on 1Cor.7:29-31(*)

ο αστικός νόμος νομοθετεί ένα μόνον, την διατήρηση του
—η αυθεντική βία: το νόημα μέσα στο νόημα.
η ανομία εκβιάζει ένα μόνον, την μοναξιά σαν μόνη τάξη
—η αυθαίρετη βία: η απουσία νοήματος σαν νόημα.

έτσι, η ομορφιά είναι πάντα θλιβερή


bourgeois law legislates just one thing, its upkeep
—the authentic violence: the meaning in the meaning.
anomy constrains for just one thing, the loneliness as the only order
—the arbitrary violence: the absence of meaning as meaning.

so, beauty is always sad

(*) “the only philosophy which can be responsibly practiced in face of despair is the attempt to contemplate all things as they would present themselves from the standpoint of redemption” (Th. Adorno, Minima Moralia)