what gives duration to the self is not a physical necessity, an abstract and transcendental law, but hope proper.
she is the mother of freedom, the field of love.
she is what makes a body a person.
she is the meaning of time.
and “hope does not make us ashamed,...” [Ro.5:5].
...
and her name is logos.
:::
ό,τι δίνει διάρκεια στο λογικό υποκείμενο δεν είναι μια φυσική αναγκαιότητα, κάποιος αφηρημένος και υπερβατικός νόμος, αλλά η ελπίδα καθεαυτή.
αυτή είναι η μητέρα της ελευθερίας, το πεδίο της αγάπης.
αυτή είναι ό,τι κάνει ένα σώμα πρόσωπο.
αυτή είναι το νόημα του χρόνου.
και “η ελπις ου καταισχυνει,...” [Ρωμ.5:5].
...
και το όνομα της είναι λόγος.
i see West's whole history as a pendulum,
which has as its two zeniths, or pull-points,
two violent forces:
Expansion & Accumulation.
the former finds its venomous virtue in the Law (originally Roman and after civil);
the latter prevails as monetarism, or bank feudalism.
both deny Father's will—the double commandment of love [Mt.22:37-40],
and represent themselves as a distorted image of the nature.
► nature, which is self-manifested (as i can see her through Logos' double commandment) as the unlimited aporia of limits.
§
η γλώσσα μου χάρισε την εμπειρία
αλλά δεν έχω λόγο να της δώσω σώμα
:::
language endowed me with the experience
but i do not have language proper to give it a body
§
η έκφραση “χωρίς αμφιβολία” είναι άρνηση της φύσης,
ο θρίαμβος της βίας πάνω στη ζωή,
το τέλος κάθε πιθανής εμπειρίας του αλήθινού
:::
the phrase “it's completely out of the question” is the denial of nature,
the triumph of violence over the life,
the end of any possible experience of truth
αν ο εαυτός είναι η πρώτη (—μόνη) απορία,
τότε αγάπη είναι η βεβαίωση της,
κι η προσευχή για τον 'εχθρό'
είναι απορητική αυτεπίγνωση
:::
if self is the prime (—only) aporia,
then love is aporia's realization,
and the prayer for the 'enemy'
is aporetic self-realization
§ [Rom.1:11]
—the 'spiritoual gift' is not simply in discordance with individualism, it is by its essence the cancelling of individualism. so, the messianic community cannot be a religious, or political, collectivity. bourgeois society and life in Spirit are totally (that is, by nature) incompatible.
§ [a hut in the chestnuts]
γλυκός ήλιος χαϊδεύει
την φθορά των υλικών—
η ομορφιά της φυσικής αταξίας
:::
a sweet sun is stroking
the materials' decay—
the well-shapedness of natural disorder
§ [homage to T.Adorno]
advertisement—the poetry of a society which lacks the joy of experience:
unity in [the] lack of joy:
bourgeois society—the individual as the most general: totalitarianism and homosexuality
γιατί των γλάρων οι κραυγές δηλώνουν πάντα μια μακρινή παρουσία, που οι αισθήσεις αδυνατούν να βεβαιώσουν;
γιατί όταν θαλασσώνεσαι ο κόσμος όλος είναι 'κει, τόσο πολύ που απουσιάζει;
ποιά ανάσα κουβαλά ο αγέρας που εμψυχώνει όλα τούτα;
πώς γίνεται να νιώθης αυτό που δεν γνωρίζης;
να μιλάς για ό,τι δεν δύνασαι να νιώσης;
:::
why gulls' sqaulls always imply a distant presence? -one, that senses cannot acknowledge.
why when you dip into the sea the whole world is there? -so there, that it is absent.
what breath is that wind, which animates all these, carrying?
how is to feel what you do not know?
to utter what you cannot feel?
το χώμα πεινά για κορμί
ο ουρανός διψά για βλέμμα
:::
the earth is hungry for body
the sky is thirsty for eye
the vicious circle of consciousness (broken by Logos' Incarnation and Christ's Resurrection):
what we name time is an eternal train of deaths;
what we think eternal is a standstill of being;
what we recognize as being is a turbulence of nothing;
what we understand as nothing is the experience of repetition.
:::
ο φαύλος κύκλος της συνείδησης (που έσπασε η Σάρκωση του Λόγου και η Ανάσταση του Χριστού):
ό,τι καλούμε χρόνο είναι μια αέναη ακολουθία θανάτων,
ό,τι φανταζόμαστε σαν αιώνιο είναι μια κατάπαυση της ύπαρξης,
ό,τι αναγνωρίζουμε σαν ύπαρξη είναι η ακατάστατη δίνη του τίποτα,
ό,τι κατανούμε σαν τίποτα είναι η εμπειρία της επανάληψης.
a trembling heart is being tossed about
between the two steep rocks:
the ought of the End and the ought of the Form.
the space between is the dark which promises nothing,
the land of death,
the realm of positive law,
the province of Moira of absolute property.
the heart is wandering over 'this region
of short distances and definite places'
striving to be neither lord nor servant;
but there is no way out,
there is only way up.
and for that way up she must dive deeply down,
into herself,
beyond the positive limits of the death,
into the fathomless depths of love.
και το χορτάρι όλο και σπανίζει
κι ο άνεμος δεν κουβαλά πια αγέρα
κι ο ήλιος έπαψε να τραγουδάη.
μόνο κάτι σαν πυρακτωμένη μηχανή που αλέθει τα σπλάχνα μας με τον ήχο της έρχεται απ’ αυτό το κόκκινο σημάδι, που κάποτε λέγαμε ‘ήλιο’.
and, the law: a burnt-out paper.
το φύλλο γαλουχεί τον νόμο
ο άνεμος είναι η ζυγαριά
:::
the leaf feeds the law with its milk
the wind is the scales
the magic of judgment turns language into a phantom of unfulfilled time (muteness);
and thus history (prattle),
and thus consciousness (violence),
and thus music (repetition);
that is, civil law;
that is, endless punishment,
endless alienation.
:::
το μαγικό διάμεσο της κρίσης κάνει τον λόγο φάντασμα ανεκπλήρωτου χρόνου (αφωνία)—
έτσι, ιστορία (αδολεσχία),
έτσι, συνείδηση (βία),
έτσι, μουσική (επανάληψη)—
ήτοι, αστικό νόμο,
ήτοι, ατελέσφορο κολασμό,
αποξένωση χωρίς τέλος.
‘how excellent hands have turned to commonness’
:::
‘πώς τα έξοχα χέρια χυδαία γινήκανε πια’
(W.H.Auden)
in the edenic space of Logos origin and end are in unity
—the unity of His will's manifestation—
and that unity is the flower of Spirit’s eternal action which turns into time.
in the litigious space of human critical logos every-thing is fragmented; the origin is a trauma and the end is agony—both carried by spurious consciousness’ time, which is experienced as sorrow.
το άδειο καύκαλο
πασαλειμμένο προπετή χρώματα
χυδαία μπιχλιμπίδια
αντηχεί τον κούφιο αέρα
σπιτώνει σκαθάρια παλιατζήδες
υποκρίνεται ζωή
(κι αυτό το λένε ‘νοειν τε και ειναι’)
:::
a void skull
smeared with cocky colors
putrid charms
parrots the empty wind
homes vermin — relic-grocers
plays life
(and that is called ‘to think and to being’)
—Τι γεννά τη βία;
—Το ψεύδος.
—Ποιος είναι ο θρόνος του ψεύδους;
—Η συνείδηση.
:::
—What is giving birth to violence?
—The lie.
—What is the throne of the lie;
—Consciousness.
η φύση είναι ελευθερία—σαν ενιαία και αδιαίρετη κατάσταση δυνατοτήτων ύπαρξης-ζωής.
αντίθετα, κάθε είδους ‘φυσικός νόμος’ (είτε κλειστής δομής, είτε χαοτικής δομικότητας)—σαν φαντασιακό κατηγορικό σύμπαν, προϊόν της συνείδησης-ψευδαίσθησης—είναι μη-ελευθερία (είτε βεβαιοτήτων, είτε μη-δυνατοτήτων): η αυταπάτη του αυτόνομου υποκειμένου του αστικού νόμου.
:::
nature is freedom—as the unified and the undivided state of potentialities for being-life.
on the contrary, any kind of ‘natural law’ (either of a closed structure, or of a chaotic fabrication)—as an imaginary categorical universe; the product of consciousness-delusion—is non-freedom (either that of the affirmation, or that of non-intention): the illusion of sovereign individuality of the bourgeois law.
ό,τι κάνει τον άνθρωπο τέτοιον μέσα στον κόσμο
—ο λόγος του—
αυτό είναι και η πηγή της βίας του
—η συνείδηση-ψευδαίσθηση—.
‘η δε φυσις κρυπτην την νοσον ενδον εχει’. (Γρηγόριος Ναζιανηνός)η σάρκωση του Λόγου είναι η μόνη έξοδος από τον φαύλο λαβύρινθο της λογικής ψευδαίσθησης-βίας, εφόσον ο αφηρημένος λόγος του ανθρώπου πάρει σάρκα και οστά μέσα στον σαρκωμένο προσωπικό Λόγο που δίνει όνομα και ύπαρξη στο καθετί.
‘nature has hidden in her her maladie’. (Gregory of Nazianzos)the incarnation of the Logos is his only way-out of the vicious labyrinth of the logical delusion-violence, since the abstract human logos takes flesh and bones in the incarnate personal Logos which gives name and being to every thing.
η φύση είναι ό,τι πιο κοντινό και συνάμα πιο απρόσιτο έχουμε. αυτό το ίδιον-ξένο μπορεί να πάρη λογική μορφή μόνον μέσω του κοινού νου. ο κοινός νους δεν είναι ούτε εικονισμός ενός ‘φυσικού νόμου’ (natural law), ούτε μια κοινωνιολογική συνισταμένη ατομικού ‘ορθού λόγου’: είναι φυσικός πραγματικά και προσωπικός πραγματικά—ο κοινός νους είναι η λογική εικόνα της κοινά βεβαιωμένης εμπειρίας, η βεβαιότητα του απροκαθόριστου. (αντίθετα με την καθορισμένη βεβαιότητα του αστικού νόμου.)
:::
nature is what nearest and at the same time most transcendent we have. that own-alien thing can take a speech form only through common sense. common sense is neither an image of ‘natural law’ nor a sociological sum of individual rationality: it is actually natural and actually personal—common sense is the logical (=in a language form) image of the commonly accredited (and accrued) experience; the sureness of the unsettled. (contrary to settled sureness of bourgeois law.)
των οστών το κρυμμένο σπέρμα είναι πριν
του δέρματος το ρίγος
:::
bones’ hidden seed is before
skin’s shiver
ό,τι χώμα στερείται
να φυτρώνη αληθινά δεν μπορεί.
ότι την πράξη το πράγμα την κάνει
κι έτσι το έργο τον τεχνίτη βεβαιώνει.
:::
whatever is deprived of soil
cannot spring in truth;
'cause the deed does the doing
and so, the handiwork verifies the craftsman.
to name is to love: to open your being to other beings
—an act of heart and mind as one whole person.
to adject is to judge: to oppose your consciousness to other beings
—an act of mind as sovereign modifier; a denial of nature for the sake of an arbitrary moral ego.
to word (verb) is to communicate politically: to relate your presence to the other beings
—an act either of personal freedom (in the case of naming), or of dominion (in the case of morals). where, freedom means the logical unity of nature in the person, and, dominion means the contemplative rupture of nature in the autonomous consciousness.
:::
"Wer das Tiefste gedacht, liebt das Lebendigste" (Hederlin)
