration is nothing but this logical relation: the experience of this light either

aesthetics.7 [on Lk.23:32-33, 39-43]

2009-07-17T06:37:00.001+03:00

η εικόνα σταυρώνει την συνείδηση του θεατή
ούσα πηγή της αυτεπίγνωσης του—
παράδεισος ή κόλαση κρίνονται στο βλέμμα
:::
the image crucifies viewer's consciousness
being the source of his self-awareness—
heaven or hell is being judged by the glance

aesthetics.6

2009-06-29T15:41:00.001+03:00

αν ο θάνατος είναι το τέλος της μορφής σε σχέση
(ή, αλλιώτικα, το τέλος της σχέσης κατά φύσιν),
τότε το πένθος, σαν γεγονός σχέσης, δηλώνει την εικόνα σε αναστολή,
(γι'αυτό και είναι πάντα βουβό)
:::
if death is the end of form in relation
(or, otherwise, the end of the relation by nature),
then the sorrow, as a thing of relation, signifies the image in suspension,
(for that sorrow is always mute)

penthos

2009-06-24T17:59:00.007+03:00

πένθος είναι η μνήμη του χρόνου
και γι'αυτό είναι εκτός του χρόνου
και, σαν τέτοιο, ο καθρέφτης του μέσα προσώπου
το σκοτεινό είδωλο της βαθειάς καρδιάς
:::
sorrow is time's memory
and therefore it is out of time
and, as such, the mirror of the inmost face
the dark image of the deep heart

aethetics.5

2009-05-07T13:43:00.002+03:00

image is unlimited as (nature's) limit
image is limited as dominion (over nature)
...
image has no relations, it IS (natural) relation
whenever image has relation it is nothing but a mask
the mask of death

:::

η εικόνα είναι άπειρη σαν (φυσικό) τέλος
η εικόνα είναι πεπερασμένη σαν κυριαρχία (πάνω στη φύση)
...
η εικόνα δεν σχετίζεται, ΕΙΝΑΙ (φυσική) σχέση
όποτε η εικόνα σχετίζεται δεν είναι τίποτε άλλο παρα μάσκα
η μάσκα του θανάτου

aesthetics.4

2009-05-04T21:37:00.003+03:00

image reveals nothing but itself;
image is the only meaning of nature,
her logos.

:::

η εικόνα δεν αποκαλύπτει τίποτε άλλο παρά τον εαυτό του:
η εικόνα είναι το μόνο νόημα της φύσης,
ο λόγος της.

aesthetics.3

2009-04-16T16:24:00.001+03:00

all image is pain
all consciousness grounded on image is pain
everything out of a revived-resurrected image is under the violence of death

:::

κάθε εικόνα είναι πόνος
κάθε συνείδηση βασισμένη στην εικόνα είναι πόνος
ο,τιδήποτε έξω από την αναγεννημένη-αναστημένη εικόνα είναι κάτω από την βία του θανάτου

aesthetics.2

2009-04-13T15:44:00.002+03:00

image is the ground of natural consciousness;
the mould of common sense;
what saves us from individualism-idolatry of imagination.
the latter found ground on image's limit: the death;
but since the incarnate Logos of every image resurrected from the dead,
imagination has no ground.

:::

η εικόνα είναι το έδαφος της φυσικής συνείδησης,
η μήτρα του κοινού νου,
ό,τι μας σώζει από την ιδιώτευση-ειδωλολατρεία της φαντασίας.
η τελευταία βρήκε έδαφος στο όριο της εικόνας: τον θάνατο,
αλλά αφότου ο ενσαρκωμένος Λόγος κάθε εικόνας αναστήθηκε απ' τούς νεκρούς
η φαντασία δεν έχει κανένα έδαφος.

aesthetics.1 [on Mt.6:22]

2009-04-11T18:39:00.001+03:00

the image imagines the non-immanent
and the eye calls the light Spirit

:::

η εικόνα εικάζει το ανοίκειο
και το μάτι καλεί το φως Πνεύμα

για την αναποφευκτη βια

2009-04-07T13:45:00.004+03:00

Η καινούργια ζωή εμφανίζεται πάντα σαν γεγονός βίας ενάντια στην κάποτε ζωή που πλέον είναι ένα ζόμπι, μια παγωμένη δομή χωρίς περιεχόμενο. (δεν επαναδιατυπώνω εδώ μια νιτσεϊκή γενεαλογία, αλλά την κριτική του Γρηγορίου Νύσσης στην ψευδαίσθηση του συνεχούς της ζωής, όταν λέει θανατος εστι το παντοτε τηι ζωτικηι ενεργειαι συνημμενως επομενον.) η παγωμένη δομή, ο παλαιος ασκος [Μθ.9:17], έχει πάντα το σχήμα μιας μυθικής γλώσσας που δεν λέει τίποτε, αλλά επαναλαβάνει τη μουσική φόρμα του αυτοειδώλου του, του δερματινου χιτωνα, σαν βία νοηματική αυτοσυντήρησης και σαν βία επεκτατικής κυριαρχίας πάνω στα πράγματα και την φύση τους. αναπόφευκτα λοιπόν, η ανάδυση της νέας ζωής, που καταρχήν φανερώνεται σαν νέος λόγος-τρόπος, έχει την μορφή της βίας, σαν διακοπή της μουσικότητας της νέκρωσης και της χωρίς όρια επέκτασης του ομιλούντος ειδώλου. η αναπόφευκτη αυτή βία αναπόφευκτα θα εξελιχθή σε πραγματική-φυσική βία όταν η σύγκρουση της ζωής με το ζόμπι εισαχθή στο πεδίο των ηθικών σχέσεων, δηλαδή του νόμου και της δικαιοσύνης. αφού κάθε λόγος παράγει αναγκαστικά ηθική συνείδηση, νόμο και αίσθημα δικαιοσύνης. η μόνη δομική διαφορά ανάμεσα στα δύο μέρη (κι αυτή που κάνει την σύγκρουση ακόμη βιαιότερη) είναι ότι στην περίπτωση του ζόμπι ο νόμος, όπως και ο λόγος, είναι τετελεσμένη φόρμα και άρα η δικαιοσύνη του κατ' ουσίαν ανομική. ενώ στην περίπτωση της αναδυόμενης νέας ζωής ο νόμος είναι ακόμη αδιαμόρφωτος, καθώς ο λόγος είναι δυναμικά νηπιακός, και άρα η δικαιοσύνη είναι ακόμη αίτημα: ένα φάντασμα που καλύπτει τον ορίζοντα απειλητικό προς κάθε δομή του παλαιού κόσμου—μία μεσσιανική δυνατότητα [βλ. Ρωμ.4:13-5 & 7:6].

Αυτό το ζόμπι, η μάσκα του πολιτισμού που γύρισε την κάποτε ζωτική του βία σε βία συντήρησης-επέκτασης μιας νεκρής φόρμας, είναι η μπαρόκ κατάθλιψη του ύστερου καπιταλισμού που βιώνουμε σαν δεδομένο πολιτιστικό τώρα. μπαρόκ, σαν αισθητικοποίηση-ακραίος φορμαλισμός-κένωση του πολιτικού λόγου, όπου ο λόγος δεν λέει τίποτε και απλά αναπαράγει λεκτικά σύμβολα κενά νοήματος, αποτρεπτικά ελεύθερης και υπεύθυνης προσωπικής συνείδησης: πεποικιλμένους σοβάδες πάνω στο σάπιο μέγαρο που στεγάζει την κυριαρχία του. μπαρόκ, σαν κυριαρχία φτηνών και ανακυκλούμενων συναισθηματικών μορφών επικοινωνίας και, συνακόλουθα, σαν ακύρωση κάθε (δια)λογικού νοήματος, όπου η όποια προσωπική έκφραση εξαργυρώνεται με προτηγανισμένα ρεφραίν της κυρίαρχης μουσικότητας, και όπου η όποια ανάγκη να διαρραγή το μουσικό τείχος που ακυρώνη την κοινωνία των προσώπων εκτονώνεται με απλή αύξηση της έντασης του ήχου. μπαρόκ, τέλος, σαν αποθέωση ενός ρηχότατου εργαλειακού ρασιοναλισμού και σαν εξαχρείωση της φύσης, όπου ο μηχανιστικός διαφωτισμός συσκοτίζει αέναα κάθε αμφιβολία που απειλεί την κυρίαρχη βεβαιότητα κυριαρχίας πάνω στα πράγματα και την φύση τους.

Αυτή η μεταμοντέρνα μελαγχολία του υστερο-καπιταλιστικού μπαρόκ φανερώνεται στην (θρέφει και θρέφεται από την) εικονική πραγματικότητα του καταναλωτισμού. ο καταναλωτής άνθρωπος είναι η μονάδα που συγκροτεί τον μηχανισμό της αστικο-δημοκρατικής απρέπειας: η προϋπόθεση και το τέλος της γραφειοκρατικής δομής, της εξουσίας του κανενός. εδώ η αγορά, από τόπος συνέγερσης και διαλόγου των πολιτικών υποκειμένων, γίνηκε ο λάκκος του πτώματος της πολιτικής καθεαυτής. όπου πολιτική καθεαυτή, ο δια-λεκτικός βίος όπου κάθε πρόσωπο αναγνωρίζει το άλλο σαν φορέα του ίδιου κοινού λόγου και νοήματος ζωής. εδώ η διαφήμιση, η έσχατη ποιητική του αστικού ριζώματος, αναδεικνύεται σαν η κατεξοχήν έκφραση αυτής ακριβώς της απώλειας της χαράς της εμπειρίας:
ο αστός περι-πλανώμενος μέσα στον ανομικό γνόφο της διαφήμισης είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο καθολικό και ό,τι πιο τίποτα: φορέας και δέκτης απείρων μηδενικών δυνατοτήτων. έτσι ο αστικός χώρος φανερώνεται είτε σαν χώρος χωρίς χρόνο, ιστορικό ή προσωπικό τέτοιον, είτε σαν χώρος με παγωμένο σε επαναλαμβανόμενες αισθητικές μορφές χρόνο που εκρρέει στην αστική ανομία. ο μηδενισμός αυτός συντηρείται και διαχέεται σαν ατέρμονη εσωστρέφεια ενός υπερτροφικού και μόνιμα πεινασμένου εγώ, και σαν ατέλεστη εξωστρέφεια, δια-σκεδαστικός καταναλωτισμός, του ίδιου εγωφοβικού και συνάμα εγωμανούς υποκειμένου. μ' έναν λόγο: μπαρόκ—η αποθέωση της μορφής χωρίς περιεχόμενο—η λατρεία του αυτονομημένου θανάτου—ο απεγνωσμένος ορθολογισμός χωρίς λόγο.

Ενάντια σ' αυτόν τον υπερκινητικό θάνατο εξεγείρεται η νέα ζωή με την ερωτική της βία. η οποία ερωτική βία, σαν τέτοια, δεν έχει αιτήματα, παρά φανερώνεται σαν διαρκής αλληλεγγύη-διάλογος (ατελών) προσώπων ενάντια στην μελαγχολία του μπαρόκ αστισμού, ενάντια στην αδικία της μοναξιάς. αναμφίβολα το άλογο στοιχείο αυτής της ερωτικής βίας φέρνει μαζί του την παρεκτροπή ενός νέου ρομαντισμού, ενός λυσσασμένου επαναστατικού παγανισμού. η ρομαντική εξέγερση είναι χρόνος χωρίς χώρο: διαρκής δράση που αρνείται κάθε μορφή—μια απεγνωσμένη αναζήτηση δικαιοσύνης χωρίς νόμο. αλλά η ζωή που τώρα ζητά τα φυσικά της δίκαια, πού αρνείται δηλαδή την μοίρα της μοναξιάς, τον συναισθηματκό φορμάλισμο (ενοχή και επέκταση) του αστισμού, δεν έχει το περιθώριο της ανοχής απέναντι στο ήδη κολοσσιαίο οικοδόμημα του θανάτου που υψώνεται ολόχρυσο και περιτέχνο και σάπιο: την εικόνα του Μολώχ με την ακόρεστη όρεξη. η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη και, εκ των πραγμάτων, παγκοσμίων διαστάσεων. από μια τόσο βίαιη σύγκρουση είναι εξαιρετικά απίθανο να προκύψουν άλλες δομές από αυτές ενός πρωτόγνωρα εξαπλωμένου νέου φασισμού. όμως τίποτε δεν είναι πραγματικά καθολικότερο από την ανθρώπινη συνείδηση, την ανθρώπινη καρδιά, τον χώρο της Βασιλείας. όσες συνειδήσεις, όσες καρδιές σφυρηλατηθούν μέσα στην φωτιά της κοσμογονικής αυτής βίας, ώστε σε αυτές να χωρούν αρμονικά και οι δύο παράμετροι της διαλεκτικής σύγκρουσης (ο ιστορικός χρόνος σαν ολοκλήρωση του συλλογικού υποκειμένου και ο προσωπικός χρόνος σαν ολοκλήρωση του προσώπου--οι δύο, δηλαδή, όψεις της εικόνας του Λόγου που στο πρόσωπο του καταργείται οριστικά η βία [Ιω.14:27]), αυτές θα είναι η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο. το σφυρί που θα τις σφυρηλατίση δεν μπορεί παρά να είναι και εντός και εκτός του κόσμου τούτου. δεν μπορεί παρά να είναι η υποστατική Ζωή, η αυτοζωή η λεύτερη από όποια εξάρτηση φυσικής ανακύκλωσης. κι αυτό(ς) δεν είναι παρά ο σαρκωμένος Λόγος [1Κορ.15:24-8].

autothanatography

2009-04-02T13:14:00.001+03:00

η συνείδηση του αστού είναι η συνείδηση ενός συγγραφέα που αυτοβιογραφείται—όλος ο βίος του είναι μια μυθιστορία με μοναδικό αναγνώστη τον εαυτό του.
η αστική κοινωνία είναι μια συλλογικότητα αυτοβιογραφιών χωρίς αναγνώστες.
ο λόγος εδώ είναι γραπτός, δεν εκφέρεται: δεν μεταφέρει καμμιά απορία—ο παγωμένος λόγος της μυθικής βεβαιότητας, ένα ζόμπι.

:::

bourgeois' consciousness is the consciousness of a writer who is writing his autobiography—his whole life is a novel with himself as its only reader.
bourgeois society is a collectivity of autobiographies without readers.
here, language is written, not pronounced: does not carry any aporia—the frozen language of mythic certitude, a zombie.

sickness unto death

2009-03-31T11:12:00.002+03:00

η βεβαιότητα είναι η καρδιά του νόμου που ο αυτοθαυμαζόμενος νους επιβάλλει σαν βία πάνω στα πράγματα και την φύση τους,
η ειδωλολατρεία της ιδιωτικής φαντασίας,
ο ηθικισμός του δαιμονικού κατακερματισμού.
η βεβαιότητα είναι ο θρίαμβος της μοναξιάς.

:::

certitude is the heart of law the self-revered mind imposes as violence on things and their nature,
the idolatry of private imaginary,
the moralism of demonic division.
certitude is the triumph of loneliness.

id

2009-03-29T12:41:00.000+03:00

“Mon coeur est un palais fletri par la cohue”
(Ch.Baudelaire)
:::
“My heart is a palace, looted by mob”
:::
“Η καρδιά μου είν' ένα παλάτι που το λεηλατεί ο όχλος”

on Col.3:5

2009-03-23T17:51:00.002+02:00

πάθος δεν είναι η επιθυμία—η φανέρωση του ζωντανού προσώπου, η φανέρωση της απορίας της ύπαρξης·
πάθος είναι η πλαστή επιθυμία—η αγχώδης προσπάθεια της αυτοαναφορικής συνείδησης για αυτοβεβαίωση, η βία του μοναχικού εγώ πάνω στην φύση.
η πλαστή επιθυμία, η πλεονεξία της κατανάλωσης, το κέντρο της αστικής ζωής, είναι, σαν τέτοια, ακόρεστη·
κι αυτό το ακόρεστο είναι η κόλαση, η μόνη κόλαση, η αδικία της μοναξιάς χωρίς τέλος.

:::

a vicious passion is not the desire—the manifestation of the living person, the manifestation of the aporia of being;
a vicious passion is the fake desire—the anguished exertion of a self-referred consciousness for self-affirmation, the violence of a lonely ego over the nature.
fake desire, the greediness of consumerism, the core of bourgeois life, is, as such, insatiable;
and this insatiability is the hell, the only hell, the injustice of a solitude without end.

άθλια επικαιρότητα - Mθ.25:43

2009-03-19T10:48:00.006+02:00

τι σόϊ 'μετάνοια' ειν' αυτή των 'χριστιανών' όταν δίπλα μας κορμιά-εικόνες-Θεού πετσοκόβονται και 'μεις ασχολούμαστε με ...νηστίσιμες συνταγές μαγειρικής και 'κατανυκτικές' καλλιφωνίες ψαλτάδων στα 'λατρευτικά' μέγαρα μουσικής;

καλό ταξίδι Κατερίνα στην αγκαλιά του Πατέρα
και μη του παραπονεθείς για την σκληροκαρδία μας
έτσι κι αλλιώς θα το ακούσουμε το
"εφ'οσον ουκ εποιησατε ενι τουτων των ελαχιστων, ουδε εμοι εποιησατε"
άσε μας να 'ζούμε' στην 'χριστιανική' μας Ντίσνεϋλαντ
μέχρι τότε...

http://www.keli.gr/
http://femininmasculin.wordpress.com/

η βία των απορρυπαντικών

2009-03-13T22:31:00.005+02:00

η πιο μοχθηρή μορφή ιδιοτέλειας είναι ο ηθικισμός.
αυτή είναι η σκοτεινή και κρύα καρδιά του κρατισμού,
η πηγή και το χέρι της βίας του.
ο ηθικισμός είναι ένας αισθητισμός,
το 'δέντρο της γνώσης καλού και κακού' σαν απολυτοποίηση της μορφής σαν αξιακό σύστημα,
μια ειδωλολατρεία του αφηρημένου 'υπερβατικού' νόμου.

:::

the most vicious form of selfishness is moralism.
this is the dark and cold heart of state,
the source and the hand of its violence.
moralism is an aestheticism,
the 'tree of knowledge of good and evil' as absolution of form as value system,
an idolatry of abstract 'transcendental' law.

μετ-Ανοια

2009-03-01T09:08:00.002+02:00

ο “εκκλησιαστικός” αυτισμός,
η ελιτίστικη αυτή διαστροφή να αποστρέφουμε το πρόσωπο από τόν αλιώτικο άλλο,
τον εκτός της θρησκευτικής μας Ντισνεϊλαντ,
η λατρεία της εθελοθρησκείας μας,
η ζωή στον κλινικό θάλαμο της εντατικής θρησκευτικής μορφής,
αυτός είναι η ακύρωση της μετάνοιας,
όταν αντί να αναγνωρίζουμε τον άλλο ως εαυτόν
ακυρώνουμε εαυτούς ως άλλους.

:::

“ecclesiastical” autism,
this distortion to turn the face from the different other,
the outsider of our religious Disneyland,
the adoration of self-imposed piety,
the life in the clinical intensive care of religious form,
this is the cancelation of repentance,
when instead of recognize the other as my-self
i cancel myself as other.

Geworfenheit

2009-02-27T10:18:00.000+02:00

καθώς η ύπαρξη δίνεται, προηγείται του υποκειμένου, αποκλείει την ελευθερία του.
η συνείδηση έρχεται σαν βαθειά και διαρκής επίγνωση αυτού του ορίου, σαν αγωνία και σαν επιθυμία χωρίς ικανοποίηση.
μόνο η ελεύθερη συμμετοχή στο αναστημένο σώμα του Λόγου μπορεί να κάνει την ύπαρξη ελεύθερη λογικά (ή τον λόγο ελέυθερο ουσιαστικά)
—μια αναγέννηση της μορφής.
αλλιώς το χωρίς νόημα επιστρέφει στο μηδέν αέναα.

:::

since being is given, before the subject, its freedom is shut out.
then consciousness comes as a deep and continuous awareness of this limit; as anxiety and as desire without end.
only the free participation in the resurrected body of Logos can make being logically free (or, the logos existentially free)
—a rebirth of eidos.
otherwise the without-meaning-entity returns endlessly to nothingness.

das Furchtbarste

2009-02-20T18:44:00.001+02:00

“In der Stimme kehrt der Sinne in sein Innres zurück; er ist negatives Selbst, Begierde. Es ist Mangel, Substanzlosigkeit an ihm selbst.”
(G.W.F.Hegel, Jensener Realphilosophie II)
:::
“In the voice, meaning turns back into itself; it is negative self, desire. It is lack, absence of substance in itself.”
:::
“Στη φωνή, το νόημα επιστρέφει στον εαυτό του: είναι ένα αρνητικό εγώ, επιθυμία. Είναι έλλειψη, απουσία ουσίας καθεαυτό.”

...
ο λόγος του Λόγου είναι άρνηση του μηδενός και επιστρέφει εις εαυτόν σαν ζωή και ύπαρξη·
η εικόνα του, ο ανθρώπινος λόγος, αυτονομημένος από την ζωή του Λόγου, είναι μόνο άρνηση,
“das unmittelbare Nicht-Existieren desselben”
[η άμεση ανυπαρξία του (του ονoματισμένου πράγματος)]
:::
the voice of Logos is negation of negativity and turns buck into itself as life and being;
its image, the human language, being autonomized from Logos' life, is only negativity,
“das unmittelbare Nicht-Existieren desselben”
[the immediate nonexistence of this (named thing)]

Theses On Political Theology

2009-02-11T16:44:00.002+02:00

The expression political theology is a tautology. Theology is political out of her nature; it is political in her potentiality. This tautology is my way to speak up the loss of her political character: her subjugation to the spirit of a world which is passing away [1Cor.7:31].

1

Theology is political out of her nature: a gesture which states a potentiality. Theology, like philosophy, is neither a deed nor discourse; as these are comprehended in the everyday interrelational context. Yet, with theology we can erect between us the potentiality of the potentiality theology stands for. This in-between is what makes her ethical-political by nature in a particular way. And this particularity lies in the apophatic character of that in-between.
Theology's apophatic character is determined both by language's transcendence, as well as by the transcendence of the experience theology voices out. This double conditionality makes theology not simply a source of ethics, but ethical proper: ethical as an occurrence of mediation. In this sense, theology is mute. Like philosophy, theology is an end of conversation, is naming. The difference here is that while philosophy is only an end, theology is at the same time an end and an introduction of a new dialogue. A dialogue beyond the boundaries of the experience of language, though still inside language. Theology lies in between time and eternity, on the passage from history to eschata. This is her messianic character: the silence before the entrance in the holy of holies of the eternal being. A silence which, by stammering out names of this passing world, calls(-upon) what it knows in a mirror as its telos.

§ A theology too clung to these names can be only ideology——a dead end. A theology too clung to this reflected image is nihilistic esotericism——a denial of the creative and cohesive power of Logos. Theology is neither of this world nor eschata——she is a boundary. And this boundary does not have any locality; because world and eschata do not contradistinguished as autonomous distinct realities, but exist as different modes meeting in the same body, the body of the incarnate Logos. The only ground of theology is this body and the only meeting is the obedience-accordance [2Κor.9:13] of creation's will to Creator's will. Whenever this meeting takes place we have theology: new names comes to life as newborns of the fertilization of human logos by the godlike Logos. Each such new name is a new boundary: a modal end of history and a new beginnig of it; not as a repetition nor as an evolution, but, as a continual recreation of the time till its fullness [Εph.1:10].

2

Theology is true to her name——in tune with Logos' word/work——when she wants the world's salvation. This implies, first, that theology accepts the world, and accepts it critically: the world in its nature, as activity-manifestation of God's love, and not in its fallen state, as a mesh of strife. Second, that theology is up to interpreting human knowledge in every stage of it. Whenever theology either bypasses human knowledge, unable to come in dialogue with it, or is resigned to it, then theology fails her cause.
Theology is neither of this world, nor out of this world. Theology is the critical consciousness of the world, its political eco-nomics. A political economics which does not seek for the administration of the world, but for its transformation into its natural end, into church: a messianic community of calling on fullness of life.

§ The interpretation of human knowledge in every stage of it is an ethical-political act par excellence; and at the same time the condition for ethics. This interpretation is the self-awareness of human consciousness as the source of knowledge (where knowledge: the representation-realization of things and their relations by human consciousness) and, out of that, as the source of any relation of the knowing subject (either a relation of violence or a relation of freedom and love). In other words, consciousness as a knowledge-workshop is the root of any political reality, and the interpretation of knowledge is the foundation of any political stance.
At the root of this complex is always the human language: the womb of human consciousness and the fabric it is formed and enhanced on. Out of that, the political action is always dialogue, and theology is its critical condition. Since only theology can be critical to language (the beginning of any critique) from a point outside language's fabric—to weigh it continually against the incarnate Logos' logos [Heb.4:12 & Εph.4:14], whose fallen image it is.

3

Theology's apophatic character lies in her logical non-violence: her repudiation of any final determination of reality, while at the same time she does not cease to interpret this reality in a way that keeps open the perspective of a final disclosure of its truth. (This disclosure cannot be but out of time's boundaries—hence the apophatic character of theological interpretation——and this entails the endless development of this end.)
Such an apophatic interpretation of the world and the relations that constitute it is the only possible interpretation that eliminates the logical violence of the interpretations come from the self-determined mind and the real violence they bring.

§ Theology as apophatic logos——logos being referred logically to creative logos of creator Logos——is the logical denial of any utopia; either a natural one or an ethical one. Since any utopia is an effort of the autonomized imagery to replace the creative and cohesive presence of the Spirit in the world-creation of Logos with a concept which does not exist but as imposition-violence of the autonomized imagery's will for dominion over reality through an arbitrary (self-determined) interpretation of the world as structure where the worldly relations produce the rationale and the meaning this imagery needs in order to be the evaluator of everything [Gen.3:5]. Any political imperative, any law, stands on this spurious ground and exists only as violence over things——the violence of a beast in its exertion to keep the life fleeing from it. Any utopia is fruit of this 'tree of knowledge', which is “the emblem of judgment of the judge”; and “this immense irony marks the mythic origin of law” (Walter Benjamin). So, the logical denial of utopia is the first and foremost contribution of theology against the violence which devours the world-creation of the creator Logos. And out of that, theology, whenever she verifies her name, is always political par excellence.

4

Political theology, contrary to utopia, is theology which indicates the natural relation of the creator Logos with the creation, which manifests the mode of union-in-love, of godlike logicality.
Logos, with language, the gift of godlike image, bestows to man the potential to relate with his creator. The naturalness of this relation is its logicality: that language (logos), as far as it remains natural logos (that is an image of the creative logos of Logos), brings about relation——communes its linguistic being by naming the things [Gen.2:19], which already exist out of Logos' calling into being (by His original naming); and by this communion (the “intensive totality of language”) the person comes to logical relation with the named things and meets the other persons who have this gift of naming and of communicating their logical-linguistic being (the “extensive totality of language”). The name is the relation. And this relation is between logical beings (persons) as a manifestation of their common logical nature, as the potentiality of their political substance.

§ In the state of apostasy-autonomization of human logos, following the fall from the natural logicality, mind-ego seeking for a self-referred-rational ground misrepresents nature and recognizes as its source the relations as existentially autonomous actualities, either endlessly casual or endlessly causal, yet in both cases endlessly banal. The outcome of this falsity is the abstraction of reductionism. And the reductionistic mind, whether it regards reality a systemic rizome or a nexus of abstract and dire necessity, in order to prevail as such it needs to break continually the unity of the experience into countless fragments of heteronomous units, whose sole actuality is an over-productive (of soulless progenies) imagery [Jn.8:44].
Theology's responsibility is to denounce before of human consciousness the violence of the reductionistic delusion against things and persons [Col.2:4 & 8]. And the first step for this is the recognition of human nature's unity and the denial of personhood's fragmentation into body and mind (Augustine's man [De Mor. Eccl. I,27,52]: a mind using a body [cf. Plotinus, Enn. 6,7,5]); on which fragmentation stands all the falsity and violence of bourgeois society, of the kingdom of Caesar.

5

When Jesus contradistinguishes the kingdom of God to the kingdom of Caesar [Μt.22:21] he does it absolutely [Μt.6:24]; and all the more so on the basis of the monetaristic dimension of Roman dominium, which is the heart and the foundation of Roman law. (It is noteworthy that the final reaction of the world against Jesus was happen on this legal basis [Jn.19:12] and through that means [Μt.26:15 & 28:12].)
The kingdom of Caesar is the kingdom of Roman law, that is the kingdom of the abstract-reductionistic spirit: the triumph of the autonomized imagery's dominion over the nature. Here everything is property and violence——persona is only an owner, and everything else is res. But this person (a legal entity by its establishment, an ethical-political entity by its activity) not having any other steady substance except its property, and all the more so in its more abstract edition (money: arbitrary value of things and deeds), is an insulated unit in constant oscillation between the legal hypostasis of 'person' and of 'thing' pursuing its own unity in the abstract unity of commodity (in other words, into its splintered nature) which is being idealized as capital. The person's hypostasis is being assessed at the counters bankers' counters [Μt.21:12].
In this kingdom, where estranged, endlessly colliding, moral subjects (=thrown down < p.p. of the Lat. v. jacere=throw) can relate only trivially; the only unwavering persona is capital, since only this acts steadily as a 'person' and not as a 'thing', being the only commonly acceptable and unfaltering substance, which reproduces ceaselessly itself (as interest) in a limitless expansion-dominion over the world. This kingdom is the apotheosis of the reductionistic spirit, the absolute denunciation of Logos' creative and cohesive energy, what we call bourgeois society.

§ The fate of the money of Judas' betrayal [Μt.27:7] affirms that the framework of Jesus' clash with the world, at least in its last phase, is Roman law's dominion over things as the exclusive exploiter and evaluator of them: the money from the sale of the teacher after the death of the seller realized as res nullius [cf. Justinian, Institutiones, Lib.II Tit.I 7-10], and all the more so, ironically, in this most ironic instance of the Gospel, as res religius (dedicated to the underworld gods). Varying therefore Benjamin's remark [cf. §3], we would say: this immense irony marks the origin of the messianic end of law.

6

If there is an Antichrist, this is bourgeois society. Because, as Christ is the incarnate Logos, bourgeois society is the incarnate concept. But this incarnation, as well as the concept it incarnates, is spurious, an idol. An idol which exist only because man wants its existence; because only in this idol the false consciousness of the autonomized subject finds its image, its confirmation. Yet this confirmation is at the same time the annulment of that subject, the choice for a death without end, the denial of the natural personhood and its modification into a commodity: the totalitarianism of bureaucratic society, the end of love, the end of history.

§ In the imaginary framework of bourgeois society, and all the more so in its most totalitarian edition, that of bureaucratic-monetaristic society, the 'sovereignty of no one', personal experience (diachrony) is being expropriated in the swirl of imaginary structure (fake synchrony). This is the end of history, the denial of political (logically ethical) nature of man, the quintessence of violence. On the contrary, theology, as logos saying-communicating personal experience proper [Gal.2:20], is ethics'-politics' linguistic conditionality par excellence. Theology is the voice of experience and, as such, she alone can stand as a bar against the violence of a world which derives its legitimacy from the imagery, idol's 'magical nihilism'. Theology is (can be) political as logical-linguistic space of ethics——a field where every moment the ethical form emerges as life and, at the same time, collapses as idol——a space of seeking the political (dia-logical) freedom. And freedom here means the endless activity, the limitless beauty, the in-between. And this in-between, whose experience and not the idea is theology's ethics, is a body: the body of the living Christ. Since theology's source, as well as her ethics, is not Christ's words, but Christ himself [Jn.14:6], his dia-logic body. For that, this theology, this ethics, does not turn petrified into a law, but rather endures as uninterrupted dia-lectic act of messianic freedom [1Cor.7:29-31], or as irony which deconstructs the bourgeois imagery [Μt.17:27].

7

The kingdom of the Father (eternity) is not a final end of history (human time), but rather its end as an antithesis between diachrony (extensive totality of being) and synchrony (intensive totality of being) by their accord with the will of the Father [1Cor.15:28]. The time which started with Logos' incarnation and which leads at this end is the messianic time [1Cor.15:20-27]. And this time becomes empirically known to man in the Eucharist [Jn.6:51].

אגדה

2009-02-05T19:00:00.001+02:00

τα λόγια του Λόγου
—το νομοθέτη μύθο δηλαδή—
μόνο ένας λαός μπορεί να τα μεταφράση σε πολιτισμό
—σε Νόμο ζωής δηλαδή—.
κι αν λείπη λαός,
τότε τον λόγο τον έχουν οι νέοι, τα παιδιά
—ο σπόρος του νέου κήπου δηλαδή—.

:::

Word's words
—that is, the legislator myth—
only a people can translate it into civilization
—that is, into Law for life—.
but if that people is missing,
then it all comes down to the youth
—that is, to the seed of the new garden—.

θεσεις πολιτικης θεολογιας

2009-01-01T13:18:00.008+02:00

Η έκφραση πολιτική θεολογία είναι ταυτολογία. Η θεολογία είναι πολιτική από την φύση της, είναι πολιτική κατά την ενέργεια της. Η ταυτολογία αυτή είναι ο τρόπος μου να δηλώσω αυτήν ακριβώς την απώλεια του πολιτικού χαρακτήρα της: την υποταγή της στο πνεύμα ενός κόσμου που σβήνει [1Κορ.7:31].

1
Η θεολογία είναι από την φύση της πολιτική: μια χειρονομία που δηλώνει δυνατότητα. Η θεολογία, όπως και η φιλοσοφία, δεν είναι ούτε έργο ούτε λόγος, όπως αυτά κατανοούνται στα πλαίσια της καθημερινής διαπροσωπικής επικοινωνίας. Όμως, με την θεολογία μπορούμε να βάλουμε ανάμεσα μας την δυνατότητα της δυνατότητας που αυτή δηλώνει. Αυτό το ανάμεσα είναι που την κάνει φύσει ηθική-πολιτική με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Και η ιδιαιτερότητα αυτή βρίσκεται στον αποφατικό χαρακτήρα αυτού του ανάμεσα.
Ο αποφατικός χαρακτήρας της θεολογίας είναι τόσο εξαρτημένος από την υπερβατικότητα της ανθρώπινης γλώσσας—του λόγου σαν δυναμικό της ανθρώπινης φύσης—όσο εξαρτημένος είναι από την υπερβατικότητα της εμπειρίας που αυτή (θέλει να) δηλώνει. Αυτή η διπλή εξάρτηση κάνει την θεολογία όχι απλά πηγή ηθικής αλλά ηθική καθεαυτήν: ηθική σαν γεγονός διαμεσολάβησης, χειρονομία. Με αυτήν την έννοια η θεολογία είναι βουβή, όπως η φιλοσοφία είναι το τέλος του λόγου (σαν διαλόγου), είναι ονοματοδοσία. Η διαφορά εδώ είναι ότι, ενώ η φιλοσοφία είναι μόνον τέλος, η θεολογία είναι συνάμα τέλος και εισαγωγή (ή προτύπωση) μιας νέας διαλεκτικής. Βρίσκεται στο διάμεσον-πέρασμα από την χρονικότητα-ιστορία στην αιωνιότητα-έσχατα. Αυτός είναι ο μεσσιανικός της χαρακτήρας: η σιγή πριν την είσοδο στα άγια των αγίων της αιώνιας ύπαρξης. Μια σιγή που ψελλίζοντας ονόματα του κόσμου που παρέρχεται (προσ-)καλεί ό,τι εν εσόπτρω γνωρίζει σαν τέλος-σκοπό του.

§ Μια θεολογία υπερβολικά προσκολλημένη σε αυτά τα ονόματα μπορεί να είναι μόνο ιδεολογία, φιλοσοφία, τέλος τελειωτικό. Μια θεολογία υπερβολικά προσκολλημένη στην κατοπτρική εικόνα είναι μηδενιστικός μυστικισμός—άρνηση της δημιουργικής και συνεκτικής δύναμης του Λόγου. Η θεολογία δεν είναι ούτε κόσμος ούτε έσχατα, είναι όριο. Και αυτό το όριο δεν έχει καμμία τοπικότητα, γιατί κόσμος και έσχατα δεν αντιδιαστέλονται σαν αυτόνομες διακεκριμένες πραγματικότητες, είναι μόνο τρόποι που συναντώνται στο ίδιο σώμα, το σώμα του σαρκωμένου Λόγου. Μόνος τόπος θεολογίας είναι αυτό το σώμα και μόνη συνάντηση είναι η 'υποταγή' [2Κορ.9:13] του θελήματος της κτίσης στο θέλημα του Κτίστη. Κάθε φορά που αυτή η συνάντηση λαμβάνει χώρα έχουμε θεολογία: νέα ονόματα γεννιούνται σαν παιδιά της γονιμοποίησης του ανθρώπινου λόγου από τον θείο Λόγο. Κάθε τέτοιο νέο όνομα είναι ένα νέο όριο: τροπικό τέλος της ιστορίας και νέα αρχή της, όχι σαν επανάληψη (repetition) ούτε σαν εξέλιξη (evolution), αλλά σαν διαρκής αναδημιουργία του χρόνου μέχρι το 'πλήρωμα' του [Εφ.1:10].

2
Η θεολογία είναι τότε θεολογία —συμμορφώνεται στο έργο-λογικότητα του Θεού— όταν θέλει την σωτηρία του κόσμου. Αυτό σημαίνει, πρώτον, ότι αποδέχεται τον κόσμο και τον αποδέχεται κριτικά: τον κόσμο στη φύση του, σαν ενέργεια-φανέρωση της αγάπης του Θεού, και όχι στην παραφύση κατάσταση του, σαν πλέγμα σχέσεων βίας. Δεύτερον, ότι η θεολογία είναι σε θέση να ερμηνεύη την ανθρώπινη γνώση σε κάθε της στάδιο. Όταν είτε την προσπερνά, ανίκανη να διαλεχθή μαζί της, είτε υποτάσεται σε αυτήν, τότε προδίδει τον σκοπό της.
Η θεολογία δεν είναι ούτε εκ του κόσμου τούτου, ούτε εκτός του κόσμου τούτου. Η θεολογία είναι η κριτική συνείδηση του κόσμου, η πολιτική οικονομία αυτού του οίκου που ονομάζουμε κόσμο. Μια πολιτική οικονομία που δεν αποσκοπεί στην διαχείρηση του κόσμου, αλλά στην μεταμόρφωση του —την φυσική του σκοπιμότητα— σε εκκλησία: σε μεσσιανική κοινότητα κλήσης σε πληρότητα ζωής.

§ Η ερμηνεία της ανθρώπινης γνώσης σε κάθε της στάδιο είναι κατεξοχήν ηθική-πολιτική πράξη και συνάμα προϋπόθεση ηθικής. Η ερμηνεία αυτή είναι η αυτεπίγνωση της ανθρώπινης συνείδησης σαν πηγή γνώσης (όπου γνώση: η αναπαράσταση-ερμηνεία των πραγμάτων και των σχέσεων τους από την ανθρώπινη συνείδηση) και, επομένως, σαν πηγή κάθε σχέσης του υποκειμένου, είτε αυτή είναι σχέση βίας είτε σχέση ελευθερίας και αγάπης. Με άλλα λόγια, η συνείδηση σαν εργαστήριο γνώσης είναι η ρίζα κάθε πολιτικής πραγματικότητας και η ερμηνεία της γνώσης είναι το θεμέλιο κάθε πολιτικής στάσης.
Στη ρίζα αυτού του συστήματος είναι πάντα η ανθρώπινη γλώσσα: η μήτρα της ανθρώπινης συνείδησης και ο ιστός που πάνω της χτίζεται και αναπτύσεται. Για αυτό η πολιτική πράξη είναι πάντα διά-λογος και η θεολογία κριτική της προϋπόθεση. Γιατί μόνο η θεολογία μπορεί να κρίνη την γλώσσα (την αρχή κάθε κρίσης) από τα έξω —να την ζυγίζη διαρκώς με τον λόγο του σαρκωμένου Λόγου [Εβρ.4:12 & Εφ.4:14], του οποίου πεσμένη εικόνα αποτελεί.

3
Ο αποφατικός χαρακτήρας της θεολογίας έγκειται στην λογική της μη-βία: στην άρνηση της να διατυπώση τελεσίδικες αποφάνσεις για την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα δεν παύη να ερμηνεύη αυτήν την πραγματικότητα με τρόπο που να κρατά ανοιχτή την προοπτική μιας τελικής φανέρωσης της αλήθειας της. (Αυτή η φανέρωση δεν μπορεί παρά να είναι έξω από τα όρια της χρονικότητας —όθεν και ο αποφατικός χαρακτήρας της θεολογικής ερμηνείας— και αυτό συνεπάγεται την χωρίς τέλος ανάπτυξη αυτού του τέλους.)
Μια τέτοια αποφατική ερμηνεία του κόσμου και των σχέσεων που τον συγκροτούν είναι η μόνη δυνατή ερμηνεία που αποκλείει την λογική βία των ερμηνειών του αυτονομημένου-αυτοπροσδιοριζόμενου νού και την πραγματική βία που αυτές παράγουν.

§ Η θεολογία σαν αποφατικός λόγος —λόγος που αναφέρεται λογικά στον δημιουργικό λόγο του δημιουργού Λόγου του Θεού— είναι η λογική άρνηση κάθε ουτοπίας, είτε φυσικής είτε ηθικής. Γιατί κάθε ουτοπία είναι προσπάθεια του αυτονομημένου φαντασιακού να υποκαταστήση την δημιουργική και συνεκτική παρουσία του Πνεύματος στον κόσμο-κτίση του Λόγου με ένα νόημα που δεν υπάρχει παρά μόνο σαν επιβολή-βία του θελήματος του αυτονομημένου φαντασιακού για κυριαρχία πάνω στην πραγματικότητα μέσω μιας αυθαίρετης (αυτοπροσδιοριζόμενης) ερμηνείας του κόσμου σαν δομή, όπου οι κάθε λογής σχέσεις παράγουν τον λόγο και το νόημα που αυτό το φαντασιακό χρειάζεται για να υπάρχη σαν κριτής κάθε 'καλού' ή 'κακού' [Γεν.3:5]. Κάθε πολιτικό πρόταγμα, κάθε νόμος, πατά πάνω σε αυτό το πλαστό θεμέλιο και υπάρχει μόνο σαν βία πάνω στα πράγματα —η βία που σκορπά γύρω του ένα θηρίο στην προσπάθεια του να σταθή στη ζωή που χάνεται από μέσα του. Κάθε ουτοπία είναι καρπός του 'δέντρου της γνώσης'. Το οποίο δέντρο της γνώσης είναι το “έμβλημα της κρίσης του κατηγόρου”, κι “αυτή η τεράστια ειρωνία σηματοδοτεί την μυθική αρχή του νόμου” (Walter Benjamin). Η λογική άρνηση της ουτοπίας είναι η πρώτη και η σημαντικότερη συμβολή της θεολογίας στην άρνηση της βίας που κατασπαράσει τον κόσμο-κτίση του κτίστη Λόγου. Και για αυτό η θεολογία, όταν είναι θεολογία, είναι πάντα πολιτική κατεξοχήν.

4
Η πολιτική θεολογία, αντίθετα με την ουτοπία, είναι η θεολογία που δείχνει την φυσική σχέση του κτίστη Λόγου με την κτίση, που φανερώνει τον τρόπο της φιλότητας, της θείας λογικότητας.
Ο Λόγος με το δώρο της θείας εικόνας, τον λόγο, δωρίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα σχέσης με τον Πλάστη του. Η φυσικότητα αυτής της σχέσης είναι η λογικότητα της: ότι ο λόγος, όσο παραμένει φυσικός λόγος (εικόνα του δημιουργικού λόγου του Λόγου), γεννά σχέση —κοινωνεί το είναι του δίνοντας ονόματα στα πράγματα [Γεν.2:19], που ήδη υπάρχουν επειδή τα κάλεσε στην ύπαρξη ο Λόγος, και κοινωνόντας το είναι του (την “εν-τατική καθολικότητα του λόγου”) σχετίζεται λογικά με τα πράγματα που ονοματίζει και συναντά τα άλλα πρόσωπα που έχουν αυτήν την δωρεά να δίνουν ονόματα και να κοινωνούν το είναι τους (“εκ-τατική καθολικότητα του λόγου”). Το όνομα είναι η σχέση. Και αυτή η σχέση είναι ανάμεσα στα λογικά όντα (πρόσωπα) σαν φανέρωση της κοινής τους λογικής φύσης, σαν ενέργεια της πολιτικής τους ουσίας.

§ Στην κατάσταση της ανταρσίας-αυτονόμησης του ανθρώπινου λόγου, που ακολούθησε την πτώση από την φυσική λογικότητα, ο λόγος αναζητώντας έρεισμα διαστρέφει την φυσική τάξη και αναγνωρίζει σαν πηγή του τις σχέσεις, σαν αυτόνομες υπαρκτικά πραγματικότητες (είτε αέναα τυχαίες είτε αέναα αιτιατές). Το αποτέλεσμα αυτής της φυσικής-λογικής αυθαιρεσίας είναι η αφαίρεση της αναγωγικότητας. Και η αναγωγική συνείδηση, είτε θεωρεί την πραγματικότητα ένα συστημικό ρίζωμα είτε ένα πλέγμα αφηρημένης και αδήριτης αναγκαιότητας, για να υπάρχη σαν τέτοια πρέπει διαρκώς να διασπά την ενότητα της εμπειρίας σε όλο και περισσότερα κομμάτια ετερόνομων μονάδων, που η μόνη τους πραγματικότητα είναι ένα υπερπαραγωγικό, άψυχων τέκνων, φαντασιακό [Ιω.8:44].
Ευθύνη της θεολογίας είναι να καταγγείλη ενώπιον της ανθρώπινης συνείδησης την βία της αναγωγικής πλάνης πάνω στα πράγματα και τα πρόσωπα [Κολ.2:4 & 8]. Και ένα πρώτο βήμα για αυτό είναι η αναγνώριση της ενότητας της ανθρώπινης φύσης και η άρνηση του διχασμού του προσώπου σε σώμα και πνεύμα. (Ο άνθρωπος του Αυγουστίνου [De Mor. Eccl. I,27,52]: ένας νους που χρησιμοποιεί ένα σώμα [βλ. Πλωτίνου, Ενν. 6,7,5].) Διχασμού που πάνω του στηρίζεται όλη η πλάνη και η βία της αστικής κοινωνίας, του βασιλείου του καίσαρα.

5
Όταν ο Χριστός αντιδιαστέλλει την βασιλεία του Θεού με το βασίλειο του καίσαρα [Μθ.22:21], τα αντιδιαστέλλει με απόλυτο τρόπο [Μθ.6:24], και μάλιστα στη βάση της μονεταριστικής διάστασης του Ρωμαϊκού dominium, που είναι και η καρδιά και το θεμέλιο του Ρωμαϊκού νόμου. (Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελική αντίδραση του κόσμου στο πρόσωπο του Χριστού γίνεται σε αυτή την νομική βάση [Ιω.19:12] και με αυτό το όχημα [Μθ.26:15 & 28:12].)
Το βασίλειο του καίσαρα είναι το βασίλειο του Ρωμαϊκού νόμου, δηλαδή το βασίλειο του αφηρημένου-αναγωγικού πνεύματος: ο θρίαμβος της κυριαρχίας του αυτονομημένου φαντασιακού πάνω στη φύση. Εδώ όλα είναι κτήση και βία —persona είναι μόνο ο ιδιοκτήτης, και κάθε τι άλλο res. 'Ομως αυτό το πρόσωπο (νομικό κατά την σύσταση του, ηθικό-πολιτικό κατά την ενέργεια του), μην έχοντας άλλο σταθερό περιεχόμενο από την ιδιοκτησία (νομή), και μάλιστα στην πιο αφηρημένη εκδοχή της (νόμισμα: αυθαίρετη αξία πραγμάτων και ενεργειών), είναι ένα άτομο, μια κλειστή μονάδα, που ταλαντώνεται συνεχώς ανάμεσα στην νομική υπόσταση του 'προσώπου' και του 'πράγματος' αναζητώντας την ενότητα του στην αφηρημένη ενότητα του εμπορεύματος (με άλλα λόγια, στην κατακερματισμένη φύση), που ιδεατοποιείται σαν κεφάλαιο. Η υπόσταση του κρίνεται στις τράπεζες των κολλυβιστών [Μθ.21:12].
Σε αυτό το βασίλειο, όπου αποξενωμένα, διαρκώς διαμαχόμενα, ηθικά υποκείμενα (subjects=πεταμένα κάτω < από την παθ. μετοχή του λατ. ρ. jacere=πετώ) μπορούν να σχετίζονται μόνο εξωτερικά, η μόνη σταθερή persona είναι το κεφάλαιο, γιατί μόνο αυτό σταθερά δρα σαν 'πρόσωπο' και όχι σαν 'πράγμα', αποτελώντας την μόνη κοινά αποδεκτή, σταθερή ουσία, που αναπαράγει διαρκώς εαυτήν (σαν τόκο) σε μία χωρίς όρια επέκταση-κυριαρχία πάνω στην κτίση. Αυτό το βασίλειο είναι η αποθέωση του αναγωγικού πνέυματος, η απόλυτη άρνηση της δημιουργικής και συνεκτικής ενέργειας του Λόγου, ό,τι ονομάζουμε αστική κοινωνία.

§ Η μοίρα των χρημάτων της προδοσίας μετά την αυτοκτονία του Ιούδα [Μθ.27:7] βεβαιώνει ότι το πλαίσιο της σύγκρουσης του κόσμου με τον Χριστό, τουλάχιστον στην τελική της φάση, είναι η κυριαρχία του Ρωμαϊκού νόμου πάνω στα πράγματα σαν αποκλειστικού νομέα και ερμηνευτή τους: τα χρήματα της πώλησης του διδασκάλου μετά τον θάνατο του πωλητή-κατόχου τους πραγματώνονται σε res nullius [βλ. Ιουστινιανού, Institutiones, Lib.II Tit.I 7-10], και μάλιστα, ειρωνικά, σε αυτό το πιο ειρωνικό περιστατικό της Γραφής, σε res religius (αφιερωμένου στους θεούς του Κάτω Κόσμου). Παραλλάσοντας, λοιπόν, την παρατήρηση του Benjamin [βλ. §3], θα λέγαμε: αυτή η τεράστια ειρωνία σηματοδοτεί την αρχή του μεσσιανικού τέλους του νόμου.

6
Άν υπάρχει ένας Αντίχριστος, αυτός είναι η αστική κοινωνία. Γιατί, όπως ο Χριστός είναι ο σαρκωμένος Λόγος, η αστική κοινωνία είναι το σαρκωμένο αφηρημένο νόημα. Αυτή η σάρκωση όμως, όπως και το νόημα που σαρκώνει, δεν είναι πραγματική, είναι ένα είδωλο. Ένα είδωλο που υπάρχει μόνο και μόνο γιατί ο άνθρωπος θέλει να υπάρχη, γιατί μόνο σε αυτό το είδωλο η πλαστή συνείδηση του αυτονομημένου υποκειμένου βρίσκει την εικόνα της, την επιβεβαίωση της. Αυτή η επιβεβαίωση όμως είναι συνάμα και η ακύρωση του αυτονομημένου υποκειμένου, η επιλογή του θανάτου χωρίς τέλος, η άρνηση του φυσικού προσώπου και η μετατροπή του σε εμπόρευμα: ο ολοκληρωτισμός της γραφειοκρατικής κοινωνίας, το τέλος της αγάπης, το τέλος της ιστορίας.

§ Στο φαντασιακό πλαίσιο της αστικης κοινωνίας, και μάλιστα στην πλέον απόλυτη εκδοχή της, αυτήν της γραφειοκρατικής-μονεταριστικής κοινωνίας, της 'αρχής του κανενός', η προσωπική εμπειρία (διαχρονία) απαλλοτριώνεται στην δίνη της φαντασιακής δομής (ψευδής συγχρονία). Αυτό είναι το τέλος της ιστορίας, η άρνηση της πολιτικής (λογικά ηθικής) φύσης του ανθρώπου, η αποθέωση της βίας. Αντίθετα, η θεολογία, σαν λόγος που λέγει-επικοινωνεί την κατεξοχήν προσωπική εμπειρία [Γαλ.2:20], είναι η κατεξοχήν γλωσσική προϋπόθεση ηθικής-πολιτικής. Η θεολογία είναι η φωνή της εμπειρίας και σαν τέτοια η μόνη που μπορεί να σταθή φραγμός στην βία ενός κόσμου που αντλεί την νομιμότητα του από το φαντασιακό, τον 'μαγικό μηδενισμό' του ειδώλου. Η θεολογία είναι (μπορεί να είναι) πολιτική σαν λογικός (λεκτικός) χώρος ηθικής —πεδίο όπου κάθε στιγμή η ηθική μορφή αναδύεται σαν ζωή και, την ίδια στιγμή, καταρρέει σαν είδωλο—, χώρος επιδίωξης πολιτικής (δια-λογικής) ελευθερίας. Όπου ελευθερία η χωρίς τέλος δράση, το χωρίς όριο ωραίο, το διάμεσο. Και αυτό το διάμεσο, του οποίου η εμπειρία, και όχι η ιδέα, είναι η ηθική της θεολογίας, είναι ένα σώμα: τό σώμα του ζώντος Χριστού. Γιατί πηγή της θεολογίας (και της ηθικής της) δεν είναι ο λόγος του Χριστού, αλλά αυτός ο Χριστός [Ιω.14:6], το δια-λογικό του σώμα. Για τούτο και αυτή η θεολογία, αυτή η ηθική, δεν αποκρυσταλλώνεται σαν νόμος, αλλά υπάρχει σαν διαρκής δια-λεκτική δράση μεσσιανικής ελευθερίας [1Κορ.7:29-31], ή σαν ειρωνία αποδόμησης του αστικού φαντασιακού [Μθ.17:27].

7
Η βασιλεία του Πατρός (αιωνιότητα) δεν είναι το τελειωτικό τέλος της ιστορίας (ανθρώπινος χρόνος), αλλά το τέλος της σαν αντίθεση μεταξύ διαχρονίας (εκ-τατικής καθολικότητας της ύπαρξης) και συγχρονίας (εν-τατικής καθολικότητας της ύπαρξης), με τον συντονισμό τους με το θέλημα του Πατρός [1Κορ.15:28]. Ο χρόνος που ξεκίνησε με την σάρκωση του Λόγου και που οδηγεί σε αυτό το τέλος είναι ο μεσσιανικός χρόνος [1Κορ.15:20-27]. Κι αυτός ο χρόνος γίνεται εμπειρικά γνωστός στον άνθρωπο στην Ευχαριστία [Ιω.6:51].

το πολυκέφαλο φίδι του ψεύδους

2008-12-17T14:13:00.000+02:00

η Λερναία Ύδρα της αστικής βίας βρίσκεται σε “ανθοφορία”. αφού δε χόρτασε να τσακίζη παιδικά κορμιά, δε χόρτασε να κατασυκοφαντή την άνοιξη της ζωής, τώρα έρχεται με νέα πιο “λεπτή” και δηλητηριώδη βία: τώρα “κατανοεί” την εξέγερση των παιδιών.
“είναι, λένε οι γκαιμπελίσκοι, θυμωμένα τα παιδιά με την διαφθορά και την δυσλειτουργία του κράτους.”
μ'άλλα λόγια, αν κάνουμε το απρόσωπο-γραφειοκρατικό-μονεταριστικό μας ενυδρείο λίγο πιο “καθαρό”, πιο “σκανδιναυικό”, πιο καλβινιστικά σεμνότυφο τέλος πάντων, τα παιδιά θα επιστρέψουν στον καταναλωτικό μας παράδεισο, στο βασίλειο των χαρούμενων ινδικών χοιριδίων.

είναι τόσο κουφοί και τυφλοί?
ακούνε και βλέπουν, αλλά είναι τελείως πωρωμένοι?
καταλαβαίνουν, αλλά είναι κυνικά παραδομένοι στον Άρχοντα των Μυγών?
όλα αυτά μαζί.

Η ΑΓΝΗ ΒΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ

2008-12-13T14:57:00.001+02:00

η ωμότερη βία που αυτές τις μέρες βιώνουμε είναι η άρνηση μας να εκφέρουμε ένα απλό και ειλικρινές 'συγνώμη' στα παιδιά μας για κάθε μας μικροψυχία απέναντι τους.
την έχουν ανάγκη αυτήν την συγνώμη μας; οχι. γιατί έχουν με το μέρος τους την ζωή.
την θέλουν; ναι. γιατί, για έναν λόγο ακατανόητο στην αστική μας ασυνειδησία, ακόμη μας αγαπάνε.
η βία των παιδιών, γι'αυτόν τον λόγο, είναι αγνή. αγνή, όπως η βία του σαρκωμένου Λόγου όταν μαστίγωνε τίς τράπεζες των τοκογλύφων στο ναό.
η βία των παιδιών είναι αγνή γιατί ακριβώς είναι ανιδιοτελής. δεν αιτείται κάτι. απλά φωνάζει: νοιάζομαι, νιώθω, αγαπώ!
δεν είναι “τυφλή”. είναι αγνή, όσο αγνό είναι το βλέμμα των παιδιών. τυφλές είναι οι συνειδήσεις των εμπόρων της ζωής.
είναι αγνή γιατί είναι πολιτική, διαλεκτική, απελπισμένη, αδογμάτιστη, φυσικά οργισμένη και φυσικά εορταστική.
η βία των παιδιών μας είναι αγνή γιατί είναι αληθινή και αληθεύει την ζωή που μέσα τους κουβαλάνε.

THE PROFOUND POLITICAL NATURE OF OUR KID'S REVOLT

2008-12-12T14:58:00.005+02:00

one can understand the things, the deeds and the persons, only if can be in dialogue with them.
and to be in dialogue means that i am standing in front of the other person and i accept totally his/her truth and we share our common and our personal meanings and desires.
bourgeois (either “conservatives” or “leftists”) cannot understand our children, simply 'cause they are unable to be in dialogue. and that, out of the bourgeoisie's nature, which is the denial of this personal opening to other's truth. the bourgeoisie is nothing else but that transcendentalised and hard-core individualism. both meaning and desire are absolutely individual. what truely happens is for them nothing but an image on a screen (even a three-dimensional one); and the only means for understanding they have is their (one-dimensional) pseudo-consciousness of the “tax-payer citizen” in a bureaucratic society. this is ALREADY violence. but, when the image becomes too real, that is plaucibly near, then the only they can do is to turn their conceptual violence into direct and plausible violence.

so, bourgeois “intellectuals” say, “it is not an uprising because the children do not have political demands, nor even political consciousness”. (in other words “they are bums under sentimental load”).
a filthy and coward LIE!
if there is anything truely POLITICAL, this is the children's revolt. for one and only reason:
from its very beginning till now (and its tomorrow) children revolt is in its heart and its action an EXPLOSION OF SOLIDARITY. the kids deny in deeds (that is politically) to give over their being to individualism. they are offering their lives and their deeds among them. spontaneously, naturally, truely. the kids at this very moment fulfil POLITICS. not as a selfish list of demands; but politics in her deepest essence: they live their every moment the one for the other and the one with the other.
that dynamics is bureaucrats' dread: the revelation of true life in all her fullness.

Η ΒΑΘΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ

2008-12-12T12:23:00.001+02:00

μπορείς να κατανοήσης τα πράγματα, τις πράξεις και τα πρόσωπα, μόνο όταν διαλεχθής μαζί τους.
και διαλέγομαι σημαίνει στέκομαι μπροστά στο άλλο πρόσωπο και αποδεχόμενος ολοκληρωτικά την αλήθεια του μοιράζομαι μαζί του τους κοινούς και τους προσωπικούς μας λόγους: νοήματα και επιθυμίες.
οι αστοί (“δεξιοί” και “αριστεροί” τέτοιοι) αδυνατούν να κατανοήσουν τα παιδιά μας, γιατί απλά είναι ανίκανοι να διαλεχθούν. και είναι ανίκανοι γι' αυτό, γιατί η ουσία του αστισμού είναι η άρνηση αυτής της τίμιας στάσης του ανοίγματος στην αλήθεια του άλλου. αστισμός είναι ο αποθεωμένος και αποσκληρημένος ατομισμός. νόημα και επιθυμία είναι τελείως ιδιωτικά. ό,τι αληθινά συμβαίνει είναι γι' αυτούς μιά εικόνα σε οθόνη (έστω τρισδιάστατη), και το μόνο μέσο πρόσληψης που έχουν είναι η (μονοδιάστατη) ψευδο-συνείδηση του “φορολογούμενου πολίτη” της γραφειοκρατικής κοινωνίας. αυτό είναι ΗΔΗ βία. όταν όμως η εικόνα γίνη πολύ πραγματική, δηλαδή απτά πλησίον, τότε το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να κάνουν την νοηματική τους βία άμεση και απτή.

λένε λοιπόν οι αστοί “διανοούμενοι”, “δεν πρόκειται για εξέγερση γιατί τα παιδιά δεν έχουν πολιτικά αιτήματα, δεν έχουν καν πολιτική συνείδηση” (μ'άλλα λόγια είναι “κωλόπαιδα” με συναισθηματική φόρτιση).
ΨΕΜΑ χυδαίο και άνανδρο!
αν είναι κάτι αληθινά ΠΟΛΙΤΙΚΟ είναι ακριβώς αυτή η εξέγερση των παιδιών. για έναν και μόνο λόγο:
από την αρχή της μέχρι τώρα (και το αύριο της) η εξέγερση των παιδιών είναι στην καρδία της και στην πράξη της ΕΚΡΗΞΗ ΑΛΛΗΛΕΓΥΗΣ. τα παιδιά αρνούνται έμπρακτα (άρα πολιτικά) να παραδώσουν την ύπαρξη τους στην ιδιώτευση. δίνουν την ζωή και την πράξη τους το ένα στο άλλο. αυθόρμητα, φυσικά, αληθινά. τα παιδιά αυτήν την στιγμή πραγματοποιούν ΠΟΛΙΤΙΚΗ. όχι σαν ιδιοτελή αιτηματο-λογία, αλλά πολιτική στην βαθύτερη ουσία της: ζούνε κάθε τους στιγμή το ένα για το άλλο και το ένα με το άλλο.
αυτήν την δυναμική τρέμουν οι γραφειοκράτες. την αποκάλυψη της αληθινής ζωής σε όλη της την πληρότητα.

'ος εαν δεξηται εν παιδιον τοιουτο επι τωι ονοματι μου, εμε δεχεται'

2008-12-11T13:04:00.002+02:00

.
τα παιδιά στους δρόμους δείξανε και δείχνουν κάθε στιγμή την αλήθεια του ανθρώπινου προσώπου:
ότι το φως της ζωντανής συνείδησης είναι ακατάλυτο από το σκότος της βίας του αστικού μας ψεύδους.
βγήκαν στους δρόμους της Βαβυλώνας του μονεταριστικού μας ενυδρείου να σπάσουνε τα τζάμια των εμπόρων της ζωής, που ήπιανε απ' το κρασί του αίματος της πορνείας της και μεθύσανε [Αποκ.18].
η καρδιά τους είναι το λίκνο της φωτιάς της μεσσιανικής βίας που θα κατακάψη το βασίλειο του Μεγάλου Εμπόρου.
τα μάτια τους αρνούνται να υπηρετούν δύο αφεντάδες ταυτόχρονα [Μθ.6:24].

οι έμποροι του ψεύδους [Ιω.8:44] απαντούν στην ζωή με το μόνο που έχουν: βία.
την ωμή βία των πραιτώρων.
την βία του ψεύδους των μέσων μαζικής αποκτήνωσης που καλεί τα παιδιά με τα γυμνά πρόσωπα “κουκουλοφόρους” και τους ψυχικά αρρώστους νεο-ναζί “πολίτες”.
την βία των ελίτ του “πνεύματος” που περιφρονεί την ομορφιά των παιδιών σαν “μηδενιστικό χουλιγκανισμό”.
και τέλος,
την βία των πασιφιστών “χριστιανών” που ενώ δίπλα στα πόδια τους πέφτουν κορμιά παιδικά μιλάνε για “δαιμονική συμπεριφορά” και κρύβονται στην “χριστιανική” τους Ντισνεϊλαντ.

η ανομια των αστικων ζομπι

2008-12-09T19:52:00.003+02:00

.

ΜΙΣΟΥΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΤΟΥΣ ΜΑΤΙΑ

ΦΘΟΝΟΥΝΕ ΤΙΣ ΑΓΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΟΥΣ

ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΞΟΝΤΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ

ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΕΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΘΑΨΟΥΝ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΕΝΟ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΑ ΣΑΠΙΑ ΠΟΔΑΡΙΑ ΤΟΥΣ

meaning as 'Aufheben'

2008-11-19T20:07:00.003+02:00

“
Звуκ οcтοpoҗный и глуxoй
Πлοдa, copвaвшeгocя c дpeвa,
Cpeди нeмoлчнoгo нaлeвa
Γлубoκoй тишины лecнoй ...”
(O.Maндeльштaм)
:::
“
The careful and hollow sound
of a fruit snapped from a tree
amidst the neverending song
of the deep forest silence ...”
(O.Mandelshtam, trans. by D.McDuff)
:::
“
Ο ήχος του καρπού που έπεσε από το δέντρο,
διακριτικός και υπόκωφος,
καθώς σχίζει το ατέρμονο τραγούδι
της σιωπής του βαθέως δάσους...”
(Όσιπ Μάντελσταμ)

“omnis locutio ineffabile fatur”

2008-11-17T17:15:00.003+02:00

all life is suffering from that tiny and returning-again-and-again snag: the inconsistency between saying and meaninig; the 'place of negativity'. but this is language's nature: to be at the same time common and particular. like the mystery of personhood's nature. because language lies at the roots of that mystery. and that mysterious nature is the very ground of dia-logue, that is of politics-spirit.
on the contrary, in the case of monetary-value-system there is neither ambiguity, nor equivocation, nor openess, nor freedom or responsibility (that is personal act). in there there is only the standstill of fixed price, the clarity of death. that is the end of language, of politics, of spirit, of self. where the personal particularity (a qualitative feature) is replaced by the individual wealth ( a quantitative ratio), the abstract property of things and deeds, the deception of dominion over meaning.
our true common ground is language and experience. both common and particular. (that is, personal.) and it is our agon to make the particular common and the common particular in order to have 'κοινωνια', community. that is, to make deeper our universality through our particularity, and wider our particularity through our universality.

:::

όλος ο βίος δυσφορεί από αυτήν την μικρή και ατέρμονα επανερχόμενη δυσπραγία: την ασυνέχεια λόγου και νοήματος. την διαρκή ακύρωση του νοήματος από τον λόγο που επιδιώκει να το εκφέρη. αλλά στην πραγματικότητα αυτή είναι η φύση της γλώσσας: να είναι ταυτόχρονα κοινή και ιδιωτική. όπως και το μυστήριο της φύσης του προσώπου. γιατί η γλώσσα βρίσκεται στην ρίζα αυτού του μυστηρίου. κι αυτή η μυστηριώδης φύση της είναι το κατεξοχήν έδαφος του δια-λόγου, δηλαδή του πολιτικού βίου, του πνεύματος.
αντίθετα, στην περίπτωση του μονεταριστικού αξιακού συστήματος δεν χωρεί η ασάφεια, η αμφισημία, η ανοιχτότητα, η ελευθερία της ευθύνη (δηλαδή η προσωπική πράξη). εκεί βασιλεύει η παγερή ακινησία της καθορισμένης τιμής, η σαφήνεια του θανάτου. μ'άλλα λόγια, το τέλος της γλώσσας, του πολιτικού βίου, του πνεύματος, του υποκειμένου. εκεί η προσωπική ιδιαιτερότητα (ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό) αντικαθίσταται από τον ιδιωτικό πλούτο (ένα ποσοτικό μέτρο), την αφηρημένη ιδιοκτησία πραγμάτων και έργων, την απάτη της κυριαρχίας πάνω στα νοήματα.
το αληθινά κοινό μας έδαφος είναι ο λόγος και η εμπειρία. αμφότερα κοινά και ιδιαίτερα. (δηλαδή προσωπικά.) και ο αγώνας μας είναι να κάνουμε το κοινό ιδιαίτερο και το ιδιαίτερο κοινό, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε κοινωνία. πά' να πή, να βαθύνουμε την κοινότητα μας δια της ιδιαιτερότητας μας και να πλατύνουμε την ιδιαιτερότητα μας μέσω της κοινότητας μας.

life as consciousness

2008-11-11T08:20:00.002+02:00

to locate an experience of location
in the loculus of heart

:::
να ταμιεύης μια εμπειρία τόπου
στο τέμενος της καρδιάς

the immanent mystery

2008-11-07T10:33:00.001+02:00

at the same time common and particular

Ζοο [ ~ Rev.3:15-7]

2008-10-29T17:30:00.001+02:00

ο αέρας γεμάτος παιδικές φωνές
είναι κλουβί γύρω απ' τα κλουβιά
που μέσα τους κρατούνε τ' άδεια μάτια.

έξω από το μεγάλο ναό
όπου λατρεύεται η καλλίγραμη βία
η ζωή καρτερά τα θύματά της.

παρέα με τον κορυδαλό και την άμυαλη παπαδίτσα
μετρώ την φτώχεια του Ιωσήφ
που έφυγε απ΄ την Αίγυπτο
αφήνοντας τ' αδέλφια του να την εμπορεύονται.

:::

the wind, filled with children's voices,
is a cage around the cages
that keep in them the empty eyes.

out of the big temple,
where the shapely violence is worshiped,
life is lurking her victims.

accompanied by the lark and the mindless tit,
i'm counting Joseph's privation
since his leaving from Egypt,
where he left his brothers to trade her.

every day i cipher my death

2008-09-29T08:10:00.001+03:00

“whenever the merry dance of death and trade goes on in a still and earthy atmosphere as of an overheated catacomb” (*)

...as a wraith of myself.
___________
(* J. Conrad)

FUND[amental]S (on Lk.18:25)

2008-09-27T10:54:00.002+03:00

η 'κοινή λογική' ('κοινός νους') ήταν πάντα ο κοινός λόγος που φύτρωνε στο πλούσιο και στέρεο έδαφος της κοινής εμπειρίας, και γεννούσε τον διά-λογο ('πολιτική').
αυτό την καθιστούσε φραγμό στην επέκταση της βίας, και αφετηριακό σημείο για την τελική της αναίρεση στην ανακεφαλαίωση του νόμου (Μθ.22:40).
η μονεταριστική ερμηνεία του κόσμου αντικαθιστά την κοινή εμπειρία και τον διά-λογο με ένα φαντασιακό αξιακό σύστημα και ένα πλέγμα σχέσεων κυριαρχίας, που αναπαράγουν στο διηνεκές την βία της ανομίας.
...
όταν ο Παύλος καλεί σε 'ισότητα' (2Κορ.8:14), δεν προσδοκά έναν “ηθικό καπιταλισμό”, αλλά αυτήν την αναίρεση του, μέσα από την αναίρεση του αξιακού αιτήματος για κατοχή-συσώρευση.

:::

'common logic' ('common sense') was always the common logos, which sprouted on the fecund and fast soil of common experience, and gave rise to dia-logue ('politics').
that made her a fence against the expansion of violence, and a point of start for violence's final cessation at law's recapitulation (Μt.22:40).
world's monetaristic interpretation replaces common sense and dia-logue with an imaginary value system and a meshwork of violent relations, which reproduce without end the violence of anomie.
...
when Paul calls on 'equality' (2Cor.8:14), he does not dream an “ethical capitalism”, but its very cancelation, through the cessation of value-system demand for hold end heap.

σχόλιο στην άθλια επικαιρότητα [Μθ.4:8-10]

2008-09-17T10:47:00.001+03:00

καλώς ή κακώς το νεοελλαδικό κρατίδιο άντλησε και αντλεί την νομιμότητα του από μια επαναστατική διαδικασία και την βίαιη παρέμβαση άλλων σύγχρονων κρατών στα εσωτερικά του οθωμανικού κράτους (νεκρό από καιρό πιά)
και δεν αποτελεί πολιτικό κληρονόμο καμμίας άλλης κρατικής υπόστασης,
παρά μόνο ιδεολογικό τέκνο του σύγχρονου δυτικού-αστικού πολιτικού φαντασιακού.

όταν ένα μοναστήρι, ή η θεσμική εκκλησία, διεκδικεί κυριότητα με βάση τίτλους βυζαντινούς ή οθωμανικούς, ουσιαστικά αμφισβητεί αυτήν την πολιτική διαδικασία και νομιμότητα.
και δεν θα υπήρχε βέβαια κανένα πρόβλημα με αυτό,
όμως την ίδια στιγμή οι ίδιοι αποτελούν ή θέλουν να αποτελούν ουσιαστικό τμήμα του φαντασιακού του νεοελληνικού έθνους και συνεργάτες απαραίτητοι του νεοελλαδικού αστικού κράτους.

την ίδια στιγμή το νεοελλαδικό αστικό κράτος, αν και απολύτως βέβαιο για την πηγή της νομιμότητας του, αναγνωρίζει την εγκυρότητα των τίτλων κυριότητας του παρελθόντος, του οποίου η πολιτική άρνηση είναι η προϋπόθεση της ίδιας του της ύπαρξης, και αυτοαναιρεί την εδαφική του κυριαρχία.

τι συμβαίνει; έχουμε ένα κράτος που αυτο-ακυρώνεται; μια εκκλησία που έχοντας ήδη αρνηθεί τον μεσσιανικό της χαρακτήρα αδυνατεί να βρή θέση στον αστικό κόσμο; μήπως μια χίμαιρα που αποκαλύπτει το αφύσικο του αστικού μορφώματος; η μεταμοντέρνα ανομία μέσα στο τερατώδες άρμα του ασφυκτικά εξαπλωμένου νομικισμού;
τελούν σε σύγχυση ή η πονηρία δεν έχει όρια;
υπάρχει ακόμη λαός, σαν πολιτικό και εκκλησιαστικό σώμα; ή μόνο θεατές μιας παράστασης όπου οι ρόλοι αφομοιώθηκαν από τους θεατρίνους σαν ψευδο-υπερβατικές πραγματικότητες;

ταφοι κεκονιαμενοι (ον 1Jn.5:21)

2008-09-11T16:40:00.004+03:00

“[Ο άνθρωπος] δεν είναι ούτε Homo sapiens ούτε Homo loquens, αλλά Homo sapiens loquendi, και αυτή η σύζευξη συνιστά το πως η Δύση κατανοεί τον εαυτό της και θεμελιώνει τόσο την γνώση όσο και τις ικανότητες της. Η χωρίς προηγούμενο βία της ανθρώπινης δύναμης έχει τις βαθύτερες ρίζες της σε αυτήν την δομή της γλώσσας. Με αυτήν την έννοια ό,τι βιώνεται στο experimentum linguae είναι [...] η αδυναμία να μιλήσης στη βάση μιας γλώσσας. Aυτή είναι η εμπειρία, δια της νηπιότητας της μεταξύ λόγου και διαλόγου, της ιδιαιτερότητας ή της δύναμης της ομιλίας.” *
...
όταν η ζωντανή εμπειρία του σαρκωμένου Λόγου ξεπέφτει σε θρήσκευμα,
όταν η θεολογία γίνεται ιδεολόγημα-ειδωλολατρία,
τότε παράγεται μόνο βία,
η βία της εξουσιαστικής διαχείρησης του κόσμου,
η βία του μονεταρισμού.

:::

“[Man] is neither Homo sapiens nor Homo loquens, but Homo sapiens loquendi, and this entwinment constitutes the way in which the West has understood itself and laid the foundation for both its knowledge and its skills. The unprecendented violence of human power has its deepest roots in this structure of language. In that sense what is experienced in the experimentum linguae is [...] an impossibility of speaking from the basis of a language, it is an experience, via that infancy which dwells in the margin between language and discourse, of the very faculty or power of speech.” *
...
when the live experience of incarnate Logos comes down to a religious system,
when theology turns into ideology-idololatry,
then, the outcome is only violence,
the violence of world's dominion,
the violence of monetarism.

_____________
(G. Agamben)

against moralism

2008-09-07T12:21:00.003+03:00

“...all life is but the pouring of the present into the forms of the myth”.*
But what if myth turns into a mythic future?
(The case of our bourgeois ever-developing state.)
Then, simply, there is not real life;
only a process.

:::

“...ό,τι λέμε βίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το καλούπωμα του παρόντος στην μήτρα του μύθου”.*
Όμως, τι γίνεται όταν ο μύθος γίνεται ένα μυθικό αύριο;
(Η περίπτωση της αστικής μας αειφόρου κατάστασης.)
Τότε, απλά, δεν υπάρχει αληθινή ζωή,
παρά μόνο μια διαδικασία.

_____________
* Thomas Mann

ειδος (on Jas.1:27)

2008-09-05T15:23:00.001+03:00

το δέρμα έχει μορφή,
σχετίζεται, αγαπά,
είναι πέρας άπειρο.
₪
οι ιδέες δεν έχουν μορφή,
κλέβουν μορφές από τα σώματα που κατοικούν,
ακυρώνοντας την αγάπη,
πεπερασμένα άπειρες.
:::
skin has shape,
it relates, loves,
is unlimited limit.
₪
ideas have not shape,
they steal shapes from the bodies they occupy,
canceling the love,
being limitedly limitless.

a whole life

2008-08-29T20:29:00.002+03:00

nothing but heart and some kidney
...
"εστιν ανθρωποις ανεμων οτε πλειστα χρησις" *
(Pindar, Olympian 11:1)

____________
* ("there is a time when it is for winds that men have greatest need")

the time that remains (on Ps.16[XII 15]:9b)

2008-08-17T07:48:00.003+03:00

what gives duration to the self is not a physical necessity, an abstract and transcendental law, but hope proper.
she is the mother of freedom, the field of love.
she is what makes a body a person.
she is the meaning of time.
and “hope does not make us ashamed,...” [Ro.5:5].
...
and her name is logos.

:::

ό,τι δίνει διάρκεια στο λογικό υποκείμενο δεν είναι μια φυσική αναγκαιότητα, κάποιος αφηρημένος και υπερβατικός νόμος, αλλά η ελπίδα καθεαυτή.
αυτή είναι η μητέρα της ελευθερίας, το πεδίο της αγάπης.
αυτή είναι ό,τι κάνει ένα σώμα πρόσωπο.
αυτή είναι το νόημα του χρόνου.
και “η ελπις ου καταισχυνει,...” [Ρωμ.5:5].
...
και το όνομα της είναι λόγος.

Occident's oscillation

2008-08-05T00:07:00.000+03:00

i see West's whole history as a pendulum,
which has as its two zeniths, or pull-points,
two violent forces:
Expansion & Accumulation.
the former finds its venomous virtue in the Law (originally Roman and after civil);
the latter prevails as monetarism, or bank feudalism.
both deny Father's will—the double commandment of love [Mt.22:37-40],
and represent themselves as a distorted image of the nature.

► nature, which is self-manifested (as i can see her through Logos' double commandment) as the unlimited aporia of limits.