η νοσταλγία του Παράδεισου—νοσταλγία ενός τόπου που δεν υπήρξε, παρά μόνο σαν επιθυμία του όχι-εδώ, όχι-έτσι. άλγος επιστροφής κει που ποτέ δεν ήσουν. Παράδεισος: ο κήπος που ποτέ δεν φυτεύτηκε, κι όμως είναι ΔΩ. –νοσταλγία του απόλυτου τώρα, προβαλλόμενη σ’ ένα άπιαστο αύριο.
(το χτες: ένα ηχητικό όνειρο της νύχτας που πέρασε βουβή.)

Paradise’s homesickness—nostalgia for a place which never was; nothing but a desire for the non-here, the non-like-here. aching for return back there where never were you. Paradise: the never planted garden; yet it's HERE. –nostalgia for the absolute now, represented on a fleeting morrow.
(the past: a vocal dream in a mute night.)