ἄπειρον.2

μιὰ ἀκτὴ ὅσο φτάνει τὸ μάτι, γεμάτη ἀναρίθμητα βότσαλα ποικίλων σχημάτων καὶ μεγεθῶν. ὅλα ἔργο τῆς θάλασσας ποὺ ἀδιάκοπα τὰ κυματίζει.

ὅσα βρέχονται ἀπὸ αὐτὴν λαμπυρίζουν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. σπαρταροῦν χρώματα κι ὀμορφιὰ ἰδιαίτερη τὸ καθένα.

ὅσα μένουν στεγνά, μένουν σκοτεινὰ κι ἄσχημα στὴν ὁμοιομορφία τους. ἀμέτοχα στὴν χαρὰ τοῦ ἡλιακοῦ φωτός, πυρακτωμένα ἀπὸ τὶς ἀκτίνες του.

:::

a sea-shore till the end of the eye, full of countless pebbles of various shapes and sizes. all are the work of the sea which endlessly waves them.

these that are being watered by her, shine the light of the sun. they glitter colors and unique beauty each one of them.

these that remain dry, remain dark and ugly in their deforming sameness. separated from the joy of the sun; burned by his glare.

ἄπειρον.1

τὸ ἔργο δείχνει τὸν ποιητή του· 
εἶναι τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξας του,
πά' νὰ πῆ, τῆς φύσης του.
ὁ Λόγος ἔφτιασε ἕναν κόσμο λογικό.
ἡ λογικότητα τοῦ κόσμου φαίνεται στὸ ὅτι κανένα εἶδος μέσα σὲ αὐτὸν δὲν ἔχει ὅμοια μέλη. κι αὐτὰ ἀκόμη τὰ δίδυμα ὑποκείμενα σὲ κάτι μεγάλο διαφέρουν: στὴν προσωπική τους ὕπαρξη.
γιατί ἡ διαφορετικότητα εἶναι λογική;
γιατὶ καλεῖ σὲ συνάντηση. ἀπαιτεῖ τὴν συνάντηση.
αὐτὸ ποὺ λέμε, χωρὶς νὰ τὸ πολυκαταλαβαίνουμε, ἀγάπη.
αὐτὸ ποὺ ὅλοι μας γνωρίζουμε σὰν ἀπορία τῆς ἐλευθερίας.
ὅποιος μάχεται τὴν διαφορετικότητα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι δίνει ἕναν ἀγώνα ἀτελέσφορο καὶ μάταιο, μάχεται τὴν ἴδια του τὴν φυσικὴ δυνατότητα νὰ ὑπάρχη——διάλεξε μόνος του τὴν κόλαση: νὰ μισῆ τὸν ἑαυτὸ του χωρὶς ποτὲ νὰ μπορῆ νὰ τὸν ἀποτελειώση.
ἕνα κλαράκι θυμάρι εἶναι ἀπείρως σοφότερο ἀπὸ ἕνα τέτοιο κακομοιριασμένο πλάσμα.

:::

the work shows the creator;
it is the light of his glory,
that is, of his nature.
the Logos made a logical world. 
the logicality of the world is being shown in that there is not any genus in him with facsimile members. even the twin beings are different in something great: in their personal existence.
why is the difference logical?
because it calls to meeting. it calls for meeting.
what we call, even without awareness, love.
what we all experience as the bewilderedness of freedom.
whoever fights the difference, apart from taking on a futile challenge, is fighting his own natural chance to be——he has chosen the hell: to hate himself without ever be able to take him out.
a twig of thyme is much wiser than such a wretched creature.

περὶ ὀρέων.3 [on Rom.1:12]

τὸ φορτίο τῆς κοινῆς ἐλευθερίας εἶναι παρηγοριά.
κι ὅποιος παρηγορεῖ θὰ παρηγορηθῆ:
ὅ,τι σπαρθῆ στὴν ἀτιμία θὰ ἐγερθῆ στὴν δόξα.
——ὅταν τὰ μαῦρα νερὰ θἄχουν κατακλύσει τὸν κόσμο,
τὸ βουνὸ θὰ στέκη πάνωθέ τους
καὶ στὴν κορφή του ὅσοι σήκωσαν τὸ φορτίο του.

:::

the burden of the common freedom is comfort.
and whoever comforts will be comforted:
what will be sown in disgrace it will be raised in glory.
——when the dark waters will have deluged the world,
the mountain will stand over them
and at its summit all they who bore its burden.

τἀναντία φίλα

ἡ κρύα ἁρμύρα τὴν νύχτα:

τόσο δυσκολοϋπόφερτη στὸ κορμί

τόσο ἐραστὴ στὸ πνεῦμα.

ἡ βοὴ τῆς θάλασσας πίσω ἀπὸ τὸ πυκνὸ σκοτάδι:

τόσο βασανιστικὰ ψυχρὴ στὸ δέρμα

τόσο δεσμευτικὴ στὴν καρδιά.

ὅ,τι πιὸ μακρινὸ ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν ταμιευτῶν

καὶ τῶν δουλοπαροίκων.

——ἀπονηχόμενος

:::

the chilly saltiness in the night:

so unbearable for the body

so lovely for the spirit.

the roar of the sea behind the thick darkness:

so harrowingly icy for the skin

so binding for the heart.

the most afar from the world of treasurers

and serfs.

——swimming away

ferry tail

ἡ βάρκα τοῦ ψυχοπομποῦ δὲν ἀφήνει ἀπόνερα

:::

Charon's boat does not have a wake

ὅσο εἶναι καιρός...

ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια ὑποστηρίζω ὅτι ἡ μόνη χωροταξικὴ παρέμβαση στὸν ἄθλιο ἀστικό μας χῶρο ποὺ θὰ εἶχε κάποιο νόημα εἶναι ἡ σὲ μεγάλη κλίμακα φύτευση δένδρων. παντοῦ. ὄχι γιατὶ θὰ μᾶς ἔλυνε κάποια καθημερινὰ προβλήματα, ἀλλὰ γιατὶ θὰ ἐπέτρεπε στὰ παιδιά μας νὰ ξαναχτίσουν τὸν κόσμο τους ἔχοντας στὶς καρδιές τους τὴν παρηγοριὰ τῆς ἐλπίδας τῆς ὀμορφιᾶς.
ἀντίστοιχα, τώρα, παρακαλῶ ὅσους μὲ ἀκοῦνε νὰ γράφουν ὅσο μποροῦν περισσότερο. νὰ γράφουν μὲ ὄμορφα ἑλληνικὰ (πά' νὰ πῆ χωρὶς τὴν ἰδιοτέλεια τῆς "πειθοῦς" καὶ τὴν πονηρία τῆς "γνώσης") γιὰ ὄμορφα κι αὐθεντικὰ πράγματα. χωρὶς διεκδίκηση, χωρὶς θυμό, χωρὶς τὴν προσδοκία κάποιου κέρδους. ὄχι γιατὶ αὐτὸ θὰ ἀποτρέψη τὴν ἐπερχόμενη ὀργή, ἀλλὰ γιατὶ θὰ ἐπιτρέψη στὰ παιδιά μας νὰ διαβάζουν τὸν οὐρανό ὅταν θὰ στέκονται στὰ ἀποκαΐδια τοῦ λαμπροῦ μας τίποτα.       

περὶ ὀρέων.2 [on Mt.18:20]

οἱ πολλοί, πάλι, νομίζουν τὴν πίστη μιὰν ὑπόθεση ἰδιωτική. "εἶναι ζήτημα τῆς καρδιᾶς" λένε καὶ μ' αὐτὸ ἐννοοῦνε ἕναν κόσμο κλειστὸν κι αὐτάρκη στὴν φαντασία του.
ἂν ὅμως ἡ πίστη εἶναι τὸ ζύγισμα τῆς ἐλευθερίας, τότε δὲν μπορεῖ νἄναι ἰδιωτική. γιατὶ ἡ ἐλευθερία δὲν διαμεσολαβεῖται, ἄρα εἴτε ὑπάρχει σὰν μοιρασιὰ εἴτε δὲν ὑπάρχει κἂν.
ἡ ἰδιωτικὴ πίστη εἶναι συνώνυμη τοῦ τίποτα, εἶναι ἡ σκοτεινὴ μήτρα τοῦ Νόμου.

 
:::

 
the many, also, think faith a private issue. "it's a matter of heart" they say and they mean an enclosed and self-sufficient in its imagination realm. 
nevertheless, if faith is freedom's weighing, then it cannot be private. because freedom cannot be mediated; therefore, either it stands as a sharing or it is not standing at all.
the private faith is synonym of the nothing; it is the lightless womb of Law. 

περὶ ὀρέων.1 [on Mt.17:20]

οἱ πολλοὶ νομίζουν τὴν πίστη πράγμα εὔκολο κι εὐχάριστο, ἕνα ποτὸ ποὺ σοῦ στρογγυλεύει τὴν ζωὴ καὶ σβήνει τὸν κόπο της. ἡ ἀλήθεια εἶναι πολὺ διαφορετική.
ἡ πίστη εἶναι ἕνα βουνὸ θεόρατο πάνω στοὺς ὤμους, ἢ, σωστότερα, τὸ φορτίο ἑνὸς βουνοῦ ποὺ στέκεται πάνω στοὺς ὥμους καὶ θλίβει ἀφόρητα καρδιὰ καὶ σπλάγχνα. 

κι αὐτὸ τὸ βουνὸ ἔχει ὄνομα, τὸ λὲνε ἐλευθερία.

:::

the many think faith an easy and pleasant thing, a drink that smooths life and erases her affliction. that is farther from the truth. 
faith is a great mountain on the shoulders; or, better, the burden of a mountain that stands on the shoulders and is pressing heart and guts. 

and this mountain has a name, it's called freedom.

τὸ ὅλον τοῦ τίποτα.3

§ ἡ σωτηριολογία τοῦ φασισμοῦ

ὁ φόβος δὲν προτείνει μιὰν ἐλπίδα, δὲν προσδοκεῖ κάποια λύση, γιατὶ ἁπλᾶ δὲν ἀπορεῖ. ὁ φόβος ἐπιθυμεῖ νὰ γεμίση κάθε γωνιὰ τοῦ ὑποκειμένου μὲ τὴν ἀ-νοησία του, μὲ τὴν πεισματώδη του ἄγνοια. ἡ Ἐδέμ του εἶναι ἡ Ἀβυσσος τῆς ἐπιθυμίας τῆς Ἀβύσσου. τὸ δοξολογικό του στάδιο εἶναι μιὰ μάζα ποὺ ἀρνεῖται τὴν ἐλπίδα, ποὺ μισεῖ ὅ,τι ἐλπίζει καὶ ἀγωνίζεται. εἶναι ὅλος αἰσθητική. μιὰ παγωμένη δομή. μιὰ ἀντι-ζωή. ὁ φόβος ξορκίζει ἑαυτὸν σπέρνοντας τὸν τρόμο, διευρύνοντας τὰ ὅρια τοῦ ἀποτρόπαιου, κυνηγώντας διαρκῶς τὴν ἠδονὴ τοῦ θανάτου.

:::

§ fascism's soteriology

fear does not name any hope, does not anticipate any release; merely because fear does not doubt. fear desires to fill every little corner of the self with its non-sense, its dure ignorance. fear's Eden is the Abyss of the desire for the Abyss. fear's doxological stage is a mass which denies hope, which hates everything that hopes and struggles. fear is all aesthetics; a frozen structure, an anti-life. fear exorcises itself by spreading the terror, by expanding the borders of the atrociousness, by pursueing ceaselessly death's pleasure.

τὸ ὅλον τοῦ τίποτα.2

§ ἡ γνωσιολογία τοῦ φασισμοῦ

ὁ φόβος εἶναι ἀναίσθητος στὴν κριτικὴ σκέψη, τρέφεται μόνο μὲ πληροφορίες, πληροφορίες ποὺ ἀποκλείουν κάθε ἄλλο νόημα πλὴν τοῦ δικοῦ τους μὴ-νοήματος. πληροφορίες ποὺ πληροφοροῦν μόνο τὴν βεβαιότητά τους, βεβαιότητα τοῦ φόβου, ἀναγκαιότητα τοῦ μίσους πρὸς κάθετι ἀμφισβητεῖ τὸν φόβο, κάθετι ποὺ χαλᾶ τὴν ἡδονὴ τοῦ νὰ ὑπάρχης ἐν φόβω. ἡ βεβαιότητα αὐτὴ εἶναι ἀποκλειστικὰ αἰσθητική. μιὰ αἰσθητικὴ ποὺ διεκδικεῖ ἀπόλυτη ἑρμηνεία στὸ καθόλου τῆς ὕπαρξης, ποὺ ἀρνεῖται κάθε νόημα ἔξω τοῦ φόβου.

ὁ φόβος μισεῖ πολύ. μισεῖ ὅ,τι καὶ ὅποιον δὲν φοβάται. μισεῖ τὸν διάλογο. ὁ φόβος ἀγνοεῖ τὴν τραγικότητα τῆς ὕπαρξης, τὴν ἐλευθερία. ὁ φόβος εἶναι μεγαλοπρεπής, ἑραλδικός, εἰδωλολάτρης. ἕνας Μολὼχ ποὺ μισεῖ τὴν νεότητα.

:::

§ fascism's gnoseology

fear is insensible to critical thought, feeds only on informations, informations that shut out any other meaning apart from their own non-meaning. informations that inform only of their own validity, fear's validity; the necessity of hate for anything that questions the fear, anything that spoils the pleasure of being-in-fear. this validity is solely aesthetical. an aesthetics which claims total interpretation for the totality of being; an aesthetics which denies any meaning outside the fear.

fear hates a lot. it hates anything does not fear. it hates dialogue. fear is unaware of being's tragicalness, of freedom. fear is gradiose, heraldic, idolatrous. a Moloch who hates the youth.

τὸ ὅλον τοῦ τίποτα.1

§ ἡ ἀνθρωπολογία τοῦ φασισμοῦ

ἡ χειραγώγηση τῶν μαζῶν βασίζεται στὴν χειραγώγηση τῶν ἰδιωτικῶν παθῶν, ἡ ὁποία συγκεφαλαιώνεται σὲ ἕνα ψυχικὸ κίνημα: τὸν φόβο.

ὁ φόβος καλλιεργεῖ τὴν πλαστὴ ἐλπίδα τῆς ἱστορίας: τῆς φανταστικῆς δυνατότητας τῆς ἀνθρώπινης φύσης νὰ ἀπαντήση  στὸν θάνατο μέσα ἀπὸ τὸν πολιτισμό. ὁ πολιτισμὸς ὅμως δὲν εἶναι παρὰ ἡ τακτοποίηση τοῦ πλέγματος ἰδιωτικῶν-συλλογικῶν παθῶν σὲ νομικὸ καὶ αἰσθητικὸ σύστημα, ἰκανὸ νὰ ὑποκαθιστᾶ τὴν προσωπικὴ εὐθύνη-ἐλευθερία μὲ τὴν κανονικότητα τῆς ὁμαδικῆς παραίσθησης. 

ὁ φόβος δὲν εἶναι κυρίως ἔνα συναίσθημα ἀλλὰ μιὰ ἐπιθυμία: ἡ ἐπιθυμία τοῦ νὰ ὑπάρχης χωρὶς τὸ βάρος τοῦ νοήματος. ὁ φόβος εἶναι πρῶτα καὶ κύρια φόβος τοῦ νοήματος. αὐτὸ εἶναι τὸ παράδοξο τοῦ πολιτισμοῦ: ὁ πολιτισμὸς ποὺ ἐμφανίζεται σὰν ὑπέρβαση τῆς φύσης, ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ φυσικὰ δεσμά, νὰ εἶναι στὴν οὐσία του μιὰ ἐπιστροφὴ στὴν ζωϊκότητα, στὴν ἀλογία τοῦ ζώου. ἑνὸς ζώου, ὅμως, ἀφύσικου. τὸ παράδειγμα τοῦ pacman: ἕνα φοβισμὲνο κυκλικὸ πλάσμα, ὅλο στόμα, ὅλο ἀκόρεστη πείνα καὶ ἀνειρήνευτη φυγή—τρέχει διαρκῶς νὰ ξεφύγη ἀπὸ τοὺς διῶκτες του, κατασπαράσσοντας διαρκῶς ὅτι εἶναι στὸ δρόμο του, μέσα σὲ ἕναν λαβύρινθο ἄτεγκτης τάξης. ἡ τάξη τοῦ ἀστικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ δυστοπικὴ Ἐδὲμ τοῦ οὑμανισμοῦ.

:::

§ fascism's anthropology

the governance of the multitude is founded on the governance of private passions, which is summarized on one psyche movement: fear.

fear fosters the spurious hope on history: human nature's imaginary potentiality of dealing with the death through civilization. yet, civilization is nothing but an arrangement of this mess of private-collective passions into a legal and aesthetical system, capable to substitute personal responsibility-freedom with the regularity of the collective delusion.

fear is not mainly a feeling but a desire: the desire to exist without the burden of meaning. fear is first and foremost fear of meaning. this is civilization's paradox: civilization, which appears as the overstepping of nature, the emancipation from the shackles of nature, is in its essence a return to animality, to animal's alogy. yet, an annatural animal. the paradigm of pacman: a scared round thing, all mouth, all insatiable appetite and inconsonant flee —it is constantly running to escape from its persecutors, constantly devouring everything in its way, into a maze of stern order. the order of bourgeois civilization, the Eden of humanism.