δεν γνωρίζω άλλο πιο σιωπηλό πράγμα από το σκαμμένο χώμα
και δεν είδα άλλο πιο φορτωμένο ιστορίες απ'αυτό.
όσο πιο βαθύ τόσο πιο σιωπηλό
όσο πιο απάτητο τόσο πιο σοφό
:::
i do not know other more silent thing but digged soil
and i have not seen other more charged with stories but this.
the deeper the more silent
the more untrodden the wiser.
μετέχοντας σ'αυτό που δεν μπορώ να δω μπορώ και βλέπω
κι έτσι μπορώ να μιλώ
κι έτσι υπάρχω σε σχέση
κι αν αυτή η σχέση είναι αληθινή —αγάπη—
μπορώ να υπάρχω σαν αυτό που δεν μπορώ να δω
:::
participating in what i cannot see i can see
and so i can speak
and so i exist in relation
and if this relation is true —love—
i can be as this i cannot see
what blanks out participation
—the incoclusive (yet inclusive) love—
is the conclusive Wissenschaft; the public folly.
...
the absolute knowledge is the root of this individual mourning we call consumerism:
the end of experience in an endless sea of empty Now.
:::
ό,τι ακυρώνει την δυνατότητα της μετοχής
—την ά[κατα]ληκτη (μα περιχωρητική) αγάπη—
είναι η καταληκτική Επιστημοσύνη· η δημόσια άνοια.
...
η απόλυτη γνώση είναι η ρίζα αυτού του ιδιωτικού θρήνου που ονομάζουμε καταναλωτισμό:
το τέλος της εμπειρίας μέσα στην ατελέσφορη θάλασσα του άδειου Τώρα.
η μνήμη αφορά το παρόν
και αυτό το παρόν δεν υπάρχει παρά μόνο σαν μετοχή.
το αμέτοχο άτομο—το αυτοπροσδιοριζόμενο υποκείμενο—είναι μια πέτρα που βυθίζεται στην άβυσσο της λήθης.
η λήθη είναι η ουσία του.
:::
remembrance touches the present
and this present does not exist but as participation.
the solitary individual—the self-asserted subject—is a stone sinking into the abyss of oblivion.
oblivion is its substance.
μνήμη ονομάζουμε την απορία της [εμπειρίας της] ύπαρξης
:::
we call remembrance the aporia of [the experience of] being
το βήμα από την παρουσία στην μετοχή είναι η μετάληψη των φυσικών ιδιωμάτων.
αυτή η μετάληψη γίνεται εμπειρικά γνωστή σαν παραμένουσα ανάμνηση.
λογικά αυτή η διαδικασία φανερώνεται σαν όνομα. (ακόμη κι αν παραμένει ανείπωτο.)
:::
the step from parousia to participation is the communion of natural properties.
this communion is becoming empirically known as abiding anamnesis.
logically (that is, linguistically) this process is being manifested as name.
(even if it remains ineffable.)
the only immanent truth is death
and imagination is her prophet
:::
η μόνη ενθαδική αλήθεια είν' ο θάνατος
και η φαντασία η προφήτης της
participation presupposes a parousia, a presence,
and the condition for that is eidos, a knowable form.
imagination hides parousia
through the self-sufficient blindness of an aboundance of pseudo-forms in a crazy dance of emergence and death of any possible compination of symbolic formations.
imagination, as a profuse formative matrix, deforms experience, annul nature and, thus, blanks out the metaleptic in-stand.
:::
η μετοχή προϋποθέτει την παρουσία,
και αναγκαία συνθήκη γι'αυτό είναι το είδος, η αναγνωρίσιμη μορφή.
η φαντασία αποκρύπτει την παρουσία
μέσω της αυτάρκους τυφλότητας μιας πληθώρας ψευδών μορφών σε έναν τρελλό χορό ανάδυσης και θανάτου κάθε πιθανού συνδυασμού συμβολικών διαμορφώσεων.
η φαντασία, σαν ακατάσχετη μήτρα διαμορφώσεων, αποστερεί μορφής την εμπειρία, κενώνει την φύση και, έτσι, ακυρώνει το μεταληπτικό παρόν.
το 'ρώτημα:
"τι πα' να πη (συμ)μετοχή;"
είναι τούτο ένα αληθές ερώτημα;
μ' άλλα λόγια,
είναι μια (συμ)μετοχή στην απορία της λογικής εμπειρίας;
κι αν, ναι· μπορεί ν' απαντηθή χωρίς να πάψη νάναι αληθινό(-απορούμενο);
:::
the question:
"what does participation mean?"
is that a true question?
in other words,
is it a participation to the aporia of the linguistic experience?
and if so; could it be answered without not being true(-aporetic) anymore?
όταν η ελιά πεθάνη,
η πατρίδα μου δεν θάχη πια παρόν:
ένας σωρός λαμαρίνες
κι απορρίματα.
αυτός ο αλμυρός τόπος δεν είναι τίποτ' άλλο
από ελιές και πέτρες:
από λάδι και χώμα πλάστηκε η γλώσσα μου.
:::
when olive-tree dies,
my land will not have any presence:
a heap of ironware
and trash.
this salty land is nothing else but
olive and rocks:
my language is made of oil and soil.
in this social as all-things[-that-matters]
a hero is a criminal (against the order of nothingness of the social individual);
here, life/investment is a mask-of-death/transvestment,
(a circus where excellence deprives into accumulation)
:::
σ'αυτό το κοινωνικό μόρφωμα που αυτοκαθορίζεται σαν άπαν,
ο ήρωας είναι ένας εγκληματίας (ενάντια στην τάξη του τίποτα του κοινωνικού ατόμου)·
εδώ, η ζωή/επένδυση είναι μια θανάτου μάσκα/παρένδυση,
(ένα τσίρκο όπου η διάκριση ξεπέφτει σε συσσώρευση)
καβάλα σ' άλογο τυφλό και φλύαρο
κωφάλαλος αναβάτης ονειροπαρμένος
:::
astride on a blind and garrulous horse
a deaf-and-dumb rider, a daydreamer
η γλώσσα υποζύγιο
—όταν ο άνθρωπος φορτώνει το φορτίο της εμπειρίας της τάξης της ύπαρξης στη ράχη της—
η ποίηση σαμάρι
:::
the language jument
—when man suddles the burden of his experience of the order of being over her—
the poetry saddle
society produces “law” (that is, a babylonian tower of legal or moral rules to house society's “order”, or her sovereignty over nature and life), and law shapes society (as the realization of his imaginary will for order).
a diaphanous architect playing the God by turning the soil (language) into mud-bricks (norms).
still, there is always a sky generous of waters. a heavy rain may disolve the mud-bricks and turn the barren soil into a garden.
...but, what about the “architect”?
:::
η κοινωνιά παράγει “νόμο” (δηλαδή, έναν βαβυλώνιο πύργο από δικαιϊκούς ή ηθικούς κανόνες για να στεγάση την “τάξη” της, την κυριαρχία της πάνω στην φύση και την ζωή) και ο νόμος διαμορφώνει την κοινωνία (σαν πραγμάτωση του φαντασιακού του θελήματος για τάξη).
ένας διάφανος αρχιτέκτονας που παίζει τον Θεό μετατρέποντας το χώμα (λόγο) σε ωμόπλινθους (κανόνες).
όμως, είναι πάντα εδώ ένας ουρανός ξέχειλος από νερά. μια βίαιη βροχή μπορεί να διαλύση τις πλίνθους και να μετατρέψη το άγονο χώμα σε κήπο.
...αλλά, τι γίνεται με τον “αρχιτέκτονα”;
παράλληλα σύμπαντα ίσον κανένα σύμπαν.
η παιδική αρρώστια του λόγου: ο επεκτατισμός της ομιλίας· η φλυαρία σαν άρνηση ενηλικίωσης.
ένας ακατάπαυστα ομιλών αυτισμός.
όταν η φαντασία είναι η μόνη υπαρξιακή σταθερά.
όταν η βία της ατέρμονης διάσπασης είναι το μόνο πολιτικό παρών.
όταν το φως (λόγος) είναι σκοτάδι πηχτό (αυτοαναφορά).
η καταναλωτική κατάσταση του αστού: ένα ενυδρείο μέσα στο ενυδρείο—ψέμα μέσα στο ψέμα.
η αλήθεια σαν ψέμα που αυτο-επαληθεύεται δια της ατέρμονης ψευδολογίας: “είμαι η αλήθεια μου· είμαι το εκκωφαντικό τίποτε που υπάρχει όσο φωνάζει την άβυσσο του· είμαι η ΒΙΑ χωρίς τέλος.”
:::
parallel universes equals no universe.
the childhood illness of language: the expansionism of speech; prattle as a denial for adulthood; a ceaselessly speeking autism.
when imagination is the only existential constant.
when the violence of endless fragmentation is the only political presence.
when light (language) is thick darkness (self-reference).
bourgeois' consumerist state: an aquarium in the aquarium—lie in the lie.
truth as a lie self-verified by endless lying: “I am my truth; I am the deafening nothing, which exists as long as it boasts its abyss; I am the VIOLENCE witout end.”
η πληθώρα των ενασχολουμένων με την ποίηση μαρτυρά τον θάνατό της,
το τέλος του κοινού λόγου, της κοινής εμπειρίας
—αλλιώς—
μαρτυρά τον θρίαμβο της γραφειοκρατίας και τις ομοφυλοφιλίας
σαν έσχατα στάδια του αστισμού
:::
poets' plethora witnesses poetry's death;
the end of common word, of common experience
—otherwise—
it witnesses the triumph of bureaucracy and of homosexuality
as the ultimate stage of burgeiosie
ο,τι λέγει ο λόγος δίνει σχήμα στη φύση του.
...
όταν ο λόγος ιδιωτεύει στην φαντασία του, το σχήμα αυτό είναι μάσκα που αποστερεί την φύση του από τον ήλιο της πηγής του·
όταν ο λόγος λέγει τον κοινό λόγο των πραγμάτων, το σχήμα είναι κάτοπτρο αυτού του ήλιου.
:::
what speech speaks shapes its nature.
...
when speech retires in its private phantasy, this shape is a mask which deprives its nature of the sun of its source;
when speech speaks the common word of things, this shape is a mirror of this sun.
η συνείδηση είναι ή σωματική ή πλαστή·
κι αν η ποίηση είναι η προσπάθεια της συνείδησης να αδειάση από την γλώσσα
με εργαλείο την γλώσσα,
τότε η ποίηση είναι ή σωματική ή πλαστή
:::
consciousness is either bodily or spurious;
and if poetry is consciousness' labour to empty herself from language, using language as the instrument for that,
then poetry is either bodily or false
η εικόνα σταυρώνει την συνείδηση του θεατή
ούσα πηγή της αυτεπίγνωσης του—
παράδεισος ή κόλαση κρίνονται στο βλέμμα
:::
the image crucifies viewer's consciousness
being the source of his self-awareness—
heaven or hell is being judged by the glance
αν ο θάνατος είναι το τέλος της μορφής σε σχέση
(ή, αλλιώτικα, το τέλος της σχέσης κατά φύσιν),
τότε το πένθος, σαν γεγονός σχέσης, δηλώνει την εικόνα σε αναστολή,
(γι'αυτό και είναι πάντα βουβό)
:::
if death is the end of form in relation
(or, otherwise, the end of the relation by nature),
then the sorrow, as a thing of relation, signifies the image in suspension,
(for that sorrow is always mute)
πένθος είναι η μνήμη του χρόνου
και γι'αυτό είναι εκτός του χρόνου
και, σαν τέτοιο, ο καθρέφτης του μέσα προσώπου
το σκοτεινό είδωλο της βαθειάς καρδιάς
:::
sorrow is time's memory
and therefore it is out of time
and, as such, the mirror of the inmost face
the dark image of the deep heart
image is unlimited as (nature's) limit
image is limited as dominion (over nature)
...
image has no relations, it IS (natural) relation
whenever image has relation it is nothing but a mask
the mask of death
:::
η εικόνα είναι άπειρη σαν (φυσικό) τέλος
η εικόνα είναι πεπερασμένη σαν κυριαρχία (πάνω στη φύση)
...
η εικόνα δεν σχετίζεται, ΕΙΝΑΙ (φυσική) σχέση
όποτε η εικόνα σχετίζεται δεν είναι τίποτε άλλο παρα μάσκα
η μάσκα του θανάτου
image reveals nothing but itself;
image is the only meaning of nature,
her logos.
:::
η εικόνα δεν αποκαλύπτει τίποτε άλλο παρά τον εαυτό του:
η εικόνα είναι το μόνο νόημα της φύσης,
ο λόγος της.
all image is pain
all consciousness grounded on image is pain
everything out of a revived-resurrected image is under the violence of death
:::
κάθε εικόνα είναι πόνος
κάθε συνείδηση βασισμένη στην εικόνα είναι πόνος
ο,τιδήποτε έξω από την αναγεννημένη-αναστημένη εικόνα είναι κάτω από την βία του θανάτου
image is the ground of natural consciousness;
the mould of common sense;
what saves us from individualism-idolatry of imagination.
the latter found ground on image's limit: the death;
but since the incarnate Logos of every image resurrected from the dead,
imagination has no ground.
:::
η εικόνα είναι το έδαφος της φυσικής συνείδησης,
η μήτρα του κοινού νου,
ό,τι μας σώζει από την ιδιώτευση-ειδωλολατρεία της φαντασίας.
η τελευταία βρήκε έδαφος στο όριο της εικόνας: τον θάνατο,
αλλά αφότου ο ενσαρκωμένος Λόγος κάθε εικόνας αναστήθηκε απ' τούς νεκρούς
η φαντασία δεν έχει κανένα έδαφος.
the image imagines the non-immanent
and the eye calls the light Spirit
:::
η εικόνα εικάζει το ανοίκειο
και το μάτι καλεί το φως Πνεύμα
Η καινούργια ζωή εμφανίζεται πάντα σαν γεγονός βίας ενάντια στην κάποτε ζωή που πλέον είναι ένα ζόμπι, μια παγωμένη δομή χωρίς περιεχόμενο. (δεν επαναδιατυπώνω εδώ μια νιτσεϊκή γενεαλογία, αλλά την κριτική του Γρηγορίου Νύσσης στην ψευδαίσθηση του συνεχούς της ζωής, όταν λέει θανατος εστι το παντοτε τηι ζωτικηι ενεργειαι συνημμενως επομενον.) η παγωμένη δομή, ο παλαιος ασκος [Μθ.9:17], έχει πάντα το σχήμα μιας μυθικής γλώσσας που δεν λέει τίποτε, αλλά επαναλαβάνει τη μουσική φόρμα του αυτοειδώλου του, του δερματινου χιτωνα, σαν βία νοηματική αυτοσυντήρησης και σαν βία επεκτατικής κυριαρχίας πάνω στα πράγματα και την φύση τους. αναπόφευκτα λοιπόν, η ανάδυση της νέας ζωής, που καταρχήν φανερώνεται σαν νέος λόγος-τρόπος, έχει την μορφή της βίας, σαν διακοπή της μουσικότητας της νέκρωσης και της χωρίς όρια επέκτασης του ομιλούντος ειδώλου. η αναπόφευκτη αυτή βία αναπόφευκτα θα εξελιχθή σε πραγματική-φυσική βία όταν η σύγκρουση της ζωής με το ζόμπι εισαχθή στο πεδίο των ηθικών σχέσεων, δηλαδή του νόμου και της δικαιοσύνης. αφού κάθε λόγος παράγει αναγκαστικά ηθική συνείδηση, νόμο και αίσθημα δικαιοσύνης. η μόνη δομική διαφορά ανάμεσα στα δύο μέρη (κι αυτή που κάνει την σύγκρουση ακόμη βιαιότερη) είναι ότι στην περίπτωση του ζόμπι ο νόμος, όπως και ο λόγος, είναι τετελεσμένη φόρμα και άρα η δικαιοσύνη του κατ' ουσίαν ανομική. ενώ στην περίπτωση της αναδυόμενης νέας ζωής ο νόμος είναι ακόμη αδιαμόρφωτος, καθώς ο λόγος είναι δυναμικά νηπιακός, και άρα η δικαιοσύνη είναι ακόμη αίτημα: ένα φάντασμα που καλύπτει τον ορίζοντα απειλητικό προς κάθε δομή του παλαιού κόσμου—μία μεσσιανική δυνατότητα [βλ. Ρωμ.4:13-5 & 7:6].
Αυτό το ζόμπι, η μάσκα του πολιτισμού που γύρισε την κάποτε ζωτική του βία σε βία συντήρησης-επέκτασης μιας νεκρής φόρμας, είναι η μπαρόκ κατάθλιψη του ύστερου καπιταλισμού που βιώνουμε σαν δεδομένο πολιτιστικό τώρα. μπαρόκ, σαν αισθητικοποίηση-ακραίος φορμαλισμός-κένωση του πολιτικού λόγου, όπου ο λόγος δεν λέει τίποτε και απλά αναπαράγει λεκτικά σύμβολα κενά νοήματος, αποτρεπτικά ελεύθερης και υπεύθυνης προσωπικής συνείδησης: πεποικιλμένους σοβάδες πάνω στο σάπιο μέγαρο που στεγάζει την κυριαρχία του. μπαρόκ, σαν κυριαρχία φτηνών και ανακυκλούμενων συναισθηματικών μορφών επικοινωνίας και, συνακόλουθα, σαν ακύρωση κάθε (δια)λογικού νοήματος, όπου η όποια προσωπική έκφραση εξαργυρώνεται με προτηγανισμένα ρεφραίν της κυρίαρχης μουσικότητας, και όπου η όποια ανάγκη να διαρραγή το μουσικό τείχος που ακυρώνη την κοινωνία των προσώπων εκτονώνεται με απλή αύξηση της έντασης του ήχου. μπαρόκ, τέλος, σαν αποθέωση ενός ρηχότατου εργαλειακού ρασιοναλισμού και σαν εξαχρείωση της φύσης, όπου ο μηχανιστικός διαφωτισμός συσκοτίζει αέναα κάθε αμφιβολία που απειλεί την κυρίαρχη βεβαιότητα κυριαρχίας πάνω στα πράγματα και την φύση τους.
Αυτή η μεταμοντέρνα μελαγχολία του υστερο-καπιταλιστικού μπαρόκ φανερώνεται στην (θρέφει και θρέφεται από την) εικονική πραγματικότητα του καταναλωτισμού. ο καταναλωτής άνθρωπος είναι η μονάδα που συγκροτεί τον μηχανισμό της αστικο-δημοκρατικής απρέπειας: η προϋπόθεση και το τέλος της γραφειοκρατικής δομής, της εξουσίας του κανενός. εδώ η αγορά, από τόπος συνέγερσης και διαλόγου των πολιτικών υποκειμένων, γίνηκε ο λάκκος του πτώματος της πολιτικής καθεαυτής. όπου πολιτική καθεαυτή, ο δια-λεκτικός βίος όπου κάθε πρόσωπο αναγνωρίζει το άλλο σαν φορέα του ίδιου κοινού λόγου και νοήματος ζωής. εδώ η διαφήμιση, η έσχατη ποιητική του αστικού ριζώματος, αναδεικνύεται σαν η κατεξοχήν έκφραση αυτής ακριβώς της απώλειας της χαράς της εμπειρίας:
ο αστός περι-πλανώμενος μέσα στον ανομικό γνόφο της διαφήμισης είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο καθολικό και ό,τι πιο τίποτα: φορέας και δέκτης απείρων μηδενικών δυνατοτήτων. έτσι ο αστικός χώρος φανερώνεται είτε σαν χώρος χωρίς χρόνο, ιστορικό ή προσωπικό τέτοιον, είτε σαν χώρος με παγωμένο σε επαναλαμβανόμενες αισθητικές μορφές χρόνο που εκρρέει στην αστική ανομία. ο μηδενισμός αυτός συντηρείται και διαχέεται σαν ατέρμονη εσωστρέφεια ενός υπερτροφικού και μόνιμα πεινασμένου εγώ, και σαν ατέλεστη εξωστρέφεια, δια-σκεδαστικός καταναλωτισμός, του ίδιου εγωφοβικού και συνάμα εγωμανούς υποκειμένου. μ' έναν λόγο: μπαρόκ—η αποθέωση της μορφής χωρίς περιεχόμενο—η λατρεία του αυτονομημένου θανάτου—ο απεγνωσμένος ορθολογισμός χωρίς λόγο.
Ενάντια σ' αυτόν τον υπερκινητικό θάνατο εξεγείρεται η νέα ζωή με την ερωτική της βία. η οποία ερωτική βία, σαν τέτοια, δεν έχει αιτήματα, παρά φανερώνεται σαν διαρκής αλληλεγγύη-διάλογος (ατελών) προσώπων ενάντια στην μελαγχολία του μπαρόκ αστισμού, ενάντια στην αδικία της μοναξιάς. αναμφίβολα το άλογο στοιχείο αυτής της ερωτικής βίας φέρνει μαζί του την παρεκτροπή ενός νέου ρομαντισμού, ενός λυσσασμένου επαναστατικού παγανισμού. η ρομαντική εξέγερση είναι χρόνος χωρίς χώρο: διαρκής δράση που αρνείται κάθε μορφή—μια απεγνωσμένη αναζήτηση δικαιοσύνης χωρίς νόμο. αλλά η ζωή που τώρα ζητά τα φυσικά της δίκαια, πού αρνείται δηλαδή την μοίρα της μοναξιάς, τον συναισθηματκό φορμάλισμο (ενοχή και επέκταση) του αστισμού, δεν έχει το περιθώριο της ανοχής απέναντι στο ήδη κολοσσιαίο οικοδόμημα του θανάτου που υψώνεται ολόχρυσο και περιτέχνο και σάπιο: την εικόνα του Μολώχ με την ακόρεστη όρεξη. η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη και, εκ των πραγμάτων, παγκοσμίων διαστάσεων. από μια τόσο βίαιη σύγκρουση είναι εξαιρετικά απίθανο να προκύψουν άλλες δομές από αυτές ενός πρωτόγνωρα εξαπλωμένου νέου φασισμού. όμως τίποτε δεν είναι πραγματικά καθολικότερο από την ανθρώπινη συνείδηση, την ανθρώπινη καρδιά, τον χώρο της Βασιλείας. όσες συνειδήσεις, όσες καρδιές σφυρηλατηθούν μέσα στην φωτιά της κοσμογονικής αυτής βίας, ώστε σε αυτές να χωρούν αρμονικά και οι δύο παράμετροι της διαλεκτικής σύγκρουσης (ο ιστορικός χρόνος σαν ολοκλήρωση του συλλογικού υποκειμένου και ο προσωπικός χρόνος σαν ολοκλήρωση του προσώπου--οι δύο, δηλαδή, όψεις της εικόνας του Λόγου που στο πρόσωπο του καταργείται οριστικά η βία [Ιω.14:27]), αυτές θα είναι η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο. το σφυρί που θα τις σφυρηλατίση δεν μπορεί παρά να είναι και εντός και εκτός του κόσμου τούτου. δεν μπορεί παρά να είναι η υποστατική Ζωή, η αυτοζωή η λεύτερη από όποια εξάρτηση φυσικής ανακύκλωσης. κι αυτό(ς) δεν είναι παρά ο σαρκωμένος Λόγος [1Κορ.15:24-8].
