historicism.3 (contra ius utendi et abutendi)

η “Κοινότητα”, σαν αμυντική ετερότητα, εσωτερικεύει την βία του περιβάλλοντος—
γίνεται ο χώρος των βεβαιοτήτων·
κι αυτό ακυρώνει την εμπειρία και κάνει την πολιτική ελευθερία αδύνατη.
¬
η εμπειρία της έλευσης μιας νέας ζωής—
η μορφή του βρέφους—
απογυμνώνει τον πολιτισμό σαν εικόνα θανάτου
τακτοποιημένου στην σιωπή της νομιμότητας.

:::

“Community”, as a defensive alterity, internalizes environment's violence—
it becomes the space of convictions;
and this cancels experience and makes political freedom impossible.
¬
the experience of a new life's coming—
the thing of a newborn—
shows up civilization as an image of death
ordered into the silence of law.

historicism.2

η αλήθεια ούτε έρχεται ούτε ήταν κάποτε και τώρα δεν είναι: η αλήθεια είναι τέτοια μόνο σαν διαρκές παρόν.
η μνήμη της αλήθειας έχει νόημα σαν αναγνώριση στο τώρα αυτού που πάντα ήταν εδώ.
η προσδοκία της αλήθειας έχει νόημα σαν βεβαιότητα ότι θα είναι εδώ και αύριο αυτό που ήδη είναι.
|:
αυτό που ήταν κι αυτό που έρχεται είναι αληθινά μόνο σαν μορφές της ίδιας αλήθειας. αλλιώτικα, είναι ιδέες, πλαστές εικόνες της αυτονομημένης φαντασίας και της “γνώσης” της, που κρύβουν την αλήθεια. οι ιδέες αυτές επαγγέλονται ελευθερία και σκλαβώνουν το υποκείμενο της ελευθερίας. επαγγέλονται δύναμη και υποτάσουν το υποκείμενο της δύναμης.
οι ιδέες κρύβουν την αλήθεια και δικαιώνουν τον θάνατο.

:::

truth neither comes nor was sometime and now is not: truth is such only as ever present.
truth's memory has meaning as recognition in now of this which was ever here.
truth's expectation has meaning as certainty that tomorrow will be here what already is.
|:
this which was and this which comes are true only as forms of the same truth. otherwise, they are concepts, spurious images of autonomised imagination and her “knowledge”, which conceal the truth. these ideas profess freedom and enslave the subject of freedom. they profess power and subordinate the subject of power.
ideas conceal the truth and justify death.

historicism

ο θάνατος δεν έχει δική του αλήθεια,
απλά διαστρέφει το παρόν.
εγκλωβισμένη στο πάντα ανύπαρκτο μέλλον, η ουμανιστική αντίδραση τού παραδίδει όλη την εξουσία—
η ακρισία του γνωστικισμού κάνει τελεσίδικα αδύνατη την επιθυμητή απελευθέρωση.
ποτέ μια μάσκα δεν αναίρεσε το ψεύδος,
όσο κι αν αυτός που την φέρει βαυκαλίζεται για αληθινός.

:::

death has no a truth of his own;
he simply deforms the present.
the humanistic reaction, trapped in the ever nonexistent future, delivers up all power to him—
gnosticism's thoughtlessness makes the desired emancipation finally impossible.
never a mask discredited the untruth;
however he who bears it deludes himself to be true.

είπαν, “κοινωνία είναι όταν μοιραζόμαστε το ίδιο πράγμα”·
όταν όμως αυτή η “μοιρασιά” μας χωρίζει βαθύτερα;
όταν το κοινό πράγμα έχει καταντήσει άθυρμα της φαντασίας του αυτονομημένου εγώ;

:::

it is said, “there is communion whenever we share the same thing”;
but, when this “sharing” divides us more deeply?
when the common thing has being reduced into a plaything of the imagination of autonomised self?

αγένεια τελεία

[πρέπει να γράψω]
η βαθύτερη ουσία του αστισμού
—ο τρόπος που υποστασιάζεται—
είναι η απώλεια της κοινής εμπειρίας:
τα πάντα είναι ιδιωτικά, φαντασιακά, εφήμερα.
εδώ η βία της απώλειας του πολιτικού,
εδώ ο θάνατος του υποκειμένου.
και τώρα τί;
τί μπορεί να αντιστρέψη την λοβοτομή τούτη;
πώς μπορούν μονάδες έγκλειστες στο ιδιωτικό τίποτα να συμμετάσχουν στην εμπειρία του κοινού κάτι;
μήπως με την κοινή αίσθηση αυτής της βίας;
την κοινή αίσθηση της απώλειας;
αλλά, μπορεί να υπάρχη πια όποια κοινή αίσθηση;
όσο η ανθρώπινη φύση είναι ακόμη φύση, υπάρχει.
εξαίρεση: όπου ο αστισμός εκπλήρωσε την δαιμονική ουτοπία του, όπου κατάφερε να αλλάξη τελικά την ανθρώπινη φύση.
γίνεται; μήπως είναι μια φαντασίωση ακόμη;
είναι ο βασιληάς γυμνός ή η δαλματική άδεια;
[πρέπει να γράψω;]

:::

[i have to write]
bourgeoisie's deepest essence
—the way it is being hypostasized—
is the loss of common experience:
everything is private, imaginary, transient.
here the violence of the loss of the political,
here the death of the substance.
and now what?
what can reverse this lobotomy?
how can units enclosed in private nothingness participate in the experience of common something?
may by the common awareness of this violence?
the common awareness of the loss?
but, could be anymore any common awareness?
as long as human nature is still a nature, it can.
exception: where bourgeoisie fulfilled its demonic utopia; where it has achieved to alter human nature.
is it possible? may it be one more fancy?
is the king nude or the regalia empty?
[have i to write?]

αγένεια

από την άνοια εκρέει η κακοήθεια
—η δημόσια και ιδιωτική βία που συγκροτεί ό,τι καλούμε, ψευδώς, δράση.
αυτή η άνοια, όμως, από που εκρέει;
από την άβυσσο της αυτονομημένης φαντασίας,
το βασίλειο του “συστήματος αξιών”.
στην καρδιά αυτής της Ντίσνεϋλάντ στέκει ο ναός με το χρυσό μοσχάρι: η νομισματική αξία.
όπου οι λατρευτές ασκούν την καθημερινή τους ιερή πορνεία
—σφάγια οι ίδιοι στο βωμό που ιερουργούν το τίποτα.
αγοραία γενναιότης! η δραστικότατη αγένεια.

:::

from folly issues malignity
—the public and individual violence which makes up what we, falsely, call action.
yet, where from this folly comes?
from the abyss of the automomized phantasy,
the realm of “value system”.
at the heart of this Disneyland stands the temple of the golden ox: the monetary value.
where the worshippers exercises their daily sacred prostitution
—offering themselves to the altar where they officiate the naught.
market bravery! the most active un-descendedness.

η δημόσια άνοια, η μετάλλαξη του δήμου σε καταναλωτική μάζα, κάνει την αστική Δημοκρατία αποκρουστικό τσίρκο θανάτου.
σ'αυτό το τσίρκο κάθε κριτική στάση καλείται “τρόμος”.
και δίκαια, αφού δεν έχει άλλη κόλαση το Tίποτα από τον καθρέφτη στο καμαρίνι του.

:::

the public folly, the deformation of the public into consumeristic pulp, turns bourgeois Republic into a terrific circus of death.
in this circus any critical stance is called “terror”.
and justly so, since there is no other hell for the Nothing but the mirror in its dressing room.

..../

ο Λόγος μιλά με τη σιωπή της Φύσης
╫
ο θάνατος φλυαρεί την ιδιοτέλεια της διάκρισης
—ένα βασίλειο που δηλώνει την κυριαρχία του
διαρκώς καταρρέοντας σε μιά άβυσσο
από κούφια λόγια και μουσικές
⌐όσο ηχηρότερος ο θόρυβος, τόσο πυκνότερο το σκοτάδι.

:::

Logos speaks with the silence of Nature
╫
death babbles the selfishness of differentiation
—a realm which signifies its dominion
by falling constantly in an abyss
of empty talks and musics
⌐the louder the noise, the denser the darkness.

cyberoque.4 [after Mk.5:1-13]

Ιδού! οι λεγεώνες των νέων φυλάκων
με τις δυαδικές καρδιές.
φύλακες εαυτών.
μεταπράτες εαυτών.
λατρευτές εαυτών.
καταναλωτές εαυτών.
αδυσώπητα ευαίσθητοι, μουσικά άφωνοι,
μουρμουράνε την νέα ωδή:
“φαντασιώσου παγκόσμια, αδρανοποιήσου ατέρμονα”

:::

Lo! the legions of the new wardens
with the binary hearts.
wardens of themselves.
hawkers of themselves.
worshippers of themselves.
consumers of themselves.
ruthlessly sensitive, musically mute,
murmur the new ode:
“fancy yourself globally, innert yourself endlessly”

cyberoque.3.1

the innumerable faces of the new Master
is his facelessness, his non-being:
the power as endless emptiness,
the totalism of nothingness

:::

η δαψιλεία των μορφών του νέου Αφέντη
είναι η αμορφία του, η μη-υπόσταση του:
η ισχύς σαν ακατάληκτη κενότητα,
ο ολοκληρωτισμός του τίποτα

cyberoque.3

στο νέο φασισμό που αναδύεται
Αφέντης είναι ο που ελέγχει τη φαντασία
ο Κύριος των νυχτοπεταλούδων.
το όνομα του: Άλλυδας ή Μυσαγέτης.
δόγμα του: το θέλημα.
έργο του: η βία όλων εναντίον όλων.

:::

in the new fascism which is emerging
Master is he who controls imagination
the Lord of Noctuidae.
his name: Alludas or Musagetes.
his doctrine: the fancy.
his work: violence of all against all.

cyberoque.2

ένας πολτός απλώνεται σαν δυσώδης λάβα που
καταπίνει κάθε έκφραση αληθινής ζωής κάθε
φώς εμπειρίας.
το νέο μπαρόκ βιάζεται να γεννήση
τον νέο φασισμό—
τον φασισμό της φλύαρης εκκωφαντικής αυτοβιογραφίας που
μνημονεύει ό,τι διδάχθηκε να επιθυμή—
την επιθυμία χωρίς Τέλος

:::

a pulp is smearing like a foul lava which
swallows any expression of true life any
light of experience.
the new baroque is in a haste to bear
the new fascism—
the fascism of garrulous loud autobiographie which
remembers what it was taught to desire—
the desire without Telos

cyberoque.1

η νέα βία: όπου όλοι γυμνώνονται ενώπιον όλων.
μια γύμνωση εικονική, του φαντασιακού τους εγώ, που συσκοτίζει έτι το ήδη σκότος.
ο νέος αστός δεν κρύβεται πια στο κλειστό πλαστό εγώ του,
θάβει βαθειά το πρόσωπο του κάτω από αλλεπάλληλα στρώματα "αποκαλύψεων"
σε μια παράκρουση διαφήμισης των ατελείωτα ανακυκλούμενων προσωπείων του.
η νέα γραφειοκρατία: όπου όλοι ελέγχονται από όλους.
ο νέος αόρατος αφέντης: η μάζα των γυμνών.

:::

the new violence: where each one is being stripped naked in front of all;
a virtual stripping, of their imaginary self, which obscures more the already darkness.
the new bourgeois does not shield himself into his closed spurious self;
he buries his face under perpetual layers of "publications"
into a frenzy of advertisement of his endlessly recycled masks.
the new bureaucracy: where all are controlled by all.
the new invisible master: the mass of the naked.

kairos

πικρό νερό ποτίζει νέα πόδια
έως-να-φτάσουν το ξύλο-που-'μερώνει

:::

bitter water saturates young feet
till-they-reach the wood-that-pacifies

return.7

όταν η αποσάρκωση του ανθρώπινου λόγου σε αφηρημένο αυθαίρετο νόημα κάνει την συμμετοχή αδύνατη εισάγοντας την βία στον κόσμο,
η ενσάρκωση του Λόγου δίνει στην συμμετοχή τις άπειρες διαστάσεις της πραγματικότητας, που η εμπειρία χωρίς φθορά κάνει πραγματική κάθε στιγμή που αυτή ανοίγεται στα πράγματα
►

“Εν αρχηι ην ο λογος,...
εν αυτωι ζωη ην, και η ζωη εγενετο το φως των ανθρωπων·...
Ην το φως το αληθινον, ο φωτιζει παντα ανθρωπον, ερχομενον εις τον κοσμον...
Και ο λογος σαρξ εγενετο και εσκηνωσεν εν ημιν, και εθεασαμεθα την δοξαν αυτου” [Ιω.1:1,4,9,14]

:::

when de-carnation of human language-logos into abstract arbitrary concept makes participation impossible and, thus, introduces the violence into the world,
Logos' incarnation gives to participation the innumerable dimensions of reality, which the without-decay-experience makes real every time she opens herself to real things
►

“In the beginning was the Word,...
In him was life; and the life was the light of men...
That was the true Light, which lighteth every man that cometh into the world...
And the Word was made flesh, and dwelt among us, and we beheld his glory” [Jn.1:1,4,9,14]

return.6.2 [on 2Pe.1:4]

μετέχοντας, η χωμάτινη καρδιά γίνεται διάφανη και διαπερνά το σύμπαν των πραγμάτων—ο χρόνος γίνεται ένα ατελεύτητο παρόν—κι αυτό είναι δυνατό μόνο όταν η επιθυμία συντονίζεται με την αλήθεια των πραγμάτων
₪
όταν η επιθυμία αποζητά το αφηρημένο είδωλο της αυτάρκειάς της, η ιδέα διαστρέφει το φώς της αλήθειας σε λάσπη μοναξιάς, η καρδιά γίνεται μιά πέτρα που κυλώντας λιώνει το καθετί, κι ο χρόνος είναι μόνο διάλυση

:::

participating, the earthen heart becomes transparent and runs through the universe of things—time becomes an endless now—and this is possible only when desire attunes with the truth of thimgs
₪
when desire is after the abstract idol of her self-assertion, idea distorts the light of truth into a mud of loneliness,heart becomes a stone which crushes anything in her tumbling, and time is only dissolution

return.6.1

η βούληση είναι πάντα λόγος·
και αυτός ο λόγος είναι είτε βία πάνω στη φύση των πραγμάτων
—ο ψευδής λόγος της κυριαρχίας—
είτε μετοχή στην αλήθεια των πραγμάτων
—ο κοινός λόγος της ειρήνης—.
ο πρώτος ομιλεί ονόματα που διαστρέφουν την εικόνα,
ο δεύτερος ομιλεί ονόματα που επιστρέφουν στην εικόνα.

:::

volition always is language;
and this language is either violence over the nature of things
—the false language of dominion—
or partcipation in the truth of things
—the common language of peace—.
the former speaks names which distort the image,
the latter speaks names which return to image.

grafting—return.6 [on Rom.11:17]

η μετοχή μεταλλάσει την λογική φύση του μετέχοντος.
ότι η μετοχή μόνο λογική μπορεί να είναι—
πα' να πη, στην σφαίρα της αυτεπίγνωσης
...
στη σφαίρα της βούλησης

:::

participation translates the linguistic nature of the participant
'cause partcipation can be only linguistic—
that is, in the order of self-awareness
...
in the order of volition

return.5 [on Eph.4:13-5]

ο Νόμος ερμηνεύει την συμμετοχή παγώνοντας την εμπειρία σε σύστημα σχέσεων
και έτσι εισάγει μια νέα “συμμετοχή”
—μια πλαστή εμπειρία και, συνεκδοχικά, μια πλαστή συνείδηση.
αυτή είναι η βία του συστηματικού λόγου,
η 'κυβεια των ανθρωπων'.
₪
η ανοιχτή συμμετοχή στην αλήθεια των πραγμάτων φέρνει 'εις ανδρα τελειον' τον μέσα λογικό νόμο σε αντινομική σχέση με την βία του Νόμου.
αυτό είναι το πάθος του αλμυρού λόγου, του 'αληθεύοντος εν αγάπη'.

:::

Law interprets participation by freezing experience into a system of relations
and thus it introduces a new “participation”
—a false experience and, synecdochically, a false consciousness.
this is the violence of systematic language,
'the sleight of men'.
₪
open participation to the truth of things brings the inner linguistic law 'unto a perfect man', in an antinomian correlation with the violence of Law.
this is the pathos of the salty language, which is 'being true in love'.

return.4.1.2

η συμμετοχή είναι πόνος
γιατί βγάζει τον άνθρωπο από το κλειστό φαντασιακό του είδωλο
από τό σκοτάδι της αυτοαναφορικότητας, όπου το εγώ μέσω του πλαστού λόγου είναι “άλλος”, στο φως.
η συμμετοχή είναι χαρά
γιατί ανοίγει τον άνθρωπο στο φως
στο φως του αληθούς κοινού λόγου, όπου το κάθε άλλο είναι εγώ.

:::

participation is pain
'cause it gets man out of his exclusive imaginary idol
out of the murk of self-refering, where the self through spurious language is “other”, to light.
participation is bliss
'cause it opens man to light
the light of true common language, where every other is self.

return.4.1.1 [on Mt.6:23b]

as long as language stays on truth is light
and makes things visible
if not (when language prates concepts)
it is darkness
and makes experience impossible

:::

όσο ο λόγος στέκεται στην αλήθεια είναι φως
και κάνει τα πράγματα ορατά
αλλιώς (όταν ο λόγος φλυαρεί έννοιες)
είναι σκότος
και κάνει την εμπειρία αδύνατη

return.4.1

light makes language doable
language makes light visible
₪
language is light's form

:::

το φως κάνει τον λόγο δυνατό
ο λόγος κάνει το φως ορατό
₪
ο λόγος είναι η μορφή του φωτός

hiatus

δεν γνωρίζω άλλο πιο σιωπηλό πράγμα από το σκαμμένο χώμα
και δεν είδα άλλο πιο φορτωμένο ιστορίες απ'αυτό.
όσο πιο βαθύ τόσο πιο σιωπηλό
όσο πιο απάτητο τόσο πιο σοφό

:::

i do not know other more silent thing but digged soil
and i have not seen other more charged with stories but this.
the deeper the more silent
the more untrodden the wiser.

return.4 [on Mt.6:22-3 & 1Jn.1:5b-7a]

μετέχοντας σ'αυτό που δεν μπορώ να δω μπορώ και βλέπω
κι έτσι μπορώ να μιλώ
κι έτσι υπάρχω σε σχέση
κι αν αυτή η σχέση είναι αληθινή —αγάπη—
μπορώ να υπάρχω σαν αυτό που δεν μπορώ να δω

:::

participating in what i cannot see i can see
and so i can speak
and so i exist in relation
and if this relation is true —love—
i can be as this i cannot see

return.3 [on 1Cor.8:1b-3]

what blanks out participation
—the incoclusive (yet inclusive) love—
is the conclusive Wissenschaft; the public folly.
...
the absolute knowledge is the root of this individual mourning we call consumerism:
the end of experience in an endless sea of empty Now.

:::

ό,τι ακυρώνει την δυνατότητα της μετοχής
—την ά[κατα]ληκτη (μα περιχωρητική) αγάπη—
είναι η καταληκτική Επιστημοσύνη· η δημόσια άνοια.
...
η απόλυτη γνώση είναι η ρίζα αυτού του ιδιωτικού θρήνου που ονομάζουμε καταναλωτισμό:
το τέλος της εμπειρίας μέσα στην ατελέσφορη θάλασσα του άδειου Τώρα.

return.2.2 [on Lk.23:42]

η μνήμη αφορά το παρόν
και αυτό το παρόν δεν υπάρχει παρά μόνο σαν μετοχή.
το αμέτοχο άτομο—το αυτοπροσδιοριζόμενο υποκείμενο—είναι μια πέτρα που βυθίζεται στην άβυσσο της λήθης.
η λήθη είναι η ουσία του.

:::

remembrance touches the present
and this present does not exist but as participation.
the solitary individual—the self-asserted subject—is a stone sinking into the abyss of oblivion.
oblivion is its substance.

return.2.1

μνήμη ονομάζουμε την απορία της [εμπειρίας της] ύπαρξης

:::

we call remembrance the aporia of [the experience of] being

return.2 [on Jn.17:26]

το βήμα από την παρουσία στην μετοχή είναι η μετάληψη των φυσικών ιδιωμάτων.
αυτή η μετάληψη γίνεται εμπειρικά γνωστή σαν παραμένουσα ανάμνηση.
λογικά αυτή η διαδικασία φανερώνεται σαν όνομα. (ακόμη κι αν παραμένει ανείπωτο.)

:::

the step from parousia to participation is the communion of natural properties.
this communion is becoming empirically known as abiding anamnesis.
logically (that is, linguistically) this process is being manifested as name.
(even if it remains ineffable.)

return.1.1 [on Jn.3:6]

the only immanent truth is death
and imagination is her prophet

:::

η μόνη ενθαδική αλήθεια είν' ο θάνατος
και η φαντασία η προφήτης της